Zapomnij o realizmie, liczy się dobra zabawa!

Marka Call of Duty od pewnego czasu wyznacza pewien standard, do którego inne gry tego gatunku próbują dążyć. Klimatyczny Medal of Honor idzie swoją ścieżką, ale nie stroni od oskryptowanych wydarzeń. Luzacki Bad Company 2 co prawda prześcignął (zdaniem wielu, ja się nie wypowiadam) tryb multiplayer, wprowadził wiele swoich świetnych innowacji do singla, ale tak na serio gra się podobnie, jak w Modern Warfare. Trudno się dziwić: Call of Duty reprezentuje wiele z najlepszych części swojego gatunku. Ale jak jest z najnowszą odsłoną?

Co, gdzie, kiedy?
Black Ops tym razem przeniesie nas w klimat Zimnej Wojny. Koniec z Drugą Wojną Światową (i dobrze, mam ochotę na odpoczynek od niej, i to długi), ale też koniec z „nowoczesną” wojną, przy której korzystamy z najnowszych zdobyczy techniki. Odwiedzimy Kubę w czasach konfliktu z USA, odwiedzimy Wietnam, udamy się do radzieckich łagrów a także wielu innych miejsc (nie chcę za bardzo spoilować…), które nieodłącznie kojarzą się z wielką, cichą wojną ubiegłego wieku, kiedy to świat był na krawędzi zagłady, będąc zakładnikiem mocarstw nerwowo trzymających palec na atomowym guziku.

Jednak Call of Duty od czasów serii Modern Warfare nie stara się być grą historyczną. Jasne, jeżeli chodzi o ogólne realia, prawdy historyczne, umundurowania wojsk, i tak dalej, to nie ma się do czego przyczepić. Ale to nie Medal of Honor. Tu mamy Hollywood, widowiskowość i wartką akcję. Nie spodziewajmy się więc wiernie odwzorowanych działań sił specjalnych. Zdecydowanie nie wolno tej gry (i serii) traktować na poważnie. Tu liczy się „fun”. Tu liczą się sceny, które powodują, że buzia rozdziawia się z zachwytu. Realizm dotyczy tylko realiów, tła fabularnego. I na tym się on kończy. Bo jak można inaczej traktować szaleńczą ucieczkę z łagru na motorze, odganiając się od milicji strzelbą, zwieńczoną widowiskowym skokiem na pędzący pociąg? Albo podczepiany pod Kałasznikowa… miotacz ognia? Tudzież zestrzelenie startującej rakiety za pomocą bazooki, po nieudanej próbie sabotażu? No właśnie…

Jak w to się gra?
Jeżeli grałeś w Modern Warfare, poczujesz się jak u siebie w domu. Nie zmieniło się nic. Dalej mamy tu najważniejszą część Call of Duty, która właściwie powinna puentować tę recenzję. Black Ops ani żadna inna gra z tej serii z pewnością nie jest najlepszą grą na świecie. Ale czym się różni Call of Duty od reszty? W innych grach bywają świetne momenty, klimatyczne, napędzające adrenalinę. Ale od czasu do czasu. W Call of Duty nie ma momentu bez wartkiej akcji. Nie ma dłuższego, niż 15 sekund momentu, w którym nie dzieje się coś zajebi… znaczy się, strasznie fajnego. Dlatego też to jedyna gra, której pełni wybaczam krótki czas, jaki jest potrzebny, by ją przejść. Fallout to 30 godzin grania. Ale świetnych elementów jest w nim może na 5 godzin, reszta jest po prostu ciekawa, wciągająca, fajna. Call of Duty: Black Ops, podobnie jak poprzednicy, to po prostu same owe 5 godzin. Nawet tutorial jest zabójczy. Gra ta nie pozwala odpocząć, nie pozwala odetchnąć. To szaleńczy pęd i wojenna przygoda, która nie da ci chwili wytchnienia i która wręcz przytłoczy (ale nie w negatywny sposób) rozmachem.

Tu co chwila coś się dzieje

A jak się strzela, biega, i tak dalej? Dokładnie tak samo, jak w poprzednich częściach. Nie czarujmy się, CoD, po obdarciu ze swojej oprawy fabularnej to dość prymitywny shooter. Biegniemy do celu. Ostrzał wroga. Chowamy się. Oceniamy sytuację. Staramy się ubić na tyle dużą ilość wrogich sił, by przebić się dalej. Biegniemy, docierając do kolejnego punktu kontrolnego. I tak w kółko. I jasne, są urozmaicenia, mini-misje. Ale to są, wedle wszelkiej definicji tego słowa, urozmaicenia. Trzon gry pozostaje ten sam. Jednak dzięki tej całej oprawie zupełnie tego nie zauważamy. Black Ops to bardziej interaktywny film, niż gra. Tyle, że wymagający dużo więcej od gracza niż taki Mass Effect 2. Jednak z pewnością nie jest to hardkorowa strzelanina. To wręcz prosta łupanka. Ale nic nie szkodzi, bo i tak jest świetna i trzyma w zachwycie i napięciu od tutoriala do napisów końcowych.