Intel Core i7-975 Extreme Edition. Król wydajności. Cztery rdzenie taktowane zegarem 3,33 GHz, 1 MB cache’u L2 oraz 8 MB cache’u L3 i trzykanałowy kontroler pamięci DDR3. Układ bazuje na architekturze Nehalem, następcy Core. Za taką wydajność trzeba dużo zapłacić.

Intel Core i7. Tak wygląda procesor bez zamontowanej metalowej osłonki.

Intel Core i7, czyli Nehalem. Tak wygląda rdzeń procesora. Jest monolityczny.

« »

Od ostatniego testu procesorów, który zamieściliśmy na łamach numeru 1/2009, wiele się zmieniło. Po pierwsze do sprzedaży wprowadzono nową generację procesorów Intela – Core i7. Nie mamy na myśli układów z podstawką LGA1366, ale te odświeżone, wyposażone w gniazdo LGA1156. I co ważne – dużo tańsze. Wtedy najtańszy Nehalem kosztował 2100 zł, zaś obecnie tylko 750 zł. Szczegółowo piszemy o nich w dalszej części artykułu. Kolejną zmianą jest pojawienie się układów AMD z serii Phenom II, którą w poprzednim teście tylko zapowiedzieliśmy. Choć nie są one najwydajniejsze (najlepszy, Phenom II X4 965 Black Edition, zajął 8. miejsce w rankingu), mają atrakcyjne ceny. Wspomniany układ został wyceniony na 880 zł.

Nowy Nehalem: Core i7 w niższej cenie

Na początku września na rynku pojawiły się dwie nowe rodziny procesorów współpracujące z zupełnie nowym gniazdem – LGA1156. Podstawka ta ma wyprzeć obecnie obowiązujący standard – LGA775. Co zatem z niedawno wprowadzonym gniazdem LGA1366? Pozostanie na rynku, jednak będzie adresowane tylko do entuzjastów oraz wymagających użytkowników. Nie ma co ukrywać, że to niezbyt komfortowe dla użytkowników rozwiązanie. Gdy Intel proponuje całkowicie odmienne od siebie gniazda, AMD kurczowo trzyma się tej samej podstawki – choć ją modyfikuje, cały czas zachowuje wsteczną kompatybilność.

AMD Athlon II X4 620. Najtańsze 4 rdzenie na rynku. Pod względem stosunku możliwości do ceny, ten Athlon nie ma sobie równych.

Pierwszą nową serię Core i7 stanowią układy z serii 800, zaś drugą – Core i5-700. Podstawową różnicą między starym Core i7 z gniazdem LGA1366 a nowym Core i7 (LGA1156) jest zastosowanie w tym drugim dwu-, a nie trzykanałowego kontrolera pamięci. Kontroler w nowym procesorze został jednak poprawiony i współpracuje z pamięciami o częstotliwości 1333 MHz, podczas gdy starszy Core i7 współpracował z modułami o taktowaniu 1066 MHz.

Również technologię Turbo Boost – doraźnie przyspieszającą procesor – znacznie usprawniono. Najlepszym przykładem jest tu układ Core i7-870, którego bazowe taktowanie 2,93 GHz da się automatycznie zwiększyć do nawet 3,6 GHz. To ukłon w stronę użytkowników, którzy korzystają z programów przystosowanych do pracy na jednym rdzeniu (np. większość gier) i którym zależy na najwyższej wydajności. Niestety, programiści nie zawsze spieszą się z optymalizacją programów pod kątem układów wielordzeniowych. Więcej na temat Turbo Boost piszemy w ramce.

Do podstawki LGA1156 pasują również układy Core i5. Pierwszym przedstawicielem nowej serii jest działający z częstotliwością 2,66 GHz model i5-750. Pomiędzy obiema rodzinami układów istnieje jedna podstawowa różnica. Tańszy Core i5 nie ma funkcji Hyper-Threading. Oznacza to, że procesory te nie są w stanie wykonywać jednocześnie dwóch wątków na jednym rdzeniu.

Należy wspomnieć również o kosztach. Według danych firmy Intel najtańsze płyty główne dostępne na rynku i wyposażone chipset Intel P55 będą kosztowały około 350 zł. W połączeniu z procesorem Core i5-750 (ponad 700 zł) oraz dwukanałowymi pamięciami DDR3 stanowić to będzie rzeczywiście konkurencyjną ofertę dla układów AMD.

Technologia Turbo Boost

Ciągle spora część aplikacji nie potrafi wykorzystać potencjału kilku rdzeni i obciąża tylko jeden z nich, zaś pozostałe są wówczas nieaktywne (o ile nie działa kilka programów równocześnie). W takiej sytuacji do akcji wkracza Turbo Boost i zwiększa taktowanie tak, aby procesor nie przekroczył maksymalnego TDP. Dla przykładu model Core i7-870 zwiększa zegar jednego, obciążonego rdzenia z 2,93 aż do 3,6 GHz! W przypadku Core i7-860 wartość zegara wzrasta z 2,8 do 3,46 GHz, zaś w Core i7-750 – z 2,66 do 3,2 GHz. Do zwiększenia taktowania dochodzi także wtedy, gdy obciążone są dwa rdzenie. Nawet przy pełnym obciążeniu procesory są w stanie automatycznie się „podkręcić”. Nie jest to jednak odpowiednie słowo, gdyż pobór mocy nie przekracza 95 W, a więc w teorii układ nie jest narażony na uszkodzenie.

Zapoznaj się za aktualnym rankingiem procesorów pod adresem: chip.pl/ranking.