Jakie bronie produkuje Ukraina,

Nowe bronie w rękach Ukrainy. Te systemy uzbrojenia otrzymało państwo

W poprzednim artykule opisywaliśmy dokładnie najciekawsze systemy uzbrojenia, jakie produkuje obecnie Ukraina, wspominając o kultowych wręcz już Stugnach, Neptunach czy konkretnych wersjach czołgów. Dziś bierzemy pod lupę coś zgoła innego, bo najciekawsze nowe bronie w rękach Ukrainy, które państwo otrzymało albo dopiero otrzyma w najbliższym czasie. Jeśli interesują Was jednak akurat pojazdy, to koniecznie rzućcie okiem na nasze podsumowanie na temat transporterów i wozów bojowych piechoty w postaci Bushmaster, AMZ Dzik, M113, YPR-765, Piraha P, Mastif i Szakal.

Pociski APKWS II, czyli konwersja pocisków Hydra 70

Za APKWS (oficjalnie APKWS II) odpowiada firma BAE Systems, której propozycja przerobienia niekierowanych pocisków Hydra 70 w te kierowane została przyjęta przez osoby decyzyjne w Wojsku USA w pierwszej dekadzie obecnego wieku. Obecnie ich produkcja i ulepszanie trwa w najlepsze i sprowadza się przede wszystkim do zapewnienia pociskom Hydra 70 osprzętu na statecznikach w postaci modułów DASALS. To właśnie one odpowiadają za kierowanie pocisku na oświetlony laserem cel.

Czytaj też: Rosyjskie wyrzutnie rakiet TOS-1. Przerażające, ale niepozbawione ogromnych wad

Naprowadzane laserowo pociski APKWS II, konwersja pocisków Hydra 70, Hydra 70, APKWS, APKWS II, pociski APKWS

W najnowszej wersji APKWS mierzą 187 cm, ważą 15 kg i są w stanie uderzać w cele oddalone o 5000 metrów po wystrzeleniu ze śmigłowca i do 11 km z samolotu stałopłatowego. Osiągają przy tym prędkość rzędu 1000 metrów na sekundę, a po trafieniu nawet w ciężko opancerzony pojazd są w stanie przebić się przez jego pancerz i zasiać spustoszenie wewnątrz.

Naprowadzane laserowo pociski APKWS II, konwersja pocisków Hydra 70, Hydra 70, APKWS, APKWS II, pociski APKWS

Ile pocisków APKWS II otrzymała Ukraina od USA i jak będzie z nich korzystać, jako że nie ma żadnej platformy kompatybilnej z uzbrojeniem tego typu? Niestety oficjalnie nie wiemy o tym nic a nic, ale wedle spekulacji przekazano ponad 1000 pocisków, a ich wystrzeliwaniem zajmą się śmigłowce, lądowe wyrzutnie czy nawet drony Bayraktar TB2. 

Brytyjskie pociski Brimstone

Kolejnymi nowoczesnymi pociskami są Brimstone, które Wielka Brytania dostarczyła Ukrainie w ich najstarszej wersji. Brimstone 1 to przykład 50-kilogramowych pocisków o długości 1,8 metra i średnicy 180 mm, których tandemowa głowica bojowa waży 6,3 kilograma. Zanim ten pocisk zniszczy cel, uderza w niego z prędkością około 450 metrów na sekundę (Mach 1,3), wyszukując go wcześniej za pomocą radiolokalizatora.

W praktyce, Brimstone 1 mogą zwalczać cele oddalone o ponad 20 kilometrów przy wystrzeleniu ze stałopłata (np. myśliwca), ale zasięg ten spada do 12 km po połączeniu ich ze śmigłowcami i jeszcze niżej, przy odpaleniu z wyrzutni lądowej. Powyżej możecie obejrzeć, jak Ukraina poradziła sobie z problemem braku sprzętu do ich wystrzeliwania oraz ich skuteczność w zwalczaniu opancerzonych celów. 

Granatniki Carl Gustaf

Kanada przekazała Ukrainie co najmniej 100 granatników oraz 2000 pocisków z własnego arsenału i zdecydowanie był to dobry gest, bo ukraińscy żołnierze zniszczyli z jego wykorzystaniem najpotężniejszy czołg Rosji, czyli T-90M Proryw-3. Obecnie najnowszym wariantem tego granatnika jest zaprezentowany w 2014 roku wariant M4, który za sprawą dodatkowego włókna węglowego i tytanu stał się lżejszy (waży 6,6 kg) i krótszy (950 mm). Ta wersja jednak nie trafiła na Ukrainę, jako że Kanada miała dostęp wyłącznie do M3.

Czytaj też: Nowe pojazdy dla Ukrainy. Opisujemy AMZ Dzik, M113, YPR-765, Piraha P, Mastif i Szakal

granatniki Carl Gustaf,Carl Gustaf,

Obecnie zresztą, najczęściej spotykanym granatnikiem Carl Gustaf na służbie jest właśnie wersja M3 opracowana w 1991 roku, która ograniczyła wagę z 14,2 kg do 8,5 kg i długość z 1,13 do 1,065 metra. Dokonano tego poprzez porzucenie kutej stalowej rury na rzecz tulei wzmocnionej włóknem węglowym. Dodatkowo, zewnętrzne części metalowe zastąpiono tworzywami sztucznymi i stopami aluminium.

W tej wersji Carl Gustaf M3 może wykorzystywać szereg rodzajów pocisków, bo m.in.: odłamkowo-burzące HE 441, HEAT/751, kumulacyjne HEAT-RAP/551 czy przeciwpancerno-odłamkowe HEDP/502 jeśli idzie o te stricte bojowe do zwalczania pojazdów, żołnierzy i umocnień. To znacznie zwiększyło możliwości tych szwedzkich granatników, bo od tej pory mogły zwalczać bardziej zaawansowane cele opancerzone z 400 mm pancerza w odległości do 700 metrów.

Ultralekkie haubice M777

USA przekazało Ukrainie haubice M777A2, czyli ulepszenie M777A1 o możliwość wykorzystywania amunicji precyzyjnej (np. Excalibur) za sprawą dodatku APIAFS. Samo ulepszenie M777A1 wprowadziło do M777 głównie cyfrowe dodatki, ale bardzo potrzebne, bo obejmowały one dodatkowe źródło zasilania, GPS, system nawigacji inercyjnej, radio, wyświetlacz GDU oraz SCA. Na co z kolei stać same haubice?

Czytaj też: Helikoptery Mi-17 dla Ukrainy. Sprawdzamy na co stać dar od USA

Ze zdjęcia powyżej dowiedzieliśmy się również, jaką amunicję do haubic M777 otrzymała Ukraina. Niestety nie możemy dostrzec pocisków Excalibur, ale widzimy zarówno M795, jak i M549A1 o zasięgu kolejno 22,5 i 30 kilometrów. Ten drugi pocisk wykorzystuje do osiągnięcia tego imponującego zasięgu napęd rakietowy, aktywujący się w locie.

Wyrzutnie rakiet M142 HIMARS i M270 MLRS

Samobieżne wieloprowadnicowe wyrzutnie rakietowe amerykańskiej produkcji M142 HIMARS oraz M270 MLRS to jedne z tych sprzętów, które pomogą Ukrainie nie tylko bronić się, ale też skuteczniej atakować i odbijać tereny będące pod kontrolą Rosji. Są w stanie wręcz zalać wrogie pozycje niebywałą ilością destrukcyjnych ładunków wybuchowych w głowicach trudnych do przechwycenia pocisków. Główną różnicą między M270 a M142 jest podwozie oraz zestaw rakiet, które mogą wystrzelić, bo ich liczba w tym pierwszym systemie jest dwa razy większa niż w drugim (12 vs 6).

W najbardziej imponującej konfiguracji obie wyrzutnie mogą wystrzelić tylko 1 lub 2 pociski ATACMS (zasięg do 500 km), ale znacznie częściej wykorzystują rodzinę pocisków MXX kalibru 227 mm, utrzymując możliwość wystrzelenia wielu pocisków jednocześnie. Ich zasięg wynosi do 70 kilometrów.

Amerykańska amunicja krążąca Switchblade

Switchblade 300 został zaprojektowany jako przenośny dron, który zwiększa precyzyjną siłę ognia plutonowych jednostek piechoty. Ma 610 mm długości i waży 2,7 kg wraz z wyrzutnią, dzięki czemu jest wystarczająco mały i lekki, aby mógł nosić go jeden żołnierz. Ma to jednak swoje minusy, bo przez to zastosowany akumulator wystarcza tylko na 15 minut lotu, a maksymalny zasięg wynosi 10 kilometrów.

Amerykańska amunicja krążąca Switchblade, drony kamikaze są bronią idealną, Switchblade, dronyu Switchblade, amerykańskie Switchblade,

Wersja Switchblade 600 jest już znacznie cięższym sprzętem. Waży 23 kilogramy i mierzy 130 cm długości i 15 cm średnicy, a nie kolejno 49,5 i 7,6 cm, jak oryginał. Jego możliwości są również okazalsze, bo dzięki pojemniejszemu akumulatorowi firmie AeroVironment udało się zapewnić mu zasięg lotu do 40 km (lub 40 minut) i rozwijanie prędkości maksymalnej do 113 km/h przy locie i 185 km/h przy nurkowaniu na cel.

Amerykańska amunicja krążąca Switchblade, drony kamikaze są bronią idealną, Switchblade, dronyu Switchblade, amerykańskie Switchblade,

Obie wersje Switchblade są wyposażone w kolorową kamerę i lokalizację GPS do identyfikacji, śledzenia i atakowania celów, a także mogą być zaprogramowane bezpośrednio na kurs kolizyjny. Dokonuje się tego z poziomu terminala, który zapewnia operatorowi ciągły podgląd tego, co aktualnie widzi dron. Sterowanie jest realizowane ręcznie lub automatycznie przez oprogramowanie.

Zestawy przeciwlotnicze zestawy rakietowe Mistral

Norwegia przed XXI wiekiem zakupiła 400 egzemplarzy PPZR Mistral na własny użytek (z nieznaną liczbą pocisków) i w kwietniu ogłosiła, że przekaże około setki z nich Ukrainie. Te przeciwlotnicze systemy w wersji M2 są imponujące. Ich pociski przyjmują postać 1,86-metrowych pocisków kalibru 90 mm, które do prędkości rzędu 2,71 Mach rozpędza jednostopniowy silnik rakietowy na paliwo stałe. Efektywny zasięg pocisku wynosi z kolei do 6-7 kilometrów.

Nowy sprzęt w rękach Ukrainy, Norwegia

Do eksplozji 2,95-kilogramowej głowicy naprowadzanej na podczerwień, która jest wypełniona wolframowymi kulkami dochodzi albo przy bezpośrednim uderzeniu, albo wtedy, kiedy głowica wykryje cel swoim czujnikiem laserowym. To jest przydatne zwłaszcza w przypadku mniejszych celów (dronów). Zestawy Mistral z racji wagi całego systemu wymagają wcześniejszego rozstawienia na specjalnym stanowisku ogniowym. Mowa zarówno o utwardzonej ziemi, jak i właśnie pojeździe.

Brytyjskie systemy przeciwlotnicze Starstreak i Martlet

Martlet to ogół lekkich pocisków w wersji powietrze-powietrze, ziemia-powietrze i ziemia-ziemia. To przykład wielozadaniowego pocisku LMM (Lightweight Multirole Missile), który jest częścią dążenia Wielkiej Brytanii do opracowania rodzimych pocisków kierowanych powietrze-ziemia. Każdy pocisk mierzy 1,3 metra i waży 13 kilogramów, a jego rozpędzeniem do prędkości rzędu 1800 km/h zajmuje się dwustopniowa rakieta, gwarantująca zasięg rażenia do 8 km. Przeznaczenie? Przede wszystkim niszczenie mniejszych celów powietrznych o mniejszej ochronie przeciw atakom rakietowym.

Czytaj też: Naprowadzane laserowo pociski APKWS II dla Ukrainy. Co potrafi ta konwersja pocisków Hydra 70?

Z kolei Starstreak to system ziemia-powietrze, który może zostać obsłużony przez jednego operatora. Jest przeznaczony do obrony powietrznej przed śmigłowcami, nisko latającymi odrzutowcami i bezzałogowymi statkami powietrznymi. Te PPZR cechuje zasięg od 300 do 7000 metrów, a ich działanie jest o tyle ciekawe, że pocisk po osiągnięciu prędkości maksymalnej rzędu 3,5 Mach uwalnia trzy podpociski, które następnie wykorzystują naprowadzanie na wiązkę lasera, którą należy podświetlać cel. Operator musi więc po wystrzeleniu utrzymać ją na celu.