NASA szykuje się na odebranie wiadomości z kosmosu. Sygnał pokona 26 miliardów kilometrów

Prawie 50 lat po rozpoczęciu misji Voyager 1 zapisuje kolejny rozdział w historii eksploracji kosmosu. Jutro sonda NASA znajdzie się w odległości jednego dnia świetlnego od Ziemi. To oznacza, że sygnał radiowy wysłany przez urządzenie będzie potrzebował aż 24 godzin, aby dotrzeć do naszej planety. Co wiemy na temat nadchodzącego przedsięwzięcia?
NASA szykuje się na odebranie wiadomości z kosmosu. Sygnał pokona 26 miliardów kilometrów

Voyager 1 to najdalej znajdujący się od Ziemi obiekt stworzony przez człowieka. Już jutro sonda przekroczy symboliczną granicę jednego dnia świetlnego. Będzie wówczas oddalona od naszej planety o około 26 miliardów kilometrów. Porusza się przy tym z prędkością bliską 61 tysięcy km/h.

Czytaj też: Obiekt z naszej galaktyki wysyła do nas sygnał, który powtarza się co 62 minuty 

Dzień świetlny to jednostka odległości określająca dystans, jaki światło pokonuje w ciągu 24 godzin. Ponieważ fale radiowe również przemieszczają się z prędkością światła, komunikacja z Voyagerem 1 staje się coraz większym wyzwaniem. W praktyce oznacza to, że po wysłaniu polecenia z Ziemi naukowcy muszą poczekać dobę na dotarcie sygnału do sondy, a następnie kolejne 24 godziny na otrzymanie odpowiedzi.

Voyager 1 wystartował we wrześniu 1977 roku. Pierwotnie zakładano, że misja potrwa około pięciu lat i pozwoli zbadać przede wszystkim Jowisza oraz Saturna. Sonda szybko jednak udowodniła, iż jej możliwości są znacznie większe. W 1979 roku dotarła do Jowisza, dostarczając niezwykle szczegółowych fotografii jego atmosfery i ujawniając między innymi słaby układ pierścieni planety. Rok później przeprowadziła obserwacje Saturna. Odkryła pięć wcześniej nieznanych księżyców oraz nowy pierścień, a zebrane dane pozwoliły lepiej poznać Tytana, czylinajwiększy księżyc Saturna, posiadający gęstą atmosferę złożoną głównie z azotu.

Jednym z najbardziej rozpoznawalnych osiągnięć misji pozostaje fotografia znana jako Pale Blue Dot, wykonana w 1990 roku z odległości około 6 miliardów kilometrów. Na zdjęciu Ziemia wygląda jak niewielki punkt zawieszony w ogromnej przestrzeni kosmicznej. Fotografię wykonano z inicjatywy astronoma Carla Sagana.

Przekroczenie granicy heliosfery nastąpiło w 2012 roku. Jest to obszar, w którym kończy się dominujący wpływ wiatru słonecznego, a zaczyna przestrzeń międzygwiezdna. Nie oznacza to jednak, że Voyager 1 całkowicie opuścił Układ Słoneczny. Wciąż pozostaje w zasięgu grawitacyjnego oddziaływania Słońca. Według szacunków NASA dotarcie do wewnętrznej krawędzi Obłoku Oorta zajęłoby mu jeszcze około 300 lat, a opuszczenie tego obszaru – nawet 30 tysięcy lat.

Czytaj też: Robot dokonał historycznego wyczynu w kosmosie. Człowiek nie jest już potrzebny 

Ale co jeszcze robi Voyager 1? Nie tylko zdjęcia: bada między innymi pola magnetyczne, promieniowanie kosmiczne oraz właściwości otaczającej go materii. Wraz z Voyagerem 2 dostarcza informacji o środowisku, którego wcześniej nie udało się bezpośrednio zbadać żadnemu ziemskiemu urządzeniu. Jako że źródłem energii dla obu sond są generatory radioizotopowe wykorzystujące ciepło powstające podczas rozpadu plutonu, to z upływem lat ilość dostępnej energii systematycznie maleje. NASA wyłącza więc kolejne instrumenty i podzespoły, aby maksymalnie wydłużyć czas funkcjonowania urządzenia. Obecnie aktywne pozostają już tylko dwa instrumenty naukowe.

Dodatkowym wyzwaniem są problemy techniczne. W październiku NASA na krótko utraciła łączność z Voyagerem 1. Kontakt udało się przywrócić po około 48 godzinach, ale był to wyraźny znak, że komplikacji będzie coraz więcej. Na pokładzie sondy znajduje się pozłacana miedziana płyta o średnicy około 30 centymetrów, przygotowana jako przesłanie dla potencjalnych pozaziemskich cywilizacji. Umieszczono na niej pozdrowienia w 55 językach, fotografie, nagrania dźwięków Ziemi, odgłosy zwierząt oraz około 90 minut muzyki. Płyta zawiera również informacje, które mają pomóc ewentualnym znalazcom zrozumieć jej pochodzenie i odczytać zapisane materiały. To swoista kapsuła czasu dokumentująca ludzkość i naszą planetę w 1977 roku. Trudno jednak oczekiwać, by faktycznie w jej posiadanie weszli przedstawiciele cywilizacji innej niż nasza.

Źródło: NASA

Napisane przez

Aleksander Kowal

Redaktor
Z wykształcenia romanista (język francuski oraz hiszpański) ze specjalizacją z traduktologii. Dziennikarską przygodę rozpocząłem około piętnastu lat temu, początkowo w związku z recenzjami gier komputerowych i filmów. Obecnie publikuję zdecydowanie częściej na tematy związane z nauką oraz technologią. W wolnym czasie uwielbiam podróżować, śledzić kinowe i książkowe nowości, a także uprawiać oraz oglądać sport.