COM potrafi

Podłączenie interfejsu IrDA do peceta może nastręczyć kłopotów: co zrobić, gdy komputer jest zaplombowany, a nie mamy żadnego wolnego złącza USB? Odpowiedź brzmi: trzeba zbudować przejściówkę IrDA-COM

Mówię Stefanowi: kup sobie układ scalony TFDS4500. To zintegrowany interfejs podczerwieni. Do tego dam ci pięć elementów biernych, kawał kabla i wtyczkę. Podepniesz „scalaka” do płyty głównej i IrDA gotowa. Schemat układu dostępny jest na co najmniej tysiącu stronach w Sieci; sami zresztą też go publikowaliśmy (patrz: $(LC11159:Łączność bezprzewodowa: IrDA)$). Tu jednak pojawia się pierwszy problem.

Bez grzebania!

Wszystko niby wygląda prosto; ale jak podpiąć interfejs, gdy nie mamy dostępu do płyty głównej? Na przykład wtedy, kiedy chcemy podłączyć układ do służbowego komputera, a pracodawca nie pozwala na grzebanie w pececie? Albo jeśli na obudowie komputera są założone plomby gwarancyjne? No cóż, wtedy faktycznie nie pozostaje nic innego niż zakupienie specjalnego adaptera IrDA-USB.

W tym momencie okazuje się, że trzeba pokonać kolejny zakręt. Owszem, służbowy komputer Stefana ma nawet dwa porty USB, ale do jednego podpięta jest mysz, a do drugiego czytnik linii papilarnych, umożliwiający zalogowanie się do systemu.

Z każdej, wydawałoby się beznadziejnej, sytuacji jest jakieś wyjście. Można na przykład kupić hub USB. To rozwiązanie odpada: hub jest dość drogi. Zatem skonstruujemy interfejs IrDA komunikujący się z komputerem za pośrednictwem portu szeregowego.

Zatrudnię tłumacza

Niestety, bezpośrednie podłączenie układu scalonego IrDA do portu COM nie jest możliwe, i to z dwóch powodów. Po pierwsze, port szeregowy operuje kilkunastowoltowymi napięciami, które są zabójcze dla chipa TFDS 4500. Po drugie – protokoły IrDA i RS232 nie są ze sobą zgodne.

Potrzebny jest zatem odpowiedni konwerter. Jego rolę spełni układ TOIM4232 produkowany przez firmę Vishay Telefunken. Chip odbiera impulsy z portu szeregowego, odpowiednio je formuje i przekazuje „scalakowi” TFDS4500. Transmisją danych w przeciwnym kierunku (od interfejsu IrDA do portu szeregowego) zajmie się układ MAX3232, który może być zasilany napięciem 3 V. Na $(LC106937: COM potrafi)$ prezentujemy schemat blokowy interfejsu, natomiast schemat ideowy układu wraz z obrazem płytki drukowanej dla niego zamieszczamy na CHIP-CD.

Zaproponowany przeze mnie układ jest niemal dokładną kopią schematu, który znajdziemy w dokumentacji „scalaka” TOIM4232. Oczywiście wolno nam wprowadzać do niego poprawki, takie choćby jak zastosowanie zasilacza zewnętrznego. Dzięki temu zamiast układu MAX3232 użyjemy dużo tańszego chipa MAX232. Ponieważ zewnętrzny zasilacz zapewnia wystarczającą wydajność prądową, do interfejsu można dodać jeszcze diody świecące. Posłużą one do sygnalizowania transmisji danych na liniach Rx i Tx portu COM.

Lutowanie, testowanie

Układy scalone TOIM i TFDS są dostępne tylko w obudowach SMD przeznaczonych do montażu powierzchniowego. Podczas lutowanie musimy zatem skorzystać z lutownicy o niewielkiej mocy (15-25 W). Elementy wlutowujemy, zaczynając od układów scalonych i postępując ku obrzeżom płytki drukowanej. Na końcu podłączamy kabel zakończony wtyczką DB9 lub DB25, którą będziemy włączali do portu szeregowego. Gdy układ mamy gotowy, pozostaje zainstalować sterowniki, dzięki którym interfejs zacznie działać. Opis tej operacji zamieszczamy w ramce na $(LC107027: Instalacja sterowników interfejsu)$.

Poprawne wykonanie płytki i montaż elementów interfejsu powinny zaowocować bezproblemowym uruchomieniem urządzenia. Właściwie teraz nie pozostaje nam już nic innego jak przetestować działanie naszego sprzętu we współpracy z telefonem komórkowym lub palmtopem. W tym celu uaktywniamy port podczerwieni w komórce i umieszczamy aparat gdzieś w „polu widzenia” portu IrDA podpiętego do peceta. W

Polu systemowym

Windows powinniśmy zobaczyć nową ikonę wraz z „dymkiem” informującym, że w zasięgu naszego portu podczerwieni znajduje się nowe urządzenie. Gdyby jednak tak się nie stało, skontrolujmy raz jeszcze poprawność montażu i to, czy na płytce nie ma zwarć pomiędzy ścieżkami. Ponadto musimy sprawdzić, czy napięcie na diodach Zenera jest odpowiednie (ok. 3,6 V). Najczęściej za brak działania urządzenia odpowiedzialny jest niepoprawny montaż.

0
Zamknij

Choć staramy się je ograniczać, wykorzystujemy mechanizmy takie jak ciasteczka, które pozwalają naszym partnerom na śledzenie Twojego zachowania w sieci. Dowiedz się więcej.