Uczeni nie kryją fascynacji i jak przyznają, widząc zdjęcia po raz pierwszy powiedzieli po prostu: Wow! Co ciekawe, misja Hera jest częścią programu mającego na celu ocenę możliwości ochrony Ziemi przed uderzeniami planetoid. Jej historia sięga września 2022 roku, kiedy to NASA przeprowadziła eksperyment DART (Double Asteroid Redirection Test). Sonda kosmiczna o masie około 580 kilogramów uderzyła wtedy w Dimorphosa, czyli mniejszy obiekt krążący wokół planetoidy Didymos.
Czytaj też: Burza słoneczna zmieniła się w niespodziewany sposób. Sondy zarejestrowały przemianę plazmy
Celem eksperymentu było sprawdzenie, czy celowe zderzenie statku kosmicznego z planetoidą pozwoli zmienić jej orbitę. Wyniki okazały się bardzo obiecujące. W następstwie uderzenia okres obiegu Dimorphosa wokół większego towarzysza skrócił się o około 33 minuty. Była to znacznie większa zmiana, niż początkowo przewidywali naukowcy. Przy okazji zapisali się oni w historii, ponieważ nigdy przedtem ludzkość mierzalnie nie zmieniła orbity naturalnego obiektu w Układzie Słonecznym.

Kolejnym etapem przedsięwzięcia jest misja europejskiej sondy Hera, wystrzelonej przed dwoma laty. Jej zadaniem jest szczegółowe zbadanie skutków uderzenia DART, w tym miejsca zderzenia i zmian, jakie zaszły na powierzchni obu planetoid. Niedawno ESA opublikowała pierwsze spojrzenie na układ zapewnione przez sondę. Obraz powstał za pomocą monochromatycznej kamery Asteroid Framing Camera z odległości około 60 kilometrów. Wyraźnie widoczny jest Didymos, którego średnica wynosi około 780 metrów. Znacznie mniejszy Dimorphos, mierzący około 150 metrów, pozostaje w dużej mierze ukryty w cieniu swojego większego towarzysza.
Zdjęcie przedstawia stronę Didymosa, której wcześniej nie udało się tak dokładnie zobaczyć. I choć na nowym obrazie wciąż można dostrzec charakterystyczne wypiętrzenie biegnące wzdłuż równika planetoidy, pozostałe szczegóły powierzchni znacząco różnią się od wcześniej obserwowanych. Uwagę naukowców przyciągają liczne głazy, kratery oraz struktury przypominające bruzdy i grzbiety. Wyjątkowo interesująca pozostaje możliwość, że część widocznych formacji powstała w wyniku zderzenia DART z Dimorphosem. Materiał wyrzucony podczas uderzenia mógł pokonać około kilometra dzielącego oba obiekty i osiąść na powierzchni Didymosa.
Czytaj też: Tajemnicza planetoida zaczęła przyspieszać. Ma napęd, którego nie potrafimy dostrzec
Sonda Hera znajduje się obecnie około 196,8 miliona kilometrów od Ziemi. Przed naukowcami najważniejsza część misji: dokładne mapowanie obu planetoid, analiza ich powierzchni oraz zbadanie następstw eksperymentu DART. Zebrane dane pozwolą lepiej zrozumieć, w jaki sposób planetoidy reagują na kinetyczne uderzenia i jakie czynniki decydują o skuteczności zmiany ich trajektorii. Dzięki temu metoda przetestowana w 2022 roku może w przyszłości stać się sprawdzonym narzędziem ochrony naszej planety. ESA zapowiedziała przy okazji publikację bardziej szczegółowych zdjęć obu obiektów na 25 listopada.
Źródło: ESA
