Foto-Wideo
Kolorowy świat
Udane zdjęcie powinno mieć piękne i harmonijne kolory. Aby tak się stało, nie wystarczy po prostu nacisnąć migawkę. Trzeba wiedzieć, jak skomponować zdjęcie, by jego kolory przyciągały wzrok i wywoływały emocje.
Kolory podstawowe 1. Teoria koloruW zasadzie coś takiego jak kolor w przyrodzie nie istnieje. Jest natomiast promieniowanie elektromagnetyczne, które składa się z porcji energii – fotonów, które drgają w zależności od stanu wzbudzenia. Im wyższa energia, z jaką promienie zostały wyemitowane, tym szybciej drgają fotony. Im szybciej drgają, tym krótsza długość fali promieniowania. Pełny zakres energii, jaką mogą przyjmować fotony, to widmo. Oko ludzkie jest wyczulone tylko na jego fragment, który mieści się w zakresie fal o długości: 380-700 nm. Reszta jest dla nas niewidoczna. Poszczególne długości fali są interpretowane przez mózg jako kolory. Poczynając od najkrótszej fali, jest to kolejno: fioletowy, niebieski, zielony, żółty, pomarańczowy, czerwony. Kolor przedmiotu bierze się z jego sposobu reagowania na światło. Jeśli pochłania promieniowanie z początkowego i końcowego zakresu spektrum, zobaczymy kolor zielony. Jeśli odbija promieniowanie z końca widzialnego spektrum, zobaczymy kolor czerwony itp. Jeśli odbija promieniowanie równo z całego zakresu, kolor będzie biały, jeśli pochłania całe promieniowanie – czarny. Miliony odcieni i całe bogactwo kolorów biorą się z faktu, że przedmioty odbijają w różnym stopniu fale o różnych zakresach, które po dotarciu do siatkówki naszego oka są odbierane przez receptory wyczulone na trzy zakresy promieniowania: dużej częstotliwości (zakres niebieski), średniej (zakres zielony) i niskiej (zakres czerwony). Te impulsy po przesłaniu do mózgu są łączone i interpretowane w to, co nazywamy kolorem. Oko jest wyczulone na trzy zakresy fal. Wyświetlając je np. z trzech projektorów na punkt i manipulując natężeniem zakresów promieniowania (czerwonym – R, zielonym – G, niebieskim – B), spowodujemy, że ludzki mózg odbierze wrażenie właściwego koloru. Na tym spostrzeżeniu opiera się model koloru – RGB, który jest podstawą cyfrowej reprodukcji kolorów w komputerach, sterowanych cyfrowo wyświetlaczach i urządzeniach rejestrujących, takich jak matryca aparatu fotograficznego. W modelu RGB za pomocą trzech podstawowych kolorów można oddać każdą barwę w przyrodzie. Używając 256 odcieni każdego koloru składowego (8-bit. na kanał, kolor 24-bit.), możemy oddać aż 16,7 mln odcieni barw, czyli znacznie więcej niż może odróżnić nasz mózg.
|
Kup Najtaniej
Wikipedia:
W przeciwieństwie do skali Celsjusza, w skali Kelvina nie używa się pojęcia "stopień", tj. temperatura 100 stopni Celsjusza to inaczej temperatura 373,15 kelwinów. Niepoprawne obecnie określenie "stopień Kelvina" zostało zastąpione nazwą "kelwin" na mocy 3. rezolucji XIII Generalnej Konferencji Miar i Wag[2].
1) Autor zamiennie stosuje wyrazy barwa i kolor. Tak można robić w mowie potocznej, w artykułach ścisłych i technicznych dane pojęcie powinno być nazywane jednym wyrazem. Kiedy opisujemy zagadnienia z kolorymetrii powinniśmy raczej mówić o barwach a nie o kolorach.
2) Światło obejmuje zakres od 380 nm do 780 nm, a nie od 380 nm do 700 nm, jak podano w tekście (na usprawiedliwienie Autora może przemawiać fakt, że powyższy błąd jest dość powszechny).
3) Autor posłużył się stwierdzeniem „drgają fotony”. Fotony (podobnie jak inne cząstki elementarne, np. elektrony) nie drgają.
4) „Używając 256 odcieni każdego koloru składowego […], możemy oddać aż 16,7 mln odcieni barw, czyli znacznie więcej niż może odróżnić nasz mózg.” Nie jest to prawda. Wystarczy wyświetlić prostokąt, w którym dwie połówki będą się różnić barwą odpowiadającą różnicy sygnałów wynikających z jednobitowej różnicy kanału, a wprawne oko to rozróżni bez problemu (efekt ten jest szczególnie widoczny telewizorach gorszej jakości przy wyświetlaniu bardzo wolnie zmieniającej się barwie – widać wtedy na ekranie charakterystyczne słoje).
5) Pomijając stosowania jednostki Kelwin (co słusznie wypunktowali moi przedmówcy), to między mianem i jednostką powinna być spacja (w tekście jest „10000K”, a powinno być 10000 K).
6) Światłu dziennemu odpowiada temperatura barwowa 6500 K (a nie 650 K – jak jest w tekście), podobnie jak 4000 K, a nie 400 K przy zachodzie słońca oraz 2500 K, a nie 250 K dla włókna żarowego. Nie prawdą jest też, że przy 100 K ciało „będzie żarzyło się na czerwono” – będzie, zgodnie z wzorem Plancka, emitowało promieniowanie z zakresu dalekiej podczerwieni.
7) Co do reszty błędów – dam szansę następnym Czytelnikom. :-)