Na początku był kineskop Geißlera

Juliusz Plücke

K. F. Braun w laboratorium

Manfred von Ardenne

Ciekłe kryształy

Monitor Taxan Vision

Organizacja VESA

BenQ FP 241W

Samsung 2493HM

Monitor 3D Toshiby

« »

W historii rozwoju monitorów da się zaobserwować dwa trendy. Pierwszy z nich został zapoczątkowany w 1855 roku. Wówczas niemiecki naukowiec Heinrich Geißler wynalazł lampę kineskopową.

To odkrycie pozwoliło na zbudowanie pierwszych monitorów kineskopowych. 33 lata później austriacki chemik Friedrich Reinitzer, odkrywając płynne kryształy, położył fundamenty pod rozwój technologii LCD.

Technologia kineskopowa od samego początku była wykorzystywana do nieustannego rozwijania monitorów, natomiast o potencjale tkwiącym w płynnych kryształach w ogóle nie myślano. Przez 80 lat uważano je jedynie za ciekawostkę naukową, zupełnie nie zastanawiając się nad możliwością wykorzystania ich do wyświetlania obrazu. Karl Ferdynand Braun często nazywany jest wynalazcą CRT (Cathode Ray Tube), czyli kineskopu z działem elektronowym. I rzeczywiście w dużej mierze tak jest. Jako pierwszy znalazł on bowiem zastosowanie dla tej technologii, budując lampę oscyloskopową. Wszystkie następne urządzenia, takie jak telewizory czy ekrany radarów, bazowały na owym wynalazku. W tym samym czasie Joseph John Thomson odkrył elektron, co bardzo przyspieszyło rozwój technologii kineskopowej. Pierwsze wyświetlacze CRT zostały skonstruowane do oglądania telewizji.

Rok 1929 – Wladimir Kosma Zworykin buduje pierwszy telewizor. Rok 1930 – Manfredowi von Ardenne jako pierwszemu udaje się uzyskać w pełni elektroniczną reprodukcję obrazu. Rok 1931 – Allen B. Du Mont tworzy pierwszy wyświetlacz CRT, który nadaje się do produkcji. To były kamienie milowe w rozwoju monitorów.

Ewolucja: Od małych ekranów do monitorów 3D

Pod koniec lat 70. kierunek rozwoju technologii produkcji telewizorów zaczął różnić się od tego monitorów komputerowych. W 1981 r. IBM wprowadził standard monochromatycznych kart graficznych (MDA), który pozwalał na wyświetlanie monochromatycznego obrazu o rozdzielczości 720×350 pikseli. Jeszcze w tym samym roku firma wprowadziła standard CGA (Color Graphics Adapter), dzięki któremu można było wyświetlać obraz w czterech kolorach i rozdzielczości 160×200 pikseli. O ile producenci telewizorów od razu zaczęli wypuszczać kolorowe modele, to w przypadku monitorów trzymano się czerni i bieli.

Pierwszy test porównawczy monitorów komputerowych został opublikowany w CHIP-ie w 1984 roku (edycja polska jeszcze wtedy nie istniała). W tym czasie hitem był Taran Visio, 14-calowy kolorowy monitor o rozdzielczości 1000×1000 pikseli i częstotliwości odświeżania 64 Hz. Urządzenie kosztowało 3890 marek, co wówczas stanowiło równowartość dwóch przeciętnych pensji.

Około 2000 roku rynek konsumencki zalały wreszcie płaskie monitory. Technologia TFT została rozwinięta w późnych latach 70., a firma Sharp wprowadziła pierwszy 14-calowy monitor TFT w 1988 roku. Musiało jednak minąć ponad 10 lat, zanim ceny tych urządzeń spadły na tyle, że mogli sobie na nie pozwolić zwykli użytkownicy.