40” telewizor LCD marki Samsung. Duże rozmiary i tylko 21 kilogramów.

Jednak zanim LCD stał się tym, czym jest obecnie musiał przejść długą i krętą drogę.

Friedrich Reinitzer austriacki chemik jest odkrywcą ciekłego kryształu. W 1888 roku jako profesor Uniwersytetu w Pradze badał związek nazywany benzoesanem cholesterolu. Zupełnie przypadkiem, podgrzewając ową substancję zauważył, że w 145oC zmienia ona swój stan skupienia, przechodząc w ciecz, która do 179oC pozostaje mlecznobiała, a powyżej tej temperatury staje się przeźroczysta.

Czytaj także:

• Historia telewizorów
  
• Historia monitorów
  

Otto Lehmann kontynuował prace i w 1890 roku wprowadził pojęcie ciekłego kryształu. W następnych latach kolejni naukowcy badali ich właściwości.

Eksperymenty i publikacje napisali w 1911 Charles Mauguin, w 1922 Georges Friedel, a w 1962 roku Dr. George W. Gray. Tego samego roku Richard Williams, który pracował w laboratoriach RCA, odkrył właściwości optyczno-elektryczne ciekłych kryształów.

W 1964 roku wspomniany na początku tekstu George Harry Heilmeier, kontynuował pracę Williamsa i w efekcie doprowadził do stworzenia pierwszego ciekłokrystalicznego wyświetlacza.

W 1970 roku stworzono pierwszy zegarek na rękę z ciekłokrystalicznym wyświetlaczem, a dwa lata później T. Petera Brody skonstruował panel LCD.

W 2008 roku ekrany LCD stanowiły połowę ofert wszystkich telewizorów i monitorów w sklepach (reszta to najczęściej wyświetlacze plazmowe). Rok później, z powodu ciągłego rozwoju technologii i spadku cen, wyświetlacze LCD zdominowały je.

Czwarty stan skupienia

1 - filtr polaryzacyjny, 2,4 - elektrody, 3 - warstwa ciekłego kryształu 5 - folia (analizator), 6 – lustro.

Co takiego jest w ciekłych kryształach, co czyni je takimi niezwykłymi i skąd w ogóle wzięła się ich nazwa?

W stanie ciekłym cząsteczki są nieuporządkowane, ale zachowują swobodę ruchu, w stanie stałym odwrotnie. Stan ciekłego kryształu jest stanem pośrednim. Cząsteczki zachowują częściową swobodę ruchu i są częściowo uporządkowane. Pobudzając je prądem o odpowiednim napięciu, jesteśmy w stanie kontrolować przewodzone przez nie światło, a także ich ustawienie.

Każdy wyświetlacz LCD musi zawierać cztery podstawowe elementy:

po pierwsze: komórki z niewielką ilością ciekłego kryształu, po drugie: elektrody, które będą oddziaływały na światło przewodzone przez ciekły kryształ, po trzecie: dwóch cienkich folii (polaryzator i analizator) i po czwarte: źródła światła. Sam bowiem ciekły kryształ nie emituje żadnego światła – jest jedynie filtrem. Podświetlenie uzyskujemy przez lampę fluorescencyjną z zimną katodą (CCFL).

Każdy piksel złożony jest z trzech subpikseli (RGB). W zależności od napięcia jesteśmy w stanie zwiększyć bądź zmniejszyć ilość światła przepuszczaną przez piksel, jak i ustalić kolor pikseli.