Z początku wszystko szło zgodnie z przewidywaniami. Ekrany instalacyjne wyglądają identycznie jak w Siódemce, cała operacja odbywa się więc intuicyjnie. Nie atakują nas żadne ekrany z nadmiarem informacji, ani tym bardziej z autoreklamą. Czasy instalacji XP, podczas której czytało się z zapartym tchem o wszystkich cudach zawartych w nowo zakupionym systemie szczęśliwie minęły. Ale wersja deweloperska w moim przypadku nie od razu zagrała czysto i instalacja drogą testowania odbywała się kilkukrotnie. Wnioski – na ekranie lokalizowania systemu najbezpieczniej zostawić domyślne angielskie ustawienia, a podczas podziału dysku koniecznie usunąć wszystkie partycje, podzielić je na nowo i sformatować.

Znajomy wszystkim ekran rozpoczynający przygodę z systemem

Zgodnie ze wszystkimi podręcznikami informatyków, dobrze jest samemu sformatować nowoutworzone partycje

Zachciało się polskiej lokalizacji? Testowej wersji niekoniecznie musi się to spodobać.

Jednak po restarcie nie było już tak standardowo. Przywitał mnie elegancki, skromny ekran bootowania, a zaraz po nim zielony - z niezbędnymi informacjami, których wymagał ode mnie system – nazwy komputera, podstawowych ustawień (polecam funkcję „Express settings” – moje eksperymenty z przełącznikami kończyły się zawieszeniem) oraz utworzenia konta. Zaskoczył mnie brak jakiejkolwiek grafiki i ładnych obrazków, z których przecież Siódemka słynęła. Całość jednak prezentuje się, choć minimalistycznie, elegancko. Wszystko jest na swoim miejscu. Grafika z pewnością dojdzie w następnej wersji.