Baykar K2 jest właśnie taką nową próbą tchnięcia większego potencjału w (zdawałoby się) ugruntowaną już technologię amunicji krążącej. Z jednej strony ma pozostać narzędziem masowym i “zużywalnym”, ale z drugiej ma wejść w przestrzeń, w której zwykle mówi się już o pociskach manewrujących, dużych bezzałogowcach uderzeniowych i kosztownej obronie powietrznej.
Drony, które nie czekają na rozkazy, stają się nową normą
Turecka firma Baykar zaprezentowała swojego nowego drona K2 w materiale wideo, a równolegle opisała praktyczne testy z udziałem pięciu takich maszyn, które wykonywały autonomiczne loty w formacji nad rejonem Saros. Podczas tych testów bezzałogowce K2 miały utrzymywać układy typu “V”, “linia” czy “ściana”, a weryfikacja objęła głównie nacisk na algorytmy autonomii, które mają utrzymywać pozycję w roju bez ręcznego sterowania każdą sztuką osobno.
Czytaj też: Hyundai celuje w broń, której praktycznie nie da się zatrzymać. Termin już padł
Wiemy, że drony K2 mają latać na dystanse ponad 2000 km, ich głowica waży około 200 kilogramów, długość dobija do 5,1 metra, wysokość do 2,1 metra, rozpiętość skrzydeł do metrów 10, a masa startowa sięga około 800 kg. Jeśli zestawić to z klasyczną “amunicją krążącą”, która często waży kilkanaście do kilkudziesięciu kilogramów, skala robi się oczywista. K2 jest w praktyce dużym bezzałogowcem jednorazowego użycia, który udaje broń tańszą niż pocisk manewrujący, ale ma aspiracje do podobnego efektu na celu. Jednak nadal nie wiemy nic o profilu lotu na tak długim dystansie, jak wygląda odporność łącza na zakłócanie, jak wygląda sprawa sensorów, jakie są tryby naprowadzania w końcowej fazie i jakie są ograniczenia w warunkach złej pogody. K2 wygląda więc jak mocna demonstracja kierunku, ale jeszcze nie jak pełna karta możliwości operacyjnych.
Amunicja krążąca, czyli hybryda rozpoznania i uderzenia
Sens sprzętu wojskowego tego typu polega przede wszystkim na tym, że jedna platforma potrafi najpierw “poszukać” celu, a dopiero potem uderzyć, zmieniając decyzję w trakcie lotu. W porównaniu z klasycznym pociskiem, który leci po z góry zaplanowanej trajektorii, ta elastyczność jest kluczowa, a to zwłaszcza przy celach, które pojawiają się na krótko. K2 próbuje jednak dołożyć do tej logiki element strategiczny, bo długi dystans i duży ładunek. Tutaj pojawia się pierwsze pytanie kontrolne – czy nadal mówimy o “tanim narzędziu”, jeśli platforma jest duża, musi startować z pasa i wymaga sensownej logistyki? Odpowiedź zależy od tego, czy Baykar faktycznie osiągnie masowość i prostotę użycia, o których piszą tureckie i branżowe źródła.
Czytaj też: Europejska odpowiedź na amerykański Golden Dome? SkyDefender ma być systemem systemów
Jedna z ciekawszych obietnic K2 dotyczy pracy w środowisku silnego zakłócania. Ten potencjał drzemie w architekturze nawigacji, która ma działać także wtedy, gdy sygnały nawigacji satelitarnej są niedostępne lub intensywnie zagłuszane. W praktyce sprowadza się to do podejścia opartego na “widzeniu”, bo kamera i sensory mają skanować teren i na tej podstawie estymować pozycję, podczas gdy głowica EO/IR ma wspierać zarówno rozpoznanie, jak i końcowe naprowadzanie.
Ciekawie zapowiada się również perspektywa lotu w roju, bo brzmi to jak przepis na obciążenie obrony powietrznej atakowanego celu. Kilka, kilkanaście lub kilkadziesiąt obiektów naraz, różne kierunki podejścia, możliwość ataku na kilka celów jednocześnie to wizja kusząca, ale pamiętajmy, że demonstracja K2 objęła lot pięciu egzemplarzy. Tego typu połączenie dronów ma też drugą stronę, bo wymaga odpowiedniej łączności, synchronizacji oraz wymiany danych między jednostkami, aby nie dochodziło do momentu, w którym rozbicie spójności roju doprowadzało do problemów.
Dron kamikadze, który ma wracać
Najbardziej kontrowersyjny element narracji o dronie K2 to “wielokrotne użycie”. Platforma ta ma podwozie i może wrócić do bazy, jeśli misja zostanie przerwana albo sprowadza się wyłącznie do rozpoznania, a turecka firma ma już w planach wersje, które będą nie atakować “samymi sobą”, a odpowiednimi systemami uzbrojenia (pociskami, bombami). Takie odmiany K2 nie będą już naturalnie typową amunicją krążącą, a latającą maszyną-nosicielem, pełniącą zupełnie inną rolę. K2 może więc być zapowiedzią nowej klasy narzędzi – czegoś pomiędzy dronem uderzeniowym a pociskiem dalekiego zasięgu.
Czytaj też: Pilot zniknął, a sens projektu urósł. R66 Turbinetruck celuje w rynek, który dopiero się budzi
Nie da się oderwać K2 od faktu, że turecki Baykar jest marką, która już raz skapitalizowała moment historyczny, gdy bezzałogowce stały się symbolem zmiany pola walki. Platformy takie jak TB2 były szeroko wykorzystywane i szeroko komentowane, ale jednocześnie praktyka pokazała ich podatność na sytuację, w której przeciwnik zdąży ustawić obronę i wojną elektroniczną “zrobić porządek” nad frontem. To ważna lekcja także dla K2, a mianowicie fakt, że duży zasięg i autonomia nie zwalniają z konieczności przebicia się przez środowisko, które aktywnie próbuje oślepić i zagłuszyć system.
Źródła: Daily Sabah, TRT Haber
