Więcej niż megabajt

Krótkie wytłumaczenie w jaki sposób system operacyjny radzi sobie z zarządzaniem pamięcią operajną, i w jaki sposób ją adresuje

Przed miesiącem opisaliśmy, w jaki sposób procesor zarządza pamięcią operacyjną, gdy pracuje w tzw. trybie rzeczywistym (Real Mode). Trzeba przyznać, że możliwości komputera podczas takiej pracy są raczej skromne.

Przypomnijmy: maksymalna dostępna przestrzeń adresowa wynosi wówczas 2

20

bajtów, czyli 1 MB. Pamięć operacyjna podzielona jest na 64–kilobajtowe, nierozłączne obszary, zwane segmentami. Adres logiczny dowolnej komórki pamięci składa się z dwóch elementów: 16-bitowego członu, określającego numer segmentu oraz przesunięcia (offsetu), wskazującego konkretną komórkę w segmencie. Aby podać adresy fizyczne poszczególnych komórek RAM-u, należy pomnożyć numer segmentu przez 16, a do otrzymanej liczby dodać offset. W taki sposób podczas pracy w trybie rzeczywistym adresują pamięć wszystkie procesory Intela należące do serii x86. Dotyczy to nawet procesorów Pentium – one także mają wówczas dostęp do 1 MB pamięci.

Info
Literatura:Procesory firmy Intel. Praca zbiorowa pod redakcją Cezarego Stępnia

Możliwość rozszerzenia przestrzeni adresowej pojawiła się w momencie rynkowej premiery procesora 80286. Ten model potrafił pracować w tzw. trybie wirtualnym (Virtual Mode, tryb z ochroną pamięci). We wszystkich następnych konstrukcjach Intela (80386, 80486, Pentium) konsekwentnie implementowano takie rozwiązanie.

0
Zamknij

Choć staramy się je ograniczać, wykorzystujemy mechanizmy takie jak ciasteczka, które pozwalają naszym partnerom na śledzenie Twojego zachowania w sieci. Dowiedz się więcej.