Grafika w Dead Space 2 jest jednym z jej mocnych atutów

Tak w bardzo wielkim skrócie można opisać moje doświadczenia z Dead Spacem. Kiedy zlecono mi zrecenzowanie tej produkcji ucieszyłem się – w końcu robi się to, co się lubi, a później pisze się z tego relację. Zameldowanie jednak mojemu przełożonemu wykonania zadania okazało się trudniejsze niż myślałem. Żeby się przestraszyć nie musiałem nawet przygaszać światła.

Akcja drugiego Dead Space’a rozgrywa się trzy lata po wydarzeniach znanych nam z pierwszej części gry. Po unicestwieniu istoty kontrolującej Nekromorfy, Issac Clark dziwnym trafem znalazł się na stacji krążącej wokół największego księżyca Saturna – Tytana. Nie przybył tam jednak z wizytą towarzyską – jest pacjentem szpitala. Krótko po wybudzeniu ze śpiączki dochodzi do opanowania stacji przez Nekromorfy, które – jak wiadomo z pierwszej części – z każdym zabitym człowiekiem powiększają swoje szeregi. Okazało się też, że nasz bohater postradał zmysły i ma halucynacje. Tak więc walka z przeciwnikami będzie dodatkowo utrudniona.

Dziwny wystrój. Tyle tu lampionów.

Wydawałoby się, że wszystko, co było do odkrycia zostało już odkryte w pierwszej części, ale nie jest to do końca prawda. Gracz stopniowo poznaje kolejne elementy historii. Problem w tym, że jest ona niezwykle chaotyczna, a i sami twórcy, jak widać, nie mieli ochoty poskładać tego wszystkiego w jedną całość. Przechodząc cała grę miałem nadzieję na wielki finał, na coś, co zapamiętam po grze. Niestety zakończenie okazało się równie bezpłciowe, co uknuta historia.

Inną sprawą jest wykreowany świat science-fiction i siermiężnym klimat, które sprawdzają się w tej produkcji znakomicie. Na każdym kroku spotykamy specyficzną grę świateł i cieni, a zagrożenie wisi w powietrzu. Kiedy już czujemy, że zaraz nadejdzie nieuniknione, ładujemy broń, przygotowujemy się i… nic się nie dzieje. Przeciwnik zaskakuje nas bowiem w najmniej oczekiwanej chwili i właściwie pojawia się znikąd. Niestety, po dłuższej chwili przyzwyczajamy się już do tego i klimat staje się normą, a horror przeradza się w shooter z elementami, które mają wzbudzić w nas dreszczyk przerażenia.

Oczywiście nie oznacza to, że gra jest nieprzewidywalna. W całości opiera się na skryptach, a więc w określonym momencie pojawia się określone zagrożenie. Znając już „kombinacje” w jakiej kolejno wychodzą Nekromorfy może spokojnie skupić się na taktyce. Inna sprawa, że cholerstwo tłucze naszego biednego inżyniera dość mocno, a i liczba w jakieś się pojawia nie pozostawia złudzeń. Jeżeli jednak uważasz, że nie straszne ci żadne potwory możesz pokusić się o tryb hardkor. Odblokowuje się on po przejściu gry na podstawowym poziomie trudności. W tej wersji apteczek jest bardzo mało, nekromorfy przypakowały i walą jeszcze mocniej, a zapisu gry możemy dokonywać tylko trzy razy podczas całej gry. Oczywiście istnieją jeszcze autozapisy, ale po restarcie programu zostają one usunięte. I co? Nadal uważasz, że jesteś hardkorem?