TOP 10

Comiesięczna klasyfikacja części i urządzeń komputerowych - napędy CD-ROM

Kolorowe zagadki CD

Szybki rozwój technologii CD przyczynił się do powstawania wielu standardów. Kolejne wprowadzane normy zbierane są obecnie w pięciu specjalnych księgach: Czerwonej, Żółtej, Pomarańczowej, Zielonej i Białej. Poszczególne kolory nawiązują do długości fali promienia laserowego stosowanego w czytnikach CD zgodnych z danym standardem, wykorzystywanych do odczytu płyt zapisanych według różnych specyfikacji. Nieprawdziwe są więc krążące plotki, jakoby nazwy ksiąg pochodziły od kolorów specjalnych segregatorów, w których wcześniej przechowywana była dokumentacja.

Pierwsza specyfikacja omawiająca rozmiar i format danych na płycie kompaktowej zdefiniowana w 1982 roku przez firmy Sony i Philips nazwana została Czerwoną Księgą (Red Book). Norma ta stała się podstawą wszystkich późniejszych standardów i zapobiegła powstawaniu konkurencyjnych rozwiązań.

Żółta Księga (Yellow Book) ukazała się w 1985 roku. Stanowi ona kontynuację Czerwonej Księgi, rozszerzając ją o definicje czytników CD-ROM przystosowanych do współpracy z komputerami. Opisano w niej między innymi sposób organizacji danych, metodę zapisu oraz nowe funkcje korekcji błędów. Zawiera ona również opis mieszanego zapisu dźwięku i danych (Mixed-Mode CD). Yellow Book jest zgodna z normą ISO-9660. Pomarańczowa Księga (Orange Book) dotyczy zapisywalnych płyt CD, do których należą Kodak-Photo-CD, jednokrotnie zapisywalne WORM-CD (Write-Once, Read-Many) oraz wielokrotnie zapisywalne MO-CD (Magneto-Optical). Zielona Księga (Green Book) opisuje technikę CD-Interactive, nazywaną w skrócie CD-I. Początkowo na płytach CD-I zapisywane były filmy wideo, które można było oglądać za pomocą odtwarzacza CD-I-Player podłączonego do telewizora. Obecnie, dzięki kartom MPEG, płyty CD-I mogą być wykorzystywane także na sprzęcie PC.

Biała Księga (White Book) jest rozszerzeniem Zielonej. Zawiera definicję Video-CD, która pozwala zapisać do 75 minut obrazu i dźwięku. Filmy kompresowane są metodą MPEG1, a do ich odtworzenia konieczny jest sprzętowy dekoder.

Do powyższych specyfikacji dołączą wkrótce kolejne, opisujące formaty i sposób przechowywania informacji na krążkach DVD (patrz CHIP 8/97).

0
Zamknij

Choć staramy się je ograniczać, wykorzystujemy mechanizmy takie jak ciasteczka, które pozwalają naszym partnerom na śledzenie Twojego zachowania w sieci. Dowiedz się więcej.