Być może jeszcze bardziej szalenie zabrzmi fakt, iż za nadajnik posłużyła im stara winda z lat 50., a odbiornik znajdował się w sąsiedniej łazience. W ten sposób australijscy uczeni byli w stanie przesłać jedno słowo: grawitacja. Kulisy ich szalonego eksperymentu trafiły na łamy Science Advances.
Czytaj też: Fizycy znaleźli ślady niezwykle rzadkiego rozpadu cząstki. To sytuacja jedna na 10 miliardów
Zamiast klasycznego laboratorium miejscem akcji był jeden z całkiem zwyczajnych budynków rozsianych na terenie Uniwersytetu Queensland. Zespół badawczy wykorzystał wspomnianą windę, której przeciwwaga wynosi około 1,8 tony. Uczestnicy eksperymentu odkryli, że przemieszczanie tak dużej masy powoduje niewielkie, acz mierzalne zmiany lokalnego pola grawitacyjnego.
Postanowili wykorzystać to zjawisko do przesyłania informacji. Winda poruszała się między dwoma poziomami, a jej przeciwwaga przyjmowała określone pozycje odpowiadające cyfrom binarnym: 0 i 1. W ten sposób badacze zakodowali wiadomość, którą następnie można było odczytać po drugiej stronie ceglanej ściany. Odbiornikiem był niezwykle czuły grawimetr umieszczony w sąsiedniej toalecie. Urządzenie rejestrowało minimalne zmiany pola grawitacyjnego wywołane ruchem przeciwwagi windy. Następnie zarejestrowane sygnały przekształcono w ciąg danych binarnych, z których dało się odtworzyć wiadomość.
W praktyce oznacza to, że informacja dotarła do odbiornika bez wykorzystania jakiegokolwiek tradycyjnego sygnału elektromagnetycznego. Recepta na sukcesu tkwiła we właściwościach grawitacji. Współczesna komunikacja bezprzewodowa opiera się przede wszystkim na falach elektromagnetycznych. Wi-Fi, Bluetooth czy sygnały telefonii komórkowej się odbijać, a nawet ulegać całkowitemu zablokowaniu przez odpowiednie materiały i przeszkody.
Z polem grawitacyjnym jest inaczej. Nie znamy materiału, który mógłby skutecznie je powstrzymać. Oznacza to, że zwykła betonowa lub ceglana ściana nie stanowi dla niego bariery. Przesuwanie masy powoduje zmianę pola grawitacyjnego, którą odpowiednio czuły instrument może wykryć nawet po drugiej stronie przeszkody. Jak wyjaśnia Charles Woffinden z Uniwersytetu Queensland, to właśnie ta właściwość sprawia, że odkrycie może mieć znaczenie dla przyszłych technologii komunikacyjnych.
Czytaj też: Na co komu silniki, kiedy jest woda? Powstał napęd, który robi furorę swoim działaniem
Na razie trudno jednak mówić o konkurencji dla współczesnego internetu. Największym ograniczeniem eksperymentu jest prędkość przesyłania informacji. Ze względu na powolne działanie windy z lat 50. system osiągał zaledwie jeden bit na minutę. Przesłanie siedmioliterowego słowa zajęło więc około godziny. Naukowcy nie zamierzają jednak poprzestawać na tym, co dotychczas osiągnęli. Ich kolejnym celem będzie wykorzystanie znacznie czulszych czujników kwantowych, które mogłyby poprawić zarówno zasięg, jak i szybkość komunikacji. Modele sugerują, jakoby w przyszłości podobne rozwiązania mogły pozwolić na uzyskanie zasięgu rzędu 500 metrów i przesyłanie nawet 15 bitów na minutę.
Źródło: Science Advances
