Żeby nie tracić waszego czasu, od razu zaznaczę, że Well Dweller to gra znajdująca się ewidentnie poziom niżej zarówno od Hollow Knighta, jak i Silksonga. Tyczy się to wykonania, dopracowania szczegółów pokroju nawet zapisywania ustawień i sterowania w UI, stanu technicznego, dynamiki, mechanik, poziomu trudności, a nawet fabuły, która jest bardzo, ale to bardzo baśniowa, ale w dobrym tego słowa znaczeniu. Ta gra na pierwszy rzut oka wygląda jak kolejna urocza, ręcznie rysowana przygoda, ale szybko pokazuje swoje znacznie mroczniejsze oblicze rodem z baśni braci Grimm, bo niewinność przeplata się tutaj z okrucieństwem, a głównym bohaterem jest maleńki ptak uzbrojony w zapałkę.
Well Dweller to baśń, w której ptaki nie mają łatwego życia
W Well Dweller wcielamy się w Glimmera, niewielkiego ptaka żyjącego na dnie studni wraz ze swoją rodziną. Jego spokojne życie kończy się w momencie, gdy królewski myśliwy porywa jego rodzinę, a nasz bohater rusza jej na ratunek. Sama historia nie jest szczególnie skomplikowana, ale doceniam sposób, w jaki twórca przedstawia ten świat. Z jednej strony mamy bowiem sympatyczne zwierzęta, przyjazne postacie i miejscami wręcz komiczne dialogi, a z drugiej okrutne eksperymenty, groteskowych przeciwników i królestwo, w którym ewidentnie stało się i nadal dzieje coś dziwnego.
Czytaj też: AI w Wiedźminie 3 potwierdzone. Pieśni Przeszłości wspomoże sztuczna inteligencja

Taka mieszanka sprawia, że Well Dweller potrafi być jednocześnie uroczy i niepokojący, a odkrywanie kolejnych fragmentów opowieści stanowi dodatkową motywację do eksploracji. Fabuła ewidentnie nie dorównuje jednak największym przedstawicielom gatunku pod względem rozbudowania świata i ukrytych znaczeń. Well Dweller stawia na przystępną historię z wyrazistymi postaciami, a nie wielogodzinne analizowanie opisów przedmiotów i składanie wydarzeń w jedną całość. Osobiście nie mam z tym problemu, bo spójrzmy prawdzie w oczy – po serii Hollow Knight taka odmiana jest wręcz mile widziana. Czasem prostota jest po prostu odświeżająca.
Silksong nauczył mnie cierpliwości, a Well Dweller ją uszanował
Największa różnica między Well Dwellerem a przygodami proponowanymi przez Team Cherry sprowadza się do podejścia do gracza. Obie produkcje opierają się na eksplorowaniu połączonych ze sobą lokacji, zdobywaniu nowych umiejętności i wracaniu do wcześniej niedostępnych miejsc. Tyle że Well Dweller nie próbuje za wszelką cenę udowadniać nam, jak bezlitosny potrafi być i wybacza wiele. Bardzo wiele. Zaczyna się to już na starcie, kiedy dostajemy opcję wyboru poziomu trudności między trzema tradycyjnymi i sam zresztą polecam ten najwyższy, jeśli na niejednej platformówce zjedliście zęby.

Samo sterowanie Glimmerem jest proste i znacznie mniej dynamiczne, a kolejne zdolności naturalnie rozszerzają możliwości poruszania się po świecie, będąc niejako rozwojem ptaszych umiejętności. Tyczy się to nawet samego latania, bo początkowo nawet do tego nie mamy dostępu. Podstawowe wyposażenie bohatera, a więc niezniszczalna zapałka, służy z kolei nie tylko do atakowania przeciwników, ale również do zwiększania zasięgu skoku (po wbiciu jej w ścianę) oraz rozwiązywania zagadek środowiskowych.
Czytaj też: CD Projekt dostał publiczne miliony na Cyberpunka 2077. Co z tego wyszło?
Wraz z postępami otrzymujemy też kolejne sposoby wykorzystywania jej podczas eksploracji, co z kolei pozwala przygotować coraz ciekawsze wyzwania platformowe. Nie liczcie jednak na wielkie wyzwania i zagwozdki, bo doświadczonemu graczowi wystarczą dwie, góra trzy próby, aby pokonać wszelkie trudności. Zwykle porażki mają miejsce wtedy, kiedy po prostu zabraknie nam przedmiotów na odnowienie życia. Wprawdzie mamy ich maksymalnie dwa, ale wypstrykanie się z nich jest dosyć rzadkie z racji wielu punktów ich odnawiania w postaci namiotów, które są też naszą bazą. Zwykle traci się je albo na poznawaniu nowej mechaniki czy wroga, ale przede wszystkim na walce z bossami.
Well Dweller ma też rozwiązania, których bardzo brakowało mi w bardziej wymagających metroidvaniach na samym początku przygody. Możemy bowiem swobodniej korzystać z szybkiej podróży pomiędzy punktami odpoczynku, a nawet kupować wskazówki dotyczące sekretów czy dalszego kierunku eksploracji. W połączeniu z regulowanym poziomem trudności sprawia to, że produkcja nie wymaga wielogodzinnego błądzenia po tych samych lokacjach. Jednocześnie jednak skraca to znacznie rozgrywkę i kompletnie nie przywiązuje nas do kluczowych miejsc. Na dodatek daje designerowi łatwiejszą robotę w kwestii projektu poziomu, bo w takim układzie nie trzeba się starać, aby lokacje były ciekawe nie tylko przy pierwszej styczności.
Walka zapałką ma swoje zalety, ale również ograniczenia
System walki również nie należy do szczególnie rozbudowanych. Glimmer korzysta przede wszystkim ze swojej zapałki, może wykonywać ślizgi będące typowym chwilowym god-mode i do tego rzucać łatwopalnymi pociskami (maksymalnie dwoma), które może skierować auto-aimem do najbliższego przeciwnika po uderzeniu zapałką. Do tego dochodzi charakterystyczna mechanika leczenia wymagająca odpowiedniego wyczucia momentu aktywacji, co wygląda wprawdzie trudno, ale w praktyce wcale takie nie jest. Zdarzyło mi się bowiem może kilka razy, żebym minął ten leczący sweet-spot.

Twórca przygotował również system znajdowanych i kupowanych trinketów, które zapewniają pasywne bonusy. Jedne zwiększają obrażenia, inne ułatwiają przetrwanie albo zmieniają w małym stopniu działanie podstawowych umiejętności. Ograniczona liczba miejsc na wyposażenie zachęca początkowo do eksperymentowania, ale wraz z rozwojem postaci możemy korzystać z coraz większej liczby ulepszeń jednocześnie, a na dodatek ulepszać niektóre z nich.

Mimo tego wszystkiego walka wypada znacznie mniej interesująco niż eksploracja. Brakuje jej różnorodności, którą oferują bardziej zaawansowane systemy znane z Hollow Knighta czy Silksonga. Przeciwnicy z kolei mogą wprawdzie wyglądać zupełnie inaczej, ale podstawowy sposób ich pokonywania często pozostaje podobny i zaskoczą was może ze dwa razy. Bossowie nadrabiają część tych braków efektownymi projektami i odmiennymi mechanikami, choć również tutaj nie należy oczekiwać poziomu skomplikowania największych pojedynków z dzieł Team Cherry. Zwłaszcza że na normalnym poziomie trudności i z odpowiednimi przedmiotami można pokonać ich bez większego wysiłku.

Z drugiej strony trudno uznać prostotę za jednoznaczną wadę, bo skoro Well Dweller od początku pokazuje, że jest znacznie mniej skomplikowany od takiego Silksonga i stawia przede wszystkim na przemierzanie świata oraz historię, to trudno narzekać na to, że jest po prostu przystępniejszy w odbiorze. Walka pełni tutaj rolę uzupełnienia przygody, a nie jej najważniejszego elementu, ale muszę przyznać, że bardzo, ale to bardzo szybko mnie znużyła i doprowadziła do momentu, w którym po prostu pomijałem starcia aż do końca gry, przeskakując nad przeciwnikami. Zwłaszcza że waluta, której nie tracimy po śmierci, nie jest aż tak ważna po kilku godzinach i poczynieniu najważniejszych ulepszeń.

Well Dweller nie próbuje być drugim Hollow Knightem
Wizualnie trudno pomylić Well Dwellera z czymkolwiek innym. Ręcznie rysowane postacie, charakterystyczne animacje i otoczenie przypominające ilustracje ze starych książek tworzą wyjątkowo spójną całość. Szczególnie dobrze wypadają przeciwnicy, bo gra potrafi przejść od sympatycznych zwierzątek do naprawdę paskudnych stworzeń bez sprawiania wrażenia, że nagle zmienił się kompletnie kierunek artystyczny. Całość uzupełnia muzyka Erica Thompsona, która świetnie współgra z baśniowym charakterem przygody.
Czytaj też: Branża zabija gry, zanim zdążymy w nie zagrać. Sony znów strzeliło sobie w stopę
Czy warto zagrać w Well Dwellera?
Po ukończeniu Well Dwellera powróciłem do Silksonga i takie bezpośrednie porównanie było wręcz druzgocące. Mimo wielu podobieństw, te dwie gry są zupełnie inne u podstaw tego, czego wymagają od gracza i choć przygoda z ptakiem w roli głównej jest znacznie, ale to znacznie prostsza w wielu aspektach, to fakt, że jest tania (około 40 zł na Steam) i można ją przejść w niecałe 10 godzin, uważam za coś odświeżającego i wręcz relaksującego po serii Hollow Knight.

Well Dweller pozostaje produkcją dosyć zachowawczą pod względem gameplay’u. Nie znajdziemy tutaj rewolucyjnych mechanik ani pomysłów, które wywracają metroidvanie do góry nogami. Zdobywamy nowe zdolności, otwieramy kolejne przejścia, odkrywamy sekrety i walczymy z bossami. Brzmi znajomo? Z drugiej strony po ukończeniu dwóch znacznie bardziej wymagających gier z tego gatunku zacząłem doceniać także takie produkcje, które nie próbują komplikować wszystkiego na siłę i rzucać nam ogromne wyzwanie.

Szkoda jedynie, że gra nie doczekała się polskiej wersji językowej. Chociaż sama rozgrywka nie wymaga zaawansowanej znajomości angielskiego, to dialogi i opowieści stanowią istotną część jej uroku, więc brak lokalizacji może utrudnić niektórym graczom pełne docenienie historii. Swoją drogą, chyba czas napisać coś na temat tłumaczenia i lokalizowania gier, bo ten temat ciągle powraca w branży.
Innymi słowy, polecam. Zwłaszcza jeśli wyczekujecie dodatku Sea of Sorrow albo dopiero zastanawiacie się, czy metroidvanie są dla Was i nie chcecie tracić czasu na wielokrotnie podejścia do wymagających sekcji platformówkowych, bossów czy nawet eksploracji.

