Od premiery pierwszych procesorów Sandy Bridge minęło sporo czasu. Wraz z nimi na rynku zaprezentowane zostały dwie jakże różne platformy – wydajniejsza P67 oraz multimedialna H67.

Jak dobrze pamiętacie z naszego poprzedniego artykułu każdy z nowych procesorów Intela wyposażony został w zintegrowany układ graficzny Intel HD Graphics 2000 stosowany prawie we wszystkich procesorach oraz HD 3000 wykorzystywany tylko w układach z serii "K". Jego wydajność nie zadowoli prawdziwych graczy czy też osób edytujących grafikę, natomiast w pełni  zaspokoi potrzeby użytkowników komputerów multimedialnych oraz pracowników biurowych.

Niestety, aby skorzystać z układu graficznego procesora byliśmy zmuszeni na zakup płyty H67 która jako jedyna oferowała wyjścia graficzne - zazwyczaj DVI oraz HDMI. Niestety, ma ona jedną, dla części z nas, dość istotną wadę – ograniczone możliwości podkręcania. Jakiekolwiek próby ingerencji w szynę kończą się tu niezwykle szybko, a procesory z serii K oferujące odblokowane mnożniki są wręcz bezużyteczne ze względu na brak możliwości ich podniesienia. Podobnie wygląda sprawa taktowania pamięci których wyciągnięcie powyżej wartości 1333 MHz graniczy z cudem. Jedyne do czego mamy pełny dostęp to możliwość podkręcania iGPU.

Idealnym odbiciem H67 jest P67, który pozwala nam ingerować we wszystko – począwszy od dość szerokiego zakresu szyny, poprzez możliwość ustawienia pamięci na 2133 MHz (a czasem nawet 2400 MHz), a także zabawy mnożnikiem do wartości nawet x60!

Dziś nadszedł dzień na który większość z nas czekała – nowy chipset Intela łączy w sobie bowiem wszystkie cechy obu wcześniejszych układów, a do tego pojawiają się nowe dodatkowe cechy – oprogramowanie Lucid Virtu oraz Intel Smart Response.