LPT J1555-5631, bo o nim mówimy, znajduje się w Drodze Mlecznej. Astronomowie zidentyfikowali je dzięki analizie archiwalnych danych z radioteleskopów MeerKAT i ASKAP. Szczególną uwagę badaczy zwróciła niezwykła regularność emitowanych sygnałów. Obiekt wysyłał silne impulsy co około 62 minuty, a w pewnym momencie w ogóle nie dało się go już wykryć.
Odkrycie wiąże się z badaniami prowadzonymi przez Scotta Hymana z Sweet Briar College. Astronom zetknął się z podobną zagadką już we wrześniu 2002 roku. Wówczas zaobserwował pięć intensywnych rozbłysków fal radiowych pochodzących z okolic centrum Drogi Mlecznej. Pojawiały się one w odstępach wynoszących 77 minut, a następnie źródło sygnału zamilkło. Przez kolejne lata naukowcy bezskutecznie próbowali znaleźć podobny obiekt.
Przełom nastąpił dopiero w 2022 roku, kiedy zespół Hymana analizował dane zebrane podczas poszukiwań pulsarów milisekundowych. W archiwum radioteleskopu MeerKAT dostrzegł nietypowy sygnał przypominający emisję pulsara, jednak impulsy pojawiały się w odstępach znacznie dłuższych niż zwykle. Dodatkowa analiza obserwacji wykonanych przez ASKAP pozwoliła potwierdzić, iż obiekt emituje sygnały w regularnym cyklu wynoszącym około 62,2 minuty.

LPT J1555-5631 okazał się jeszcze bardziej niezwykły, niż początkowo zakładano. W każdym cyklu nie emitował bowiem jednego, lecz dwa odrębne impulsy radiowe. Jeden trwał wyraźnie dłużej od drugiego, a oba charakteryzowały się zbliżoną maksymalną jasnością. Najważniejszą wskazówkę przyniosła analiza polaryzacji sygnałów. Okazało się, że fale radiowe z obu impulsów były spolaryzowane kołowo w przeciwnych kierunkach. Zdaniem Hymana może to oznaczać, że promieniowanie pochodzi z obszarów znajdujących się w pobliżu obu biegunów magnetycznych obiektu.
Badacze zauważyli również, że impulsy pojawiały się w odstępie odpowiadającym 165,4 stopnia obrotu, zamiast oczekiwanych 180 stopni. Taka różnica sugeruje, że pole magnetyczne obiektu ma bardziej skomplikowaną strukturę, niż przewiduje prosty model dipolowy. Naukowcy nie potrafią jeszcze jednoznacznie określić, czym jest LPT J1555-5631. Wśród głównych hipotez wymieniają pulsary, magnetary oraz białe karły.
Czytaj też: Dwa nieznane obiekty kryją się w pobliżu Drogi Mlecznej. Dlaczego dowiadujemy się o nich dopiero teraz?
Te pierwsze stanowią szybko obracające się gwiazdy neutronowe, które emitują wiązki promieniowania przypominające światło kosmicznej latarni morskiej. Magnetary również są gwiazdami neutronowymi, lecz wyróżniają się wyjątkowo silnymi polami magnetycznymi. Białe karły stanowią natomiast pozostałości po gwiazdach, które zakończyły ewolucję i mogą generować sygnały radiowe między innymi dzięki oddziaływaniom z gwiazdą towarzyszącą.
Żadne z tych wyjaśnień nie pasuje jednak idealnie do wszystkich zaobserwowanych właściwości długookresowych źródeł radiowych, znanych jako LPT (long-period transients). Kolejną zagadką jest to, dlaczego LPT J1555-5631 nagle zamilkł. Scott Hyman przypuszcza, że okresy aktywności i ciszy mogą być związane z magnetosferą, czyli obszarem wokół obiektu zdominowanym przez jego pole magnetyczne. Jak dotąd w Drodze Mlecznej zidentyfikowano kilkanaście takich źródeł, a każde kolejne odkrycie dostarcza astronomom nowych danych, które mogą pomóc ustalić, czy wszystkie LPT mają wspólne pochodzenie.
Źródło: The Astrophysical Journal
