Nową odpowiedź na rosnące zapotrzebowanie pasma zaprezentował koncern Meta, ogłaszając realizację projektu Petal – pierwszego w historii komercyjnego podmorskiego kabla transoceanicznego operującego z przepustowością rzędu petabita na sekundę.
Projektowany kabel połączy bezpośrednio Stany Zjednoczone z Francją trasą o długości około 7000 kilometrów. Gdy system wejdzie do użytku w 2029 roku, zaoferuje transfer sięgający 1 miliona gigabitów na sekundę (1 Gbps x 106), co przekłada się na transfer około 125 terabajtów danych na sekundę – ekwiwalent jednoczesnego pobrania 25 000 filmów w jakości HD o objętości 5 GB każdy.
W skali użytkowej przepustowość ta pozwoliłaby na równoczesny streaming muzyki dla 75 procent populacji naszej planety. Oznacza to podwojenie parametrów obecnie funkcjonujących kabli transatlantyckich tej długości i stanowi ponad pięciokrotny skok wydajności względem pierwszej transatlantyckiej instalacji Mety – uruchomionego w 2018 roku kabla Marea (192 Tbps), a także kolejnych inwestycji koncernu, takich jak Amitie z 2023 roku czy Anjana z 2025 roku.
Skok ten stał się możliwy dzięki wdrożeniu technologii włókien wielordzeniowych (multi-core fiber). W tradycyjnym światłowodzie każde pasmo o grubości ludzkiego włosa (zaledwie 125 mikrometrów średnicy) mieści w sobie pojedynczy rdzeń. W kablu Petal, którego produkcję powierzono japońskiej firmie Sumitomo Electric, pojedyncze pasmo zawiera dwa niezależne rdzenie przesyłające sygnały optyczne w przeciwnych kierunkach.
Konstrukcja zintegruje 24 pary takich dwurdzeniowych włókien, dając łącznie 96 niezależnych rdzeni transmisyjnych, co odpowiada przepustowości 48 tradycyjnych par światłowodowych. Za całościowy projekt i budowę magistrali odpowiada japoński gigant technologiczny NEC, którego dyrektor ds. strategii w Dziale Sieci Podmorskich, Eduardo Mateo, określił osiągnięcie skali petabitowej kamieniem milowym w historii światowej telekomunikacji.
Fundamentalnym wyzwaniem inżynieryjnym pozostawała regeneracja sygnału w głębinach morskich. Na trasie liczącej 7000 km konieczne jest rozmieszczenie w stałych odstępach około 100 wzmacniaków laserowych (repeaterów). Zespół inżynierów rozwiązał kwestię jednoczesnego zasilania podwójnych rdzeni za pomocą technologii sprzęgaczy fan-in/fan-out.
Przed wejściem do stopnia wzmacniającego interfejs optyczny rozdziela sygnały z obu rdzeni do osobnych włókien jednordzeniowych, gdzie są one niezależnie wzmacniane, po czym trafiają z powrotem do wspólnej powłoki dwurdzeniowej. To nowatorskie podejście umożliwiło podwojenie pojemności informacyjnej magistrali oceanicznej bez konieczności proporcjonalnego zwiększania zapotrzebowania na energię zasilającą podwodną infrastrukturę.
