Obiekt ten ma około 11 metrów średnicy, a mimo niewielkich rozmiarów jego ruch nie jest tak łatwy do wyjaśnienia, jak można byłoby oczekiwać. Obserwacje sugerują, że planetoida doświadcza dodatkowego przyspieszenia, którego nie da się w pełni opisać za pomocą standardowego modelu uwzględniającego wyłącznie grawitację. Co więcej, odchylenie występuje w kierunku prostopadłym do płaszczyzny jej orbity.
Czytaj też: Kosmiczny świat rodem z horroru. Na tej planecie padają deszcze stopionych minerałów
Jedna z hipotez zakładała, jakoby 1998 KY26 w rzeczywistości przypominała tzw. ciemną kometę. Są to obiekty, które uwalniają gazy, lecz nie tworzą charakterystycznego, jasnego warkocza widocznego w przypadku wielu komet. Ulatniający się materiał działałby jak niewielki silnik odrzutowy, zmieniając trajektorię ciała niebieskiego. Najnowsze badania autorstwa Korbina Hansena i Masatoshiego Hirabayashiego z Georgia Institute of Technology stawiają jednak tę interpretację pod znakiem zapytania. Naukowcy opracowali model temperatury planetoidy, uwzględniający jej rozmiary, orbitę, właściwości odbijające światło oraz prawdopodobny skład.
Jak się okazało, nawet najchłodniejsze obszary obiektu osiągają średnią temperaturę około minus 61 stopni Celsjusza. Tymczasem woda w postaci lodu może przetrwać przez długi czas pod powierzchnią dopiero przy temperaturach niższych niż około minus 128 stopni Celsjusza.
Według obliczeń badaczy nawet gdyby lód stanowił jeden procent masy planetoidy, w takich warunkach powinien zniknąć w ciągu nieco ponad 2000 lat. Jeżeli natomiast odpowiadałby za obserwowane przyspieszenie, jego zasoby mogłyby wyczerpać się już po około 62 latach. Nie oznacza to całkowitego wykluczenia obecności lodu. Naukowcy nie wiedzą bowiem dokładnie, jak długo 1998 KY26 znajduje się na obecnej orbicie. Mimo to hipoteza o niewidocznej aktywności kometarnej staje się coraz mniej przekonująca.
Jednym z możliwych wyjaśnień pozostaje oddziaływanie promieniowania słonecznego. Światło nie tylko oświetla obiekty w kosmosie, ale dodatkowo wywiera na nie niewielki nacisk. W przypadku bardzo małych ciał niebieskich taka siła może mieć znaczenie dla ich ruchu.
Czytaj też: Nowy miniksiężyc Ziemi. Planetoida 2026 QQ8 tymczasowym satelitą naszej planety
Szczególną rolę może odgrywać efekt Jarkowskiego, związany z nierównomiernym nagrzewaniem powierzchni planetoidy i późniejszym wypromieniowywaniem przez nią ciepła. Powstający w ten sposób niewielki odrzut termiczny może stopniowo zmieniać orbitę obiektu. Nie jest jednak jeszcze przesądzone, czy to właśnie ten mechanizm odpowiada za wszystkie obserwowane właściwości ruchu 1998 KY26.
Więcej informacji w tej sprawie może przynieść japońska misja Hayabusa2. Sonda, która wcześniej badała planetoidę Ryugu, realizuje rozszerzoną misję i zmierza w kierunku 1998 KY26. Spotkanie z obiektem zaplanowano na lipiec 2031 roku. Bezpośrednie obserwacje pozwolą dokładniej zbadać jego powierzchnię, skład i właściwości fizyczne. Może to pomóc ustalić, co odpowiada za nietypowe przyspieszenie niewielkiej asteroidy.
Źródło: Icarus
