1. Odtwarzanie wideo to najważniejsza funkcja każdego mediaplayera

W czasie testu odtwarzaczy multimedialnych największą wagę przywiązywaliśmy do możliwości poprawnego odtwarzania jak największej liczby formatów wideo, zarówno standardowej rozdzielczości (SD), jak i wysokiej rozdzielczości (HD, czyli 1080p i 720p). W przypadku wideo SD zdarzały się urządzenia nieobsługujące plików WMV i MOV (np. LG BD390 i BD570). Jeżeli chodzi o wideo HD, są urządzenia, które nie były w stanie odtworzyć wielu plików (Toshiba STOR.E TV 1TB), odtwarzały tylko pliki AVI i MPG, kompletnie nie radząc sobie np. z formatem MKV (Verbatim MediaStation HD DVR 1TB), jak też takie, które co prawda odtwarzały wszystkie pliki testowe, ale nie do końca płynnie (ZyXEL DMA2501). Część odtwarzaczy nie dekodowała dźwięku w standardzie DTS (np. oba modele Wiwy). Jakość obrazu w większości modeli jest bardzo dobra, zdarzały się jednak urządzenia, w których był on zbyt ciemny i za bardzo nasycony (WD TV Live i Emtec Movie Cube N150H). Niektóre urządzenia nie są w stanie poprawnie wyświetlać polskich znaków w napisach (np. Dvico TViX HD N1 czy modele LaCie). Najpopularniejszym formatem, w którym zapisuje się polskie napisy, jest TXT, którego nie obsługuje aż 37 modeli, za to z SRT radzą sobie wszystkie.

2. Tuner telewizyjny, interfejsy audio-wideo

Różnice w liczbie dostępnych złączy audio-wideo oraz interfejsów są spore.

Ponad jedna czwarta odtwarzaczy, które znalazły się w teście, a dokładnie 18 modeli, ma wbudowany cyfrowy tuner telewizyjny w standardzie DVB-T, który umożliwia nie tylko odbiór programów telewizji cyfrowej, lecz również ich rejestrację na dysku twardym (wewnętrznym lub zewnętrznym podpiętym do portu USB). Niektóre z urządzeń, np. LifeView Not Only TV LV6TMPVR4, to właściwie tunery TV z dodatkową funkcją odtwarzania plików multimedialnych. Nie licząc Argosy HV339T, AverMedia AVerLife HD Theater oraz produktów Wiwa i LifeView, większość urządzeńw teście wyposażonych w tuner oferuje również możliwość nagrywania wideoz zewnętrznego źródła przez wejście kompozytowe (audio podłącza się do pary wejść RCA).
Wszystkie odtwarzacze w rankingu wyposażono w wyjście HDMI umożliwiające przesyłanie obrazu o najwyższej obecnie dostępnej jakości, jak również cyfrowe przesyłanie dźwięku (stereo lub wielokanałowego). W ogromnej większości urządzeń zastosowano HDMI w wersji 1.3 lub 1.3a, w odtwarzaczach WD TV Live Hub i Elements Play jest to wersja 1.4 (co w praktyce nie ma żadnego znaczenia), natomiast odtwarzacze Emtec Movie Cube Q120 i Toshiba STOR.E TV mają HDMI w wersji 1.1. Posiadacze starszych telewizorów muszą uciec się do połączeń o gorszej jakości obrazu. Prawie wszystkie odtwarzacze mają wyjście kompozytowe (pojedynczy RCA), nie ma go jedynie w urządzeniach D-Link Boxee Box DSM-380, Emtec Movie Cube N150H (są za to dwa złącza SCART) oraz Hyundai M-Box Light L110 (trzeba dokupić przejściówkę do złącza typu jack). Wyjście komponentowe (potrójny RCA) ma około dwóch trzecich modeli w teście. Złącza SCART i S-Video są mało popularne, można je znaleźć odpowiednio w siedmiu i w pięciu urządzeniach. Nie licząc HDMI, dźwięk może być wysyłany cyfrowo z odtwarzacza do amplitunera przez  wyjście optyczne (TOSLINK) lub elektryczne (koaksjalne). Tylko w czterech odtwarzaczach zabrakło któregokolwiek z nich, w pozostałych wyjście optyczne jest dużo bardziej popularne niż koaksjalne, natomiast najlepiej wyposażone modele mają oba cyfrowe wyjścia audio. Wielokanałowe audio można przesyłać również analogowo, lecz jest to rozwiązanie rzadko stosowane w tej kategorii urządzeń i można je znaleźć tylko w obu odtwarzaczach Dune oraz w LG BD390.

3. Wbudowane dyski, czytniki kart, interfejsy komunikacyjne

Wymiana dysku twardego w odtwarzaczu Acera nie wymaga narzędzi ani przykręcania żadnych śrubek.

W naszym teście znajdują się odtwarzacze znacznie różniące się funkcjonalnością,
rozmiarami i możliwościami połączeń z nośnikami zawierającymi pliki multimedialne. Prawie wszystkie są wyposażone w złącza USB 2.0 (od jednego do czterech) umożliwiające podłączenie zewnętrznego dysku twardego lub pendrive’a. Jedynie LG HXF2P50BC i LaCie LaCinema Rugged HD nie mają tego portu, gdyż są w istocie zewnętrznymi dyskami twardymi z możliwością odtwarzania zapisanych na nich plików. Część urządzeń umożliwia podłączenie zewnętrznego nośnika z interfejsem eSATA, który zapewnia szybszy transfer niż USB 2.0. Większość odtwarzaczy sprzedawana jest z wbudowanym dyskiem lub pozwala na jego samodzielne zamontowanie, co daje większą swobodę wyboru oraz niższą cenę zakupu urządzenia. Do urządzeń Hyundai M-Box R3150S i Xtreamer Pro można dokupić dwa napędy 3,5”, a do Popcorna Hour C-200 jeden 3,5” i jeden 2,5”. Pliki można skopiować na wewnętrzny HDD bezpośrednio z komputera przez złącze USB, które, jak do tej pory, tylko w Asusie O!Play HD2 było w wersji 3.0. W modelach Xtreamer Pro i QNAP NMP-1000 jest to również możliwe przez złącze eSATA. Niektóre odtwarzacze (23 modele) mają wbudowane czytniki kart pamięci flash w standardach SDHC/MMC/Memory Stick Duo. W przypadku Asusów O!Play HD2 i O!Play Air HDP-R3 jest to również standard CF, natomiast Asus O!Play Mini oraz Acer Aspire RevoView RV100 mogą odczytywać także karty xD. Interfejs sieciowy Ethernet umożliwiający dostęp do Internetu oraz zasobów sieci lokalnej (LAN) znajduje się w większości testowanych urządzeń, zrezygnowano z niego tylko w 12 modelach. Inaczej jest z siecią bezprzewodową, odbiornik Wi-Fi (wbudowany lub w postaci klucz USB) to wyposażenie standardowe tylko 10 modeli, zaś do 36 urządzeń można go opcjonalnie dokupić.

4. Muzyka i zdjęcia to pliki, których odtwarzanie tylko wydaje się proste

Testowane urządzenia służą również do odtwarzania muzyki, ale okazuje się, że nie wszystkie z nich poradzą sobie z niektórymi formatami. Sprawdziliśmy to, używając plików AAC, FLAC, MP3, OGG, WMA i WAV. Najgorzej wypadł AverMedia AVerLife HD Theater, który obsługuje tylko pliki MP3 oraz LG BD390 dekodujący jedynie MP3 i WMA. Wszystkie odtwarzacze radzą sobie z MP3, a większość także z formatami OGG (oprócz Asusa O!Play HDP-R1, Dune Prime 3.0 i wspomnianego AVerMedia) i AAC. Najgorzej wypada obsługa plików FLAC oferujących wysoką jakość brzmienia. Spośród testowanych urządzeń 12 nie czyta plików w tym formacie.
Test kompatybilności z plikami graficznymi dotyczył formatów JPG, BMP i TIF. O ile z tym pierwszym radziło sobie każde urządzenie, o tyle czas oczekiwania na wyświetlenie zawartości pliku znacznie się wahał. Większość odtwarzaczy wyświetla pliki JPG o wielkości 12 megapikseli w czasie 2-3 s, lecz zdarzały się niechlubne wyjątki, którym zabierało to ponad 10 s (LaCie LaCinema Rugged HD i Toshiba STOR.E TV 1 TB). W 11 innych przypadkach czas ten wynosił ponad 4 s, co może być denerwujące przy wyświetlaniu większej liczby zdjęć. Cztery odtwarzacze (LG BD390 i LG BD570, Sony SMP-N100 oraz Toshiba STOR.E TV 1 TB) nie potrafią odczytać plików BMP ani TIF, co dowodzi, że tzw. markowe nie zawsze oznacza lepsze. 20 innych odtwarzaczy nie radzi sobie z plikami TIF, ale nie ma problemów z BMP.

5. W sieci lokalnej, czyli obsługa UPnP, DLNA, Samba i FTP

Istotną zaletą odtwarzaczy wyposażonych w interfejs sieciowy jest możliwość odtwarzania multimediów, które znajdują się w sieci lokalnej. Ich źródłem może być komputer lub dysk NAS. Część urządzeń jest zgodna z protokołem UPnP, część wykorzystuje standard DLNA, a wszystkie z nich mają wbudowanego klienta Samba  (oczywiście te z interfejsem sieciowym). Niektóre poza strumieniowym odtwarzaniem multimediów pozwalają skopiować zdalne pliki na dysk twardy (wbudowany lub przez USB). Jeżeli mają wbudowany serwer Samba, zamiast korzystać z menu ekranowego, łatwiej to zrobić z poziomu komputera znajdującego się w sieci lokalnej. 22 urządzenia mają także wbudowany serwer FTP.

6. Ergonomia, czyli wygoda menu, pilota oraz głośność

Wentylatory w niektórych odtwarzaczach potrafią być czasem zbyt głośne

Odtwarzacze znacznie różnią się pod względem wygody obsługi. Ponieważ filmy zwykle odtwarza się w zaciemnionym pomieszczeniu, przydałoby się, żeby klawisze dołączonego pilota były podświetlane. Niestety nie jest to zbyt częsta praktyka i stosuje ją tylko firma Syabas (Popcorn Hour). Alternatywne rozwiązanie – fosforyzujące klawisze – można spotkać w pilotach odtwarzaczy Dvico, Hyundai (oprócz modelu TP01) i QNAP. Wzorcem do naśladowania może być radiowy (nie ma więc potrzeby celować w odtwarzacz) pilot do Syabas Popcorn Hour C-200 z licznymi, intuicyjnie rozmieszczonymi i podświetlanymi klawiszami, którego nie powstydziłby się żaden z producentów sprzętu klasy hi-fi.

Kwestia gustu, ale różnice w wyglądzie pilotów są znaczne.

Również menu może mieć rozmaity wygląd i funkcjonalność. Zdarzają się takie urządzenia jak Wiwa HD-100 czy LifeView Not Only TV LV6TMPVR4, których menu wyjątkowo odstaje od przyjętych standardów, przez co obsługa odtwarzacza staje się uciążliwa i wręcz frustrująca. Dziwi brak polskiej wersji językowej aż w 12 modelach.
Generalnie odtwarzacze multimedialne są cichymi urządzeniami, a większość modeli bez możliwości zainstalowania dysku twardego jest chłodzona pasywnie, a zatem bezgłośnie (wyjątek stanowi np. D-Link Boxee Box DSM-380). Zdarzają się jednak modele, w których wentylator chłodzący komponenty jest słyszalny nawet z większej odległości i może przeszkadzać w czasie odtwarzania plików wideo.
W większości przypadków wentylatory nie są głośne, a emitowany przez nie szum staje się słyszalny, jeżeli użytkownik znajdzie się bardzo blisko odtwarzacza.