Wied藕min 3: Dziki Gon – recenzja gry

Gdy 8 lat temu po raz pierwszy zagra艂am w Wied藕mina mia艂am wra偶enie, 偶e obcuj臋 z arcydzie艂em. Mroczny, s艂owia艅ski 艣wiat, dialogi pe艂ne naturalnego j臋zyka, 艣wietna grafika i do tego bohater, kt贸rego si臋 nie tylko "kontroluje" - Geraltem chcia艂o si臋 by膰. Po latach m贸j stosunek do tej gry si臋 nie zmieni艂 i z wielkimi nadziejami spogl膮da艂am w kierunku najnowszej cz臋艣ci. Po ponad 40 godzinach gry - tyle zaj臋艂o mi uko艅czenie g艂贸wnego w膮tku i wykonanie kilku zada艅 pobocznych - mog臋 bez cienia w膮tpliwo艣ci przyzna膰, 偶e mamy do czynienia nie tylko z najlepszym RPG-iem ostatnich lat. Mamy do czynienia z najwy偶szej klasy produktem, kt贸rym 艣wiat jeszcze d艂ugo b臋dzie si臋 zachwyca艂.

艢wiaty fantasy w grach RPG cierpi膮 na jedn膮 przypad艂o艣膰 – w wi臋kszo艣ci nie sil膮 si臋 na oryginalno艣膰. I cho膰 mog膮 zachwyca膰 swoim ogromem i dawa膰 przyjemno艣膰 z eksploracji obracaj膮 si臋 zawsze wok贸艂 nas – g艂贸wnego bohatera, najcz臋艣ciej bezimiennego, kt贸ry z racji swojego urodzenia/posiadania niezwyk艂ych mocy/znalezienia si臋 w nieodpowiednim miejscu w nieodpowiednim czasie staje si臋 jedyn膮 szans膮 ocalenia 艣wiata. Bycie protagonist膮 w grze jest fajne, ale strasznie iluzoryczne. Oczywi艣cie w swoich za艂o偶eniach gry fantasy maj膮 w艂a艣nie takie by膰, maj膮 pozwala膰 czu膰 si臋 centrum wszech艣wiata, ale spogl膮daj膮c na nie pod k膮tem funkcjonowania uniwersum mo偶emy odczuwa膰 pewien niesmak (zw艂aszcza, gdy po raz setny s艂yszymy, 偶e losy kr贸lestwa zale偶膮 tylko od nas). CD Projekt Red zrobi艂o to inaczej.

W grze nie jeste艣my bowiem ani wygnanym kr贸lem, kt贸ry pragnie odzyska膰 w艂adz臋, ani legendarnym dzieckiem obdarzonym tajemniczymi mocami, kt贸re maj膮 przes膮dzi膰 o losach 艣wiata. Jeste艣my Geraltem – wied藕minem, kt贸ry pracuje na us艂ugach ambitnego cesarza i kt贸rego zadaniem jest ochrona dziecka posiadaj膮cego mityczne umiej臋tno艣ci. Owszem, jeste艣my mistrzami w swoim fachu, potrafimy budzi膰 zar贸wno respekt jak i odraz臋 u obcych, ale losy 艣wiata niekoniecznie nas interesuj膮. Nasza motywacja do dzia艂ania jest stricte osobista i cho膰 przez ca艂膮 gr臋 przyjdzie nam goni膰 go艣cia zakutego w zbroj臋 i siej膮cego postrach niczym tolkienowski Sauron, to scenariusz jest tak poprowadzony, by da膰 nam do zrozumienia, 偶e nie jeste艣my tu p臋pkiem 艣wiata. I to jest rewelacyjne!

Wied藕min 3 bowiem, cho膰 jest gr膮 z gatunku fantasy, to wykreowany zosta艂 w spos贸b niezwykle realistyczny. Wje偶d偶aj膮c na koniu do jakiejkolwiek wsi czy miasta czujemy si臋 swojsko, a zarazem – jako Geralt – tak偶e obco. Z jednej strony widzimy bowiem architektur臋 tak blisk膮 polskiemu 艣redniowieczu, wie艣niak贸w wykonuj膮cych swoje prace i naturalnie rozmawiaj膮cych mi臋dzy sob膮, a z drugiej mamy poczucie, 偶e wied藕min nigdzie nie jest mi艂o widziany – czas napi膰 si臋 w karczmie, wysuszy膰 buty, zabi膰 potwory, odebra膰 nagrod臋 i ruszy膰 w dalsz膮 drog臋. Wchodz膮c w sk贸r臋 Geralta szybko dowiadujemy si臋, 偶e nie zawsze wszystko idzie po naszej my艣li. To wida膰 zw艂aszcza w kwestiach dialogowych – cho膰 cz臋sto przyjdzie nam podejmowa膰 decyzje, to niekoniecznie fina艂 sprawy b臋dzie taki, jakby艣my sobie tego 偶yczyli. Przyk艂adowo prosz膮c posta膰, by si臋 opami臋ta艂a i zaniecha艂a danej czynno艣ci mo偶emy j膮 rozgniewa膰 przez co w efekcie i tak zrobi reszt臋 po swojemu. Jak w 偶yciu – ludzie reaguj膮 impulsywnie i nie lubi膮 s艂ucha膰 czyich艣 rad.

Tu dodajcie sobie te偶 kwestie wybor贸w natury moralnej, kt贸rych konsekwencji nie spos贸b przewidzie膰. Wielokrotnie w trakcie gry zmienicie zdanie co do napotkanych bohater贸w. B臋dziecie zdobywa膰 czyje艣 zaufanie, gdy z drugiej strony kto艣 wbije Wam przys艂owiowy n贸偶 w plecy. B臋dziecie cieszyli si臋 z podj臋tej decyzji, by po pewnym czasie dowiedzie膰 si臋, 偶e zamiast uratowa膰 wie艣niak贸w tak naprawd臋 sprowadzili艣cie na nich 艣mier膰. B臋dziecie uwodzi膰 kobiety, by na ko艅cu zosta膰 wykorzystanym. Smaku dodaje sam Geralt, kt贸ry pomimo wyra藕nych rys贸w charakterologicznych pozwala te偶 graczowi nada膰 mu namiastki w艂asnej osobowo艣ci. Mo偶emy by膰 cynikiem, kt贸remu zale偶y tylko na pieni膮dzach (w grze mo偶na nawet targowa膰 si臋 o zap艂at臋!), playboyem, kt贸ry oczaruje ka偶d膮 kobiet臋, spoko go艣ciem, kt贸ry nie tylko za darmo pozb臋dzie si臋 problemu, ale jeszcze nakarmi g艂odne dzieci i ka偶dym po trochu.

Mimo otoczki fantasy – obecno艣ci magii, potwor贸w i zjawisk nadprzyrodzonych – Wied藕min 3 to najbardziej realistyczna gra, w jak膮 przyjdzie Wam zagra膰.

My S艂owianie wiemy jak nasze na nas dzia艂a

Wyobra藕cie sobie, 偶e kroczycie w polu z艂otej pszenicy szukaj膮c 艣lad贸w wiwerny, by po chwili wsi膮艣膰 na konia i galopuj膮c przez sad jab艂oni, wjecha膰 do uroczej doliny skrytej w cieniu wielkiego m艂yna, gdzie stado dzikich koni spokojnie pasie si臋 na 艂膮ce. Albo przebijacie si臋 przez zawieszone na ga艂臋ziach s艂odycze wzd艂u偶 le艣nej 艣cie偶ki prowadz膮cej do domostwa pewnych kobiet. A co powiecie na ubo偶臋 pod艣piewuj膮ce sobie w艂asn膮 piosenk臋 na melodi臋 „Na Wojtusia z popielnika”? Albo na opowie艣膰 o w艂adcy, kt贸ry zamkn膮艂 si臋 w wie偶y i zosta艂 zagryziony przez szczury?

S艂owia艅ski folklor a偶 bije z ekranu, pocz膮wszy od charakterystycznej dla naszego regionu ro艣linno艣ci, poprzez j臋zyk, w kt贸rym nie brakuje solidnych przekle艅stw, a偶 po projekt postaci znanych tylko naszej kulturze w rodzaju wodnych bab, morowych panien czy le艣nego licha. Dla reszty 艣wiata to wszystko brzmi bardzo fantastycznie, ale w nas powinny od偶y膰 wspomnienia legend opowiadanych przez babcie, czytania „Dziad贸w” czy szkolnej wycieczki do Biskupina.

Nie znajdziecie tu durnych quest贸w w rodzaju „przynie艣 w膮trob臋 10 wilk贸w, a dostaniesz miecz +5 do si艂y”. Ka偶de zadanie poboczne (a tych jest caaaa艂e mn贸stwo) to niewielka, fajna historia silnie osadzona w danym regionie. A to pomagamy krasnoludowi znale藕膰 podpalacza, kt贸ry spali艂 jego ca艂y maj膮tek, a to na pro艣b臋 ojca chorej c贸rki pr贸bujemy rozwik艂a膰 zagadk臋 tajemniczego upiora broni膮cego dost臋pu do studni, a to udajemy si臋 na pole bity poszuka膰 zw艂ok brata pewnego wie艣niaka. Misje te mo偶emy podj膮膰 na dwa sposoby – korzystaj膮c z lokalnej tablicy og艂osze艅 znajduj膮cej si臋 w wioskach i miastach, lub po prostu napotykaj膮c na dane wydarzenie w czasie rzeczywistym np. przeje偶d偶aj膮c obok rozpaczaj膮cej grupy ludzi. Ten pierwszy spos贸b jest te偶 o tyle interesuj膮cy, 偶e pomi臋dzy w艂a艣ciwymi zadaniami znajdziemy te偶 zabawne og艂oszenia, nakre艣laj膮ce nastroje panuj膮ce w danym miejscu. Przyk艂adowo na jednej z karteczek mog艂am przeczyta膰 apel o… niejedzenie kot贸w („Jakem na naszym kocurze ros贸艂 dla dziatek ugotowa艂a, to na drugi dzie艅 w polu nog臋 sobie skr臋ci艂am. Prawd臋 m贸wi膮, 偶e kot to zwierz臋 nieczyste co z za艣wiat贸w m艣ci膰 si臋 za krzywdy b臋dzie!”) i ostrze偶enie pt. „Wara od moich jaj贸w” w dosadny spos贸b informuj膮ce o tym, co stanie si臋 ze z艂odziejem, kt贸ry wynosi ci膮gle jajka z kurnika.

Cho膰 Wied藕min jest seri膮, kt贸ra od zawsze porusza艂a trudne sprawy takie jak brak tolerancji dla odmiennych ras, przemoc wobec kobiet, pr贸偶niactwo bogatych warstw spo艂ecznych, alkoholizm i inne na艂ogi, to nie brakuje tu tak偶e humoru i bardziej przyziemnych scen. Mo偶ecie liczy膰 na bitw臋 na 艣nie偶ki, 艣ledzenie mi艂osnego 偶ycia Jaskra, udzia艂 w przedstawieniu teatralnym…

Gdzie bursztynowy 艣wierzop, gryka jak 艣nieg bia艂a

Wied藕min 3 to gra z otwartym 艣wiatem, cho膰 podzielonym na trzy du偶e regiony – Bia艂y Sad, Ziemie Niczyje wraz z olbrzymim miastem Novigrad oraz archipelag wysp Skellige. Po samym Bia艂ym Sadzie mo偶na je藕dzi膰 godzinami i odkrywa膰 co rusz niezwyk艂e miejsca i zadania, ale dopiero wjazd do drugiego regionu spowoduje, 偶e Wasza szcz臋ka znajdzie si臋 w okolicach pod艂ogi. Tylko ten fragment mapy jest trzy i p贸艂 razy wi臋kszy od 艣wiata Skyrim! Do tego dochodzi jeszcze wied藕mi艅ska twierdza Kaer Morhen wraz z okolicznym lasem i zamek w Wyzimie. By zwiedzi膰 ka偶dy zak膮tek tego uniwersum i zaliczy膰 ka偶de zadanie 100 godzin Wam na pewno nie wystarczy. G艂贸wny w膮tek fabularny mo偶na uko艅czy膰 po 35 godzinach, je艣li nie b臋dziecie si臋 za du偶o rozgl膮da膰. Innymi s艂owy – tak, Wied藕min 3 jest solidn膮, olbrzymi膮 gr膮, kt贸ra zrekompensuje wiele miesi臋cy oczekiwania. A przecie偶 to jeszcze nie wszystko, gdy偶 tw贸rcy zapowiedzieli ju偶 16 bezp艂atnych DLC!

Warto te偶 wspomnie膰 o tym, jak zmienia si臋 艣wiat pod wp艂ywem wydarze艅 i naszych w艂asnych wybor贸w. Mieszka艅cy wsi mog膮 inaczej na nas reagowa膰, gdy zabijemy dr臋cz膮c膮 ich besti臋 i us艂yszymy inne komentarze w regionie, gdy zmieni si臋 sytuacja polityczna. Cho膰 to w zasadzie detale to jednak buduj膮 odpowiedni klimat.

Baby, ach te baby…

Cz艂ek by je 艂y偶kami jad艂. Ju偶 pierwsza cz臋艣膰 Wied藕mina nie stroni艂a od kobiet i nie robi艂a z Geralta cnotliwego rycerza. W drugiej cz臋艣ci pojawi艂y si臋 smakowite sceny erotyczne, kt贸re podkre艣la艂y uczucia, jakie rodzi艂y si臋 mi臋dzy bohaterami. Koniec trylogii za艣 tak naprawd臋 skupia si臋 jeszcze mocniej na relacjach panuj膮cych mi臋dzy wied藕minem, a p艂ci膮 przeciwn膮. I nie chodzi tu tylko o te s艂ynne 16 godzin seksu w motion capture. Owszem, nie brakuje tu roznegli偶owanych, przyjemnych dla oczu kobiecych cia艂 i filmowej, smakowitej erotyki w gustownym (czasem zabawnym) wydaniu. Ale scenariusz jest tak poprowadzony, by艣my mogli pozna膰 wra偶liwsz膮 stron臋 natury Geralta. Czasem ju偶 po samym tylko spojrzeniu czy mimice wida膰 co kryje w swojej duszy – t臋sknot臋 za Yennefer, nieugaszone po偶膮danie do Triss, czy te偶 strach o 偶ycie Ciri – swojej podopiecznej i przyszywanej c贸rki. Ka偶da z tych kobiet 艣wietnie dope艂nia obraz Geralta i ich obecno艣膰 dodaje grze wiarygodno艣ci.

G艂贸wny w膮tek fabularny obraca si臋 wok贸艂 poszukiwa艅 Ciri, na kt贸r膮 poluje Dziki Gon – upi贸r z innego wymiaru pragn膮cy wykorzysta膰 jej unikalne w艂a艣ciwo艣ci do swoich niecnych cel贸w. By pozna膰 histori臋 z jej perspektywy b臋dziemy mogli przej膮膰 nad ni膮 kontrol臋 w okre艣lonych fragmentach gry. Dziewczyna nie korzysta z ekwipunku – mo偶emy jedynie walczy膰 mieczem oraz u偶ywa膰 jej zdolno艣ci przenoszenia si臋 w przestrzeni, zar贸wno do stosowania unik贸w jak i do atakowania znienacka. Pod wzgl臋dem mechaniki s膮 to ograniczone terenem fragmenty skupione na walkach i eksploracji. Wysz艂o ca艂kiem ciekawie i zamiast ogl膮da膰 cutscenki z udzia艂em Ciri po prostu mo偶emy si臋 w ni膮 wcieli膰.

Wied藕mi艅ski arsena艂

Wied藕min 3 jest wspania艂ym przyk艂adem na to, jak powinno budowa膰 si臋 otwarte 艣wiaty. Gra nie zmusza艂a mnie do czegokolwiek. Mog艂am obni偶y膰 sobie poziom trudno艣ci, by zdrowie regenerowa艂o si臋 samoczynnie i skupi膰 si臋 po prostu na aspekcie fabularnym. Mog艂am ola膰 w膮tek g艂贸wny i zaj膮膰 si臋 tropieniem wi臋kszych potwor贸w. Mog艂am je藕dzi膰 beztrosko na P艂otce i odkrywa膰 sekrety danego regionu, a nawet bra膰 udzia艂 w wy艣cigach konnych. Mog艂am je藕dzi膰 od wioski do wioski i bra膰 udzia艂 w rozgrywkach gwinta, zdobywaj膮c kolekcjonerskie karty i uk艂ada膰 z nich w艂asne talie. Ostatecznie mog艂am ustawi膰 najwy偶szy poziom trudno艣ci, by zyska膰 najwi臋ksz膮 immersj臋 z gry. Na normalnym poziomie trudno艣ci walki s膮 proste, a do pokonania wrog贸w wystarczy kombinacja miecz + moc znak贸w. To bardziej nacisk na odpowiednie wyczucie czasu ni偶 jak膮kolwiek strategie. Nawet nie ma co przejmowa膰 si臋 specjalnie system rozwoju postaci. Co innego w trybie „Droga ku zag艂adzie”.

Tu musimy zar贸wno my艣le膰 o alchemii – a zatem zbiera膰 zio艂a, zdobywa膰 schematy mikstur, kupowa膰 alkohole i wa偶y膰 eliksiry, jak i o dodatkowym arsenale. Miecze i pancerze mo偶emy wyku膰 u kowali i p艂atnerzy – najpierw jednak musimy mie膰 tak偶e odpowiedni schemat (im trudniejszy do zdobycia tym bardziej efektowny), sk艂adniki i gar艣膰 monet. Poluj膮c na bestie warto poczyta膰 o nich w bestiariuszu – tam znajdziemy ich s艂abe strony, kt贸rych znajomo艣膰 u艂atwi walk臋.
W bitwie wspomagamy si臋:

  • olejami przeciwko konkretnej grupie potwor贸w- nak艂adamy je na miecze PRZED bitw膮 (w trakcie nie jest to ju偶 mo偶liwe). Ich efekty zu偶ywaj膮 si臋 w trakcie walki.
  • eliksirami – dzia艂aj膮 na Geralta i maj膮 kr贸tki efekt czasowy np. regeneruj膮 偶ywotno艣膰, zwi臋kszaj膮 si艂臋. U偶ywamy je w trakcie walki (maksymalna liczba eliksiru danego typu wynosi 5) jednak ka偶de u偶ycie zwi臋ksza te偶 toksyczno艣膰 Geralta. Gdy przekroczymy poziom 100% wied藕min zacznie traci膰 zdrowie.
  • odwarami – dzia艂aj膮 na Geralta i maj膮 d艂ugotrwa艂y efekt czasowy, lecz wymagaj膮 unikalnych sk艂adnik贸w
  • petardami – o艣lepiaj膮 wrog贸w, dzia艂aj膮 obszarowo
  • znakami – ka偶dy z pi臋ciu znak贸w ma dzia艂anie podstawowe i dodatkowe, kt贸re odblokowujemy na drzewie rozwoju postaci. Ich moc mo偶na rozwija膰 runami lub punktami umiej臋tno艣ci, a tak偶e znajduj膮c miejsca mocy. Regeneruj膮 si臋 automatycznie co par臋 sekund
  • kusz膮 – skuteczna na lataj膮ce potwory
  • po偶ywieniem – wszelkiej ma艣ci trunki, mi臋sa i owoce regeneruj膮 偶ywotno艣膰. Poza nimi i eliksirami zdrowie odzyskamy tylko w drodze medytacji.

艢wiat gry nie dostosowuje si臋 do naszego poziomu do艣wiadczenia. Je艣li zap臋dzimy si臋 w niebezpieczne miejsca zbyt wcze艣nie srogo tego po偶a艂ujemy. Na szcz臋艣cie nad g艂owami przeciwnik贸w pojawiaj膮 si臋 informacje sugeruj膮ce nasze szanse w bezpo艣rednim starciu. Wrogowie rzadko kiedy atakuj膮 w pojedynk臋. Zazwyczaj walczymy z ca艂膮 grup膮 i musimy dba膰 o to, by ci膮gle pozostawa膰 w ruchu – stosowa膰 uniki i kontry. Walki s膮 przy tym krwawe i brutalne – nie brakuje odcinanych ko艅czyn i rozpo艂owionych cia艂.

Oprawa audio-wizualna

Soundtrack z gry od kilku dni towarzyszy mi przy pracy. Wied藕min 3 posiada jedn膮 z najlepszych 艣cie偶ek d藕wi臋kowych, jakie dane mi by艂o s艂ysze膰 w grach wideo. Zaanga偶owanie do pracy zesp贸艂 Percival by艂o strza艂em w dziesi膮tk臋. Piszcza艂ki, skrzypce, b臋bny w po艂膮czeniu z sekcjami ch贸ralnymi pasuj膮 do 艣wiata Wied藕mina idealnie. Podczas eksploracji przygrywaj膮 delikatne motywy w艂a艣ciwe stylistyce fantasy, by w trakcie bitwy mocno si臋 o偶ywi膰 i zburzy膰 krew s艂uchacza. Dubbing z kolei wypada mieszanie. Oczywi艣cie pan Jacek Rozenek w roli Geralta to czyste mistrzostwo – podobnie mi艂o s艂ucha si臋 gwary wie艣niak贸w czy przekle艅stw Zoltana. Ale ju偶 kobiece role brzmi膮 jednakowo p艂ytko i odczuwa si臋 pod tym wzgl臋dem niedosyt.

Oprawa wizualna tak偶e nie jest r贸wna cho膰 mnie zdecydowanie urzek艂a. Wiecie ju偶, 偶e nie ma co liczy膰 na spektakularne widoki z trailer贸w, ale uwierzcie mi – te drobne braki w ro艣linno艣ci, czy mniej szczeg贸艂owe tekstury nie krzywdz膮 gry. Od samego pocz膮tku jest pi臋knie. 艢wiat Wied藕mina posiada zmienne warunki pogodowe i inaczej prezentuje si臋 o 艣wicie, inaczej w po艂udnie, a jeszcze inaczej noc膮 podczas burzy. Drzewa nie stoj膮 nieruchomo tylko ko艂ysz膮 si臋 na wietrze – podobnie jak w艂osy postaci. Broda Geralta ro艣nie w trakcie rozgrywki i mo偶na j膮 skr贸ci膰 u balwierza. Zachodz膮c s艂o艅ce nadaje takich barw otoczeniu, 偶e chce si臋 tylko sta膰 i robi膰 screenshoty. Same kostiumy mog艂yby zawstydzi膰 niejeden film historyczny. Praca kamery podczas dialog贸w powinna by膰 wzorem dla innych gier RPG. Tak filmowych uj臋膰 jeszcze nie pokazano w 偶adnej grze. Wszystkie cutscenki stworzone s膮 na silniku gry – brakowa艂o mi bardziej spektakularnych film贸w rodem z trailer贸w Bagi艅skiego. Zawi贸d艂 mnie tak偶e wygl膮d wody – o ile ta w strumieniach i ka艂u偶ach wygl膮da dobrze, tak ta na otwartej przestrzeni – morzu czy jeziorze wygl膮da nierealistycznie i archaicznie.

Pod k膮tem technicznym te偶 nie jest zbyt r贸偶owo, cho膰 jak na gr臋 z otwartym 艣wiatem jest i tak dobrze. Zdarzaj膮 si臋 spadki animacji (zw艂aszcza w du偶ych miastach czy podczas walk z kilkoma przeciwnikami), doczytywania tekstur, irytuj膮co d艂ugie 艂adowania ekran贸w (w przypadku 艣mierci si臋gaj膮ce nawet 40-50 sekund) czy problemy ze wspinaniem si臋 (stoj膮c przy kraw臋dzi czasami Geralt skacze zamiast chwyci膰 si臋 wy偶szej p艂aszczyzny). Fatalnie rozwi膮zano te偶 kwesti臋 sterowania pod wod膮. Wielokrotnie mia艂am te偶 problemy z dokonaniem interakcji – nad obiektem nie wy艣wietla艂 si臋 znacznik – pomaga艂o odej艣cie od niego i pokr臋cenie kamer膮. Zdarza艂o si臋, 偶e ko艅 Geralta klinowa艂 si臋 mi臋dzy budynkami, a w modelach postaci b艂yska艂o t艂o w okolicach szyi. Wi臋kszo艣膰 z tych b艂臋d贸w ma jednak zosta膰 naprawiona w raz z aktualizacj膮 dost臋pn膮 w dniu premiery. Gdy b臋d臋 ju偶 mia艂a mo偶liwo艣膰 zweryfikowania prawdziwo艣ci tych informacji zaktualizuj臋 recenzj臋.

Va’esse deire谩dh aep eigean

Nie ma produkcji idealnych (i dobrze, bo dzi臋ki temu mam prac臋!). Osobi艣cie skr贸ci艂abym g艂贸wny w膮tek, bo miejscami tr膮ci艂 mi backtrackingiem i podwy偶szy艂abym poziom trudno艣ci w pierwszej po艂owie gry, bo gra艂o si臋 zdecydowanie za 艂atwo. Zaanga偶owa艂abym inne aktorki do g艂贸wnych r贸l kobiecych. Preferowa艂abym te偶 bardziej rozwini臋te zako艅czenie. Czytelnicy prozy Sapkowskiego b臋d膮 mogli tak偶e przyczepi膰 si臋 do paru detali. Ale tak naprawd臋 liczy si臋 to, co dostajemy w finale.

Dziki Gon zapami臋tam jako produkcj臋, kt贸rej filarem jest rewelacyjna narracja, liczne nawi膮zania do s艂owia艅skiej kultury, zachwycaj膮ce widoki, klimatyczna muzyka i mo偶liwo艣膰 bycia wied藕minem, kt贸ry musi wybiera膰 mi臋dzy wi臋kszym, a mniejszym z艂em i liczy膰 si臋 z konsekwencjami tych偶e wybor贸w. Do teraz pami臋tam uczucie zaskoczenia, gdy w jednym z pocz膮tkowych fragment贸w gry wybi艂am bandyt贸w rozrabiaj膮cych w karczmie i zosta艂am zrugana przez karczmark臋 za sw贸j czyn. C贸偶 z tego bowiem, 偶e dzi艣 nikt ju偶 nie wywo艂a burdy. Gdy ja pojad臋 w sin膮 dal, ona zostanie zn贸w sama – by膰 mo偶e jeszcze bardziej nara偶ona na problemy ni偶 wcze艣niej. Nadal nie mog臋 si臋 pozby膰 wyrzut贸w sumienia zwi膮zanych z pewnymi wyborami. Nade wszystko jednak ubolewam nad tym, 偶e to ju偶 koniec trylogii o Geralcie. B臋dzie mi brakowa艂o Bia艂ego Wilka, chyba jak 偶adnego innego bohatera wcze艣niej.
Co艣 si臋 ko艅czy, co艣 si臋 zaczyna. 艢wiat zyska艂 dzisiaj gr臋, kt贸ra krzewi nie tylko polsk膮 kultur臋, ale te偶 wyznacza now膮 jako艣膰 rozgrywki w gatunku RPG. Je艣li takie studia jak Bethesda czy BioWare b臋d膮 pod膮偶a膰 艣ladem CD Projekt Red o przysz艂o艣膰 ambitnych, fantastycznych gier wideo mo偶emy by膰 spokojni.

Ocena: 95/100

Plusy:

+ Dojrza艂y scenariusz

+ S艂owia艅ski klimat

+ Realizm w funkcjonowaniu 艣wiata (wybory moralne, zachowania NPC)

+ Oprawa audio-wizualna

+ Bohater, kt贸rym chce si臋 naprawd臋 by膰

+ Filmowe kadry w sekcjach dialogowych

Minusy:

– Niedor贸bki techniczne

– Nier贸wny poziom dubbingu

– Brzydko wygl膮daj膮ca woda

– Walki mog艂yby by膰 bardziej wymagaj膮ce

Gra testowana by艂a na konsoli PS4. Wszystkie obrazki w tym tek艣cie i gameplaye pochodz膮 z tej platformy.