Pociąg do Hanoweru

Garść wrażeń z największych na świecie targów komputerowych; smutne jest to, że Polacy występują tam przeważnie w roli statystów...

Kilkaset tysięcy zwiedzających, ponad 6800 wystawców, dwadzieścia klika hal, ponad 350 tys. m

2

powierzchni wystawowej – oto bilans największych targów komputerowych na świecie.

A w pierwszej hali siedzą tytani… Największy z budynków (halę nr 1) przeważnie okupowały – jak co roku – rekiny. Plącząc się po „rzeczonym obiekcie” przez jedno długie przedpołudnie omal się nie zgubiłem. Uważnie obserwując strzałki i oznaczenia udało mi się jednak odnaleźć wyjście. Zresztą nie to, którego poszukiwałem. W tym upiornym labiryncie odnalazłem jednak kilka produktów, godnych odnotowania.

Jednym z nich były pecety IBM-a: Aptiva S i IntelliStation Z Pro oraz multimedialny notebook z procesorem MMX Digitala – HiNote VP 545. Umęczony kilkunastoma minutami „spaceru” chciałem wyjść, ale trafiłem do „dwójki”, gdzie przywitał mnie slogan Microsoftu: „Where do you want to go today?” Poczułem się zmiażdżony… i uciekłem w kawiarniane zacisze, aby usystematyzować obserwacje i posegregować kilkanaście kilogramów zdobycznego papieru.

CeBIT ’97 Highlights
Jury konkursu przyznało nagrody następującym produktom:

  • pakiet Star Office 4.0 firmy Star Division (w kategorii pakiet niemiecki)
  • Soap firmy MetaTools (najlepsze oprogramowanie)
  • Meisterdetective jagen Lork firmy Cornelsen Software(program komunikacyjny)
  • procesor K6 frimy AMD (najlepszy hardware)

Już po chwili przemyśleń i podsumowań stwierdziłem, że tegoroczną tendencją targową jest „cyfrowa mobilność” pod każdą postacią. Większość elektronicznych gigantów przygotowała na CeBIT premiery, jeśli nie palmtopów z Windows CE, to aparatów cyfrowych czy DVD.

Kieszonkowymi pecetami „atakował” m.in. Hewlett-Packard (HP 200LX), Sharp (palmtop Color ZR z wbudowanym aparatem cyfrowym oraz PMC1 – telefon komórkowy z palmtopem), Casio (Cassiopeia A-11 i A-10) i Philips (Velo 1). Co do „cyfraków”, to skoku jakościowego nie dało się zauważyć, choć niewątpliwie aparaty te wkrótce staną się standardem i wyprą analogowe „debilki”.

Nowościami w tej dziedzinie były z pewnością maszyny Fuji DS-7, Canon PowerShot 350, Sony DKC-ID1, Olympus Camedia C-410L, Casio QV-300, Sharp VL-DX1 i HP PhotoSmart Digital Camera. Zdecydowana większość z nich dysponowała – niestety – niezbyt rewelacyjną rozdzielczością, wynoszącą 640×480 pikseli.

Kończąc temat przenośnej elektroniki należałoby wspomnieć o nieodłącznym towarzyszu każdego biznesmena, którym jest opisane we wstępniaku urządzenie zwane „handy”. Ale najpierw anegdota, a raczej zdarzenie, którego miałem szczęście być świadkiem.

Miejsce akcji: toaleta w jednej z hal. Bohater: mężczyzna w „trzecim wieku”. Rekwizyty: pisuar, telefon komórkowy. Celowo pomijam narrację, zakładam bowiem, że potencjalny czytelnik jest sobie w stanie wyobrazić wykonywanie dwóch czynności naraz związanych z istotą i przeznaczeniem ww. rekwizytów.

Wracając do aparatów GSM… Bodaj najlżejszym telefonem był Philips Genie, ważący 95 gramów, natomiast jedną z najciekawszych „maszynek” stanowiła „komórka” Alcatela One Touch COM z browserem Unwired Planet do surfowania po Sieci. Niestety był to tylko prototyp (egzemplarze seryjne ukażą się pod koniec tego roku). Jako ciekawostkę można było potraktować kartę PCMCIA III z telefonem i faksem standardu GSM autorstwa Ericssona i aparat bez anteny niemieckiej spółki Hagenuk.

0
Zamknij

Choć staramy się je ograniczać, wykorzystujemy mechanizmy takie jak ciasteczka, które pozwalają naszym partnerom na śledzenie Twojego zachowania w sieci. Dowiedz się więcej.