Amerykański parowiec, który przez 17 lat służby liniowej przewiózł tysiące pasażerów między kontynentami, aż do wycofania z eksploatacji w 1969 roku, został w 2024 roku wykupiony za kwotę 1 miliona dolarów przez hrabstwo Okaloosa na Florydzie. Władze lokalne podjęły tę decyzję w momencie, gdy organizacja non-profit SS United States Conservancy nie była już w stanie udźwignąć rosnących kosztów postoju w porcie, sięgających od 2021 roku aż 1700 dolarów za dobę.
Operację kontrolowanego zatopienia jednostki przeprowadzono u wybrzeży Destin na Florydzie, rozpoczynając manewry w środę o godzinie 14:40 czasu wschodniego (ET). Procedura zalewania kadłuba ruszyła tuż przed godziną 17:00, a po kilku godzinach stopniowego napełniania komór wrak ostatecznie osiadł na dnie morskim około godziny 22:00.
Statek spoczął na głębokości około 55 metrów, przy czym najwyższe partie jego pokładów nadbudówki sięgają niecałe 17 metrów poniżej lustra wody. Taka konfiguracja przestrzenna sprawia, że gigant stał się największą sztuczną rafą na świecie oraz pierwszorzędnym celem dla nurkowania wrakowego i rekreacyjnego na całym wybrzeżu Zatoki Meksykańskiej.
Przekształcenie metalowego kolosa w podwodny habitat ma kluczowe znaczenie ekologiczne dla lokalnej ichtiofauny. Biolodzy i urzędnicy hrabstwa prognozują, że nienaruszona, przestronna struktura kadłuba natychmiast przyciągnie bogate zespoły organizmów bentosowych oraz stanie się żerowiskiem i schronieniem dla cennych gatunków ryb drapieżnych i pelagicznych, takich jak lucjan czerwony, granik, seriola, makrela oraz tuńczyk. Projekt łączy ochronę morskiej różnorodności biologicznej z pielęgnowaniem dziedzictwa morskiego, co uzupełni planowana równolegle budowa lądowego muzeum i centrum edukacyjnego dedykowanego historii transatlantyku.
Dla Susan Gibbs, prezeski i współzałożycielki SS United States Conservancy, projekt ten ma również głęboki wymiar osobisty i międzypokoleniowy. Jej dziadek, wybitny inżynier William Francis Gibbs, był głównym projektantem liniowca, a praca nad statkiem stanowiła dla niego pasję graniczącą z obsesją – z humorem powtarzał, że kochał ten okręt tysiąc razy bardziej niż własną żonę, osobiście żegnał go przy każdym wyjściu w rejs do Europy i witał w porcie jako jeden z pierwszych po powrocie.
Złożenie kadłuba na morskim dnie w stanie nienaruszonym zabezpiecza to inżynieryjne dziedzictwo przed palnikami hutniczymi stoczni złomowych, gwarantując najszybszemu parowcowi XX wieku trwałe drugie życie w roli tętniącego życiem ekosystemu morskiego.
