Od kiedy Amazon wypuścił na [niemiecki] rynek swój czytnik Kindle, a Apple udostępnił posiadaczom iPadów wirtualną księgarnię podobną do iTunes, e-książki są na ustach wszystkich. Jest jednak jeden haczyk: urządzenia takie jak Kindle czy stworzona przez Sony seria czytników PRS, wykorzystujące technologię E-Ink (E-Atrament) mogą wyświetlać jedynie kilka odcieni szarości. Z kolei kolorowe wyświetlacze LCD podświetlane od spodu, stosowane w iPadzie, netbookach i notebookach skracają czas pracy akumulatora do 8-10 godzin.

Dzięki kolorowym ekranom czytniki e-booków stałyby się naprawdę interesujące, umożliwiając użytkownikom przeglądanie szykownych magazynów, oglądanie filmów i zdjęć. Obecnie w tego rodzaju urządzeniach stosowane są trzy rodzaje kolorowych wyświetlaczy. Niestety nie zawsze udaje się połączyć wysoką jakość obrazu z niskim poborem energii i szybkością odświeżania wystarczającą do płynnego odtwarzania filmów.

Wyświetlacze niemal wszystkich dostępnych w sprzedaży czytników e-książek są oparte o technologię E-Ink. Wykorzystuje ona elektroforezę (szczegóły na infografice powyżej), czyli zjawisko wędrówki naładowanych elektrycznie cząstek w ośrodku.

Zobacz rownież:
Test czytników e-booków.

Elektroforeza: krople barwnego atramentu
Technologia E-Ink wykorzystuje ekrany składające się z tzw. mikrokapsułek wypełnionych zabarwioną na ciemno cieczą. Pływają w niej maleńkie, naładowane elektrycznie cząsteczki, które silnie odbijają światło i dzięki temu wydają się białe. Mikrokapsułki znajdują się między dwiema przewodzącymi powierzchniami: górna, stanowiąca wierzchnią część wyświetlacza, jest wykonana z przeźroczystego materiału. Gdy do tych powierzchni zostanie przyłożone napięcie, naładowane cząsteczki wędrują elektroforetycznie do elektrody o przeciwnym ładunku. Kiedy zgromadzą się one przy wierzchniej warstwie ekranu, padające nań światło zostanie odbite i punkt będzie wydawał się biały. Z kolei gdy cząsteczki zostaną przyciągnięte w dół, światło będzie absorbowane przez ciemny płyn i punkt przybierze czarną barwę.

Ta technika ma wielką zaletę: cząsteczki zachowują swoją pozycję tak długo, aż do elektrod nie zostanie podane napięcie o przeciwnej polaryzacji. Oznacza to, że wyświetlanie strony książki nie zużywa prądu – energia jest pobierana tylko podczas przewijania stron. Tego rodzaju materiał określa się jako bistabilny.

Stworzenie działających na tej samej zasadzie ekranów kolorowych jest dość proste. W górnej płytce wyświetlacza nad każdą mikrokapsułką umieszcza się filtr barwny – czerwony, zielony lub niebieski. Dzięki temu odbite światło nie wydaje się białe, ale przyjmuje kolor filtra. W ten sposób możliwe jest wyświetlanie wielu odcieni tak jak na monitorze LCD. Przeszkodą nie do pokonania jednak niewielka szybkość, z jaką cząsteczki przemieszczają się między elektrodami. Zmiana jasności każdego punktu ekranu wykonanego w technologii elektroforezy trwa dość długo. Przekartkowanie e-książki może zajmować kilka sekund, ale oglądanie filmu na tego typu wyświetlaczu jest niemożliwe. Poza tym, obraz na kolorowych ekranach wykonanych w tej technologii ma niską jasność i kontrast, gdyż określony kolor może być wyświetlany najwyżej na jednej trzeciej wszystkich pikseli.