Zacznijmy od tego, że Lenovo Yoga Slim 7 14MH9 w testowanej konfiguracji to specyficzny laptop. 65-watowa ładowarka USB-C, 512 GB pamięci wewnętrznej, 16 GB pamięci operacyjnej, ekran OLED o 60-Hz odświeżaniu oraz procesor Intel Core Ultra 5 125H z 14 rdzeniami (w tym 4 Performance) wskazują jednoznacznie, dla kogo jest to sprzęt. W skrócie? Ewidentnie nie dla kogoś, kto w cenie około 3300 złotych oczekuje najwyższej możliwej wydajności, choć pewne braki z myślą o bardziej zaawansowanym użytkowaniu można załatać, rozszerzając pamięć masową i operacyjną do odpowiednio terabajta i 32 GB.
Jakość wykonania i projekt Lenovo Yoga Slim 7 14MH9
Lenovo Yoga Slim 7 od pierwszego kontaktu daje do zrozumienia, że chce być klasycznym laptopem premium z systemem Windows. Aluminiowa obudowa (14,9 x 312 x 221 mm) o wadze 1,39 kg robi bardzo dobre wrażenie, całość jest sztywna, dobrze spasowana i zwyczajnie przyjemna w kontakcie. Nie miałem tu poczucia obcowania z plastikową atrapą elegancji, która dobrze wygląda tylko na zdjęciach. Ten sprzęt jest wykonany solidnie i to czuć od razu po wzięciu go do ręki, a nie tylko ze względu na certyfikat MIL-STD-810H. Co ciekawe, ten sprzęt to świetny przykład ekologii w wydaniu Lenovo, co podkreśla zarówno pudełko, jak i cała obudowa laptopa, a nawet zasilacz, które są wykonane z materiałów pochodzących z recyklingu.
Nie znaczy to jednocześnie, że Yoga Slim 7 sprawia wrażenie sprzętu szczególnie lekkiego czy filigranowego. Wręcz przeciwnie – wizualnie jest to wprawdzie smukły laptop, ale w praktyce ma w sobie pewną masywność i nawet lekką toporność. Nie przeszkadza to wprawdzie podczas pracy przy biurku czy noszenia go w plecaku, ale po kilku dniach korzystania nie miałem wrażenia, że Lenovo zbudowało tu ultrabooka, który znika w dłoniach czy plecaku. Jest to bardziej po prostu dojrzała, dość zwarta konstrukcja, a nie pokaz projektowej lekkości. Czy to wada? Zależy. Zależy tylko i wyłącznie od tego, czego po takim sprzęcie oczekujecie. Osobiście jednak podoba mi się, że biorąc Yoga Slim 7 14MH9 w ręce czy otwierając go na blacie, przypominają mi się od razu typowe solidne laptopy, które świetnie znoszą trudy codziennego życia.
Czytaj też: Test Ninkear S13, czyli 13-calowego urządzenia 2w1 z Windowsem
Nie wszystko jest jednak tak idealne. Są tu bowiem pewne drobiazgi, które wychodzą dopiero przy korzystaniu ze sprzętu na co dzień. Przykład? Pokrywy nie da się wygodnie otworzyć jedną ręką, bo zależnie od zastosowanej siły, albo przesuniecie laptop po blacie (podkładki są długie i grube, ale najlepiej sprzętu nie trzymają), albo przynajmniej doprowadzicie do momentu, w którym jego podstawa uniesie się na 2-3 centymetry.
Druga sprawa to spore wcięcie na kamerę w górnej części obudowy. Rozumiem jego funkcję, bo mamy tu kamerę FHD IR do Windows Hello, ale wizualnie ten element nie każdemu przypadnie do gustu. To nie jest subtelny akcent, tylko wyraźnie zaznaczony fragment bryły, który tylko delikatnie ułatwia podniesienie klapy. Sama kamera IR i logowanie twarzą są natomiast jak najbardziej mile widziane.
Jeśli idzie o wyposażenie, to nie możemy na nic narzekać, jak na sprzęt tego typu. Lenovo jednocześnie nie postarało się, żeby nas zaskoczyć, bo na lewej krawędzi znajdziemy dwa porty Thunderbolt 4 (obsługują DisplayPort 1.2 oraz PowerDelivery o mocy do 65 watów) w towarzystwie HDMI 2.1, podczas gdy na tej prawej znalazł się port USB-A 3.2, przełącznik on/off wbudowanego aparatu oraz dwupolowy jack 3.5 mm. Najciekawszy element? Przycisk włączania i wyłączania laptopa na prawej krawędzi, który może być dla Was utrapieniem.
Kiedy laptop siedzi na blacie, nie rodzi to żadnego problemu. Jeśli jednak z laptopem latacie między biurkami czy bierzecie go np. do łóżka na seans, to nie raz złapiecie się, że przypadkowo go klikniecie. Jest to zresztą moim zdaniem największa wpadka projektantów, ale z drugiej strony może to być ot subiektywne wrażenie, które wymaga po prostu przyzwyczajenia. Musicie ocenić to sami, bo w moich oczach to pewnego rodzaju absurd.
Klawiatura i touchpad jako dwa różne światy
Największym pewniakiem w codziennym kontakcie z tym laptopem okazuje się nieoczekiwanie sama klawiatura. Lenovo zastosowało w niej bardzo przyjemny mechanizm o skoku 1,5 mm, co czuć od razu przy dłuższym pisaniu. Klawisze są wygodne, mają przyjemny opór, a do tego lekko wklęsły profil wszystkich klawiszy, który zwyczajnie zwiększa przyjemność pisania. Znalazła się tu też regulacja wyłącznie białego podświetlenia w ramach ustawienia całkowicie wyłączonego, automatycznego, o wysokiej oraz niskiej jasności.
Znacznie mniej przekonujący jest z kolei touchpad. Nie jest on mały i nie chodzi tu akurat nawet o samo prowadzenie kursora, bo pod tym względem działa ot poprawnie, ale o jego klik. Jest on bowiem… dziwny i nie bierze się to z tego, że lewy i prawy przycisk “działa” nie na całej wysokości, a mniej więcej do ¾. Problem bierze się z tego, że wciskanie jednej strony, od razu blokuje możliwość wciśnięcia drugiej, a sam feeling kliku jest ot tani.
Nie nazwałbym touchpada jednocześnie totalnie złym, bo nie utrudnia on korzystania z laptopa w sposób dramatyczny, ale ewidentnie nie daje poczucia lekkości i precyzji, którego oczekuje się od sprzętu tej klasy. Zwłaszcza że klawiatura jest zdecydowanie ponadprzeciętna, jak na tę klasę urządzeń, a Lenovo postarało się o gesty w formie przeciągania po krawędzi lewej i prawej, co odpowiada za (kolejno) regulację jasności oraz głośności ekranu.
Ekran OLED w wersji bezdotykowej
W testowanym egzemplarzu firma Lenovo postawiła na 14-calowy ekran niedotykowy OLED o rozdzielczości 1920 x 1200 pikseli, proporcjach 16:10, odświeżaniu na poziomie 60 Hz, jasności rzędu 400 nitów i pełnym pokryciu DCI-P3. Do tego dochodzą techniki Eyesafe, Dolby Vision i DisplayHDR True Black 500, więc ekran jest sam w sobie jest bardzo sensowny dla użytkownika, który chce po prostu dobrego obrazu do pracy, filmów i codziennego użytku.
Rzeczywiście, w domu lub biurze ten ekran potrafi się obronić bez żadnego problemu. Czerń wygląda bardzo dobrze, kontrast stoi na wysokim poziomie, a kolory mają głębię, której nadal brakuje wielu laptopom z klasycznymi panelami IPS. Problem zaczyna się dopiero wtedy, gdy wyjdziemy z tym laptopem poza kontrolowane warunki.
Błyszcząca matryca wygląda atrakcyjnie, ale ma też swoją cenę. W mocniejszym świetle i przy pracy bliżej okna od razu dają o sobie odbicia, które psują komfort korzystania. Właśnie dlatego ten ekran podoba mi się znacznie bardziej jako panel do pracy w mieszkaniu, biurze albo w pociągu niż jako narzędzie do siedzenia z laptopem na ławce czy tarasie.
Pomiary bardzo dobrze tłumaczą, dlaczego ten OLED w codziennym użyciu sprawia tak dobre wrażenie. Pokrycie 100% sRGB, 100% DCI-P3 i 96% Adobe RGB daje szeroką paletę barw, a średni błąd Delta-E na poziomie 1,14 oznacza, że nie mamy do czynienia z ekranem efektownym wyłącznie na pierwszy rzut oka, lecz z panelem, który nadaje się także do sensownej pracy z obrazem. Maksymalny błąd 3,35 pojawił się tylko przy jednym z próbek, więc w praktyce kolory są równe, przyjemne i wystarczająco wiarygodne nawet bez dodatkowej kalibracji. Do tego dochodzi jasność około 405 cd/m2 przy 100% ustawieniu, punkt bieli w okolicach 6300-6400 K i kontrast przekraczający 9000:1 w pomiarze, co przy OLED-owej czerni daje obraz bardzo atrakcyjny przy filmach, zdjęciach i pracy wieczorem.
Najbardziej podoba mi się jednak równość tego panelu, bo tutaj Lenovo nie zaliczyło żadnej wpadki. Przy 50% jasności różnice luminancji dochodzą maksymalnie do 2%, a przy 100% do 7%, co w laptopie tej klasy jest wynikiem bardzo dobrym. Równie dobrze wygląda równomierność koloru, gdzie odchylenia zamykają się w Delta-E 1,0, więc nie ma mowy o irytujących przebarwieniach na rogach czy widocznym “pływaniu” bieli po ekranie. Słabszy punkt? Gamma 2,3 zamiast idealnych 2,2, więc obraz może być minimalnie ciemniejszy w przejściach tonalnych, ale nie jest to problem, który psuje odbiór całości. Dla mnie głównym ograniczeniem pozostaje więc nie jakość matrycy, tylko jej błyszcząca powłoka i 60 Hz odświeżania.
Co ma do zaoferowania Lenovo Yoga Slim 7 14MH9?
Sercem testowanego egzemplarza jest procesor centralny Intel Core Ultra 5 125H (4 rdzenie Performance, 8 Efficiency, 2 Low Power, co daje 18 wątków), który współpracuje ze zintegrowanym procesorem graficznym Intel Arc (768 rdzeni), 16 GB pamięci LPDDR5-6400 i dyskiem SSD o pojemności 512 GB. Taki zestaw od razu sugeruje, że nie mamy do czynienia ze sprzętem dla każdego. To nie jest laptop dla osoby, która chce kupić jeden komputer “do wszystkiego” i jednocześnie liczy na pełen komfort w cięższych zastosowaniach. To znacznie bardziej sprzęt do pracy biurowej, pisania, przeglądania sieci, obróbki prostszych materiałów, multimediów i szeroko rozumianej codziennej produktywności. W takim środowisku Yoga Slim 7 spisuje się wzorowo, zapewniając jednocześnie bezprzewodową łączność Bluetooth 5.3 oraz Wi-Fi 6E.
Schody zaczynają się dopiero wtedy, gdy próbujemy wyjść poza ten scenariusz. Tylko 16 GB RAM-u i zintegrowana grafika bardzo wyraźnie pokazują granice tego laptopa. Nie chodzi o to, że po uruchomieniu bardziej zaawansowanych narzędzi wszystko nagle przestaje działać, ale o kulturę tej pracy. Kiedy do gry wchodzi przeglądarka z większą liczbą kart, do tego Unity albo Unreal Engine, a w tle dochodzą jeszcze typowe aplikacje działające cały czas pod Windowsem, to bardzo szybko zaczyna brakować swobody. Wtedy system przerzuca część obowiązków na plik stronicowania, czyli wykorzystuje fragment SSD jako pamięć zastępczą, a to natychmiast odbija się na responsywności. Program wprawdzie dalej działa, ale sama praca przestaje być lekka i komfortowa, co zresztą dobrze pokazuje, dla kogo Lenovo stworzyło ten model.
Co z kolei mówią testy syntetyczne? Przede wszystkim to, że Yoga Slim 7 14MH9 z jednej strony w ogóle nie dorównuje byle gamingowemu laptopowi, ale z drugiej strony radzi sobie świetnie na tle laptopa nastawionego na energooszczędność. Bierze się to z obecności procesora z serii -H, który to nie bierze na priorytet niskiego poboru energii kosztem wydajności, jak to ma miejsce w przypadku serii -U.
Czytaj też: Test MSI Prestige 16 Flip AI+ C3MTG-067PL. Ultrabook z nowym procesorem Intela
Zauważyłem jednocześnie, że laptop został skonfigurowany bardziej pod kulturę pracy (nawet pod pełnym obciążeniem szum jest cichy i nie irytuje) niż maksymalną wydajność, co potwierdza stress test w 3DMark, który wykazał, że tylko pierwsza próba jest zaliczana z wyższą wydajnością, a następnie zegary procesora zaliczają znaczący spadek. Pomiary również to potwierdzają, bo procesor podczas 5-godzinnej sesji testów przeciętnie pracował w temperaturze 70 stopni Celsjusza, ale regularnie dobijał do 102 stopni Celsjusza, co aktywowało zjawisko ograniczania wydajności na rzecz walki z temperaturami.
Innymi słowy, zegary na poziomie 4489,9 MHz wprawdzie osiągalne są… ale nie na długo. GPU z kolei dobijał do 88 stopni Celsjusza, a przeciętnie działał w temperaturze 60 stopni. Pobór mocy? Tutaj robi się ciekawie, bo całkowite zużycie przez procesor dobiło do 52 watów, a całkowita moc systemu zamykała się w 63,4 watach. Z temperaturami ten laptop ewidentnie ma problem, bo mimo dysku SSD o przeciętnej dziś wydajności (zwłaszcza zapisu), ten i tak rozgrzewał się do blisko 70 stopni Celsjusza.
W grach z kolei nie liczcie na cud. Intel Core Ultra 5 125H to w żadnym wypadku procesor, który ma odpalać byle zaawansowane graficznie gry 3D. Oczywiście jednak w tych 2D pokroju nawet Hadesa 2 spisze się wystarczająco, aby nie musieć na niego narzekać. Prostsze projekty czy gry trójwymiarowe oczywiście również “uciągnie”, ale nie liczcie na cud nawet w takim Unity, kiedy nastaje potrzeba np. jednoczesnego podglądania okienka gry i sceny. Wtedy nawet gra low-poly będzie działać w płynności bliżej 20-30 niż 60 FPS.
W codziennym użytkowaniu pozytywnie wypada nie tylko wysoka kultura pracy nawet pod obciążeniem, ale również dodatki, które w tańszych laptopach bywają potraktowane po macoszemu. Lenovo zastosowało tu cztery głośniki, cztery mikrofony z redukcją szumów oraz kamerę FHD IR, a więc zestaw, który w nowoczesnym laptopie jest wystarczający do pracy i komunikacji. Słychać, że producent nie oszczędzał tu za wszelką cenę, bo sprzęt daje ewidentnie więcej niż absolutne minimum. Szkoda tylko, że nie ma tutaj czytnika linii papilarnych. Skoro Lenovo i tak poszło w stronę bardziej dopracowanego zaplecza komunikacyjno-multimedialnego, taki dodatek dobrze uzupełnił całość. Tym bardziej że mówimy tutaj o laptopie, który ewidentnie chce być traktowany jako sprzęt wygodny i nowoczesny, a nie tylko poprawny.
Akumulator i ładowanie Lenovo Yoga Slim 7 14MH9
Jedną z ważniejszych zalet tego modelu jest 65-Wh akumulator i samo tempo ładowania. Lenovo zastosowało tu obsługę Rapid Charge Boost, ogłaszając dumnie możliwość odzyskania około dwóch godzin pracy po 15 minutach ładowania. Czy pokrywa się to z rzeczywistością? Tak. O ile weźmiemy pod uwagę typowo biurową pracę, bo w teście akumulatora PCMark 10 na 100-procentowej jasności i z aktywnym Wi-Fi laptop Lenovo Yoga Slim 7 14MH9 wytrzymał prawie 8 godzin pracy.
Z kolei podczas ładowania laptopa (ładowarka zapewnia sprzętowi góra ~62 watów mocy niezależnie od jego stanu) odnotowałem wzrost z 3 do 20% po 20 minutach i do 50% w około 50 minut. Kolejne 50 minut pozwoliło akumulatorowi dobić do 90%, a około 130 minut zajęło laptopowi dobicie do pełnych 100%. Miało to jednak miejsce podczas lekkiego obciążenia sprzętu, który w takim scenariuszu nie może “skupić się” wyłącznie na uzupełnianiu swojego akumulatora pełną mocą ~62 watów. Bez tego dodatkowego obciążenia możecie liczyć na znacznie lepszy wynik, bo ładowanie do 100% trwa około 90 minut, a przez pierwsze 15, 30 i 60 minut Yoga Slim 7 14MH9 ładuje się do odpowiednio 20, 35 i 80%. Jako że te 20% przekładają się na prawie dwie godziny lekkiej pracy, producent nie minął się z prawdą w zapewnieniach.
Wchodząc w szczegóły samej wytrzymałości, to przy lżejszym użytkowaniu Yoga Slim 7 14MH9 spokojnie może być komputerem na większą część dnia pracy. Nie robiłbym z tego maszyny gotowej na całodniowe odcięcie od ładowarki, bo posunięcie go do granicy jakąś grą lub wymagającym oprogramowaniem wydrenuje akumulator już w 3 godziny. Jest to nadal Windows na x86, więc przy mocniejszym obciążeniu zużycie energii będzie już wyraźnie wyższe, ale z drugiej strony typowo “smartfonowa ładowarka” w zestawie oraz opcja podładowywania laptopa byle przewodem USB-C sprawiają, że nie musicie nosić ze sobą wielkiego bloku w formie zasilacza. Wystarczy byle powerbank, bo przecież maksymalne zasilanie wynosi i tak tylko 65 watów.
Pierwsze zgrzyty po uruchomieniu i zaawansowane oprogramowanie
Nie obyło się niestety bez rzeczy, które w nowych laptopach z Windowsem są zmorą. No, pomijając kilkugodzinny proces aktualizacji oraz wstępnej konfiguracji. Działa mi jednak na nerwy to, że nawet w takim sprzęcie musi znaleźć się preinstalowana przez Lenovo aplikacja McAfee, czyli klasyczne bloatware, które bardziej zorientowany użytkownik po prostu usunie, ale ten mniej może dawać się zwodzić, że antywirus wbudowany w Windowsa to za mało, co posunie go aż do zakupu subskrypcji. Jest to akurat w moich oczach paskudna praktyka i zmora producentów laptopów i komputerów, bo oczywiście wina nie leży wyłącznie po stronie Lenovo.
Czytaj też: Test GIGABYTE GAMING A16 Pro DYH, czyli rozsądny laptop z RTX 5080 bez ceny z kosmosu
Pomijając jednak bloatware, aplikacja producenta jest już czymś przydatnym z technicznego i praktycznego punktu widzenia… choć nie brakuje w niej błędów pokroju zgłaszania czasu pracy na jednym ładowaniu rzędu 80 minut przy pełnym naładowaniu. Możemy w niej jednak przeprowadzić w prosty sposób aktualizacje systemu bez konieczności babrania się w zewnętrzne instalatory, podejrzeć kondycję sprzętu, dostosować sposób ładowania i ogólnego zachowania (w tym reakcji laptopa na wykrycie braku naszej obecności) czy podejrzeć bonusy związane z darmowymi licencjami, wśród których sens ma pakiet Adobe Creative Cloud i Dropbox, choć pamiętajcie, żeby nie dać się zamknąć w danym ekosystemie, jeśli tego naprawdę nie potrzebujecie. Na co bowiem komu jeszcze więcej subskrypcji?
Test Lenovo Yoga Slim 7 14MH9 – podsumowanie
Od dłuższego czasu spotykam się z regularnym demonizowaniem systemu Windows zarówno ze strony zwolenników Linuxa, jak i klientów Apple. Główne zarzuty? Bolączki architektury X86 w formie przede wszystkim wyższej energożerności względem ARM, tendencja do aktualizacji, zbyt długi czas przygotowywania systemu podczas pierwszej konfiguracji oraz dziwne Microsoftowe zagrywki z wyciskaniem nam całego ekosystemu, na które nie można przymykać oka.
Wiecie jednak, co w tym jest najciekawsze? To wszystko prawda, a ja ciągle korzystam głównie z Windowsa, choć jemu oraz architekturze x86 ewidentnie daleko do ideału. Jeśli jednak za wszelką cenę nie chcecie go porzucać przez siłę przyzwyczajeń czy pewność działania wszystkich aplikacji, które znacie, to laptopy pokroju Lenovo Yoga Slim 7 14MH9 są nadal dobrą alternatywą dla modeli pokroju MacBooka Neo. Podkreślam jednak – tylko alternatywą. Nie czymś, co jest jednoznacznie we wszystkim lepsze lub gorsze. Dlatego wybór należy przede wszystkim od tego, co oczekujecie od nowego sprzętu, bo dla jednego MacBook Neo będzie lepszy, a inny uzna, że nigdy nie zastąpiłby laptopa Lenovo Yoga Slim 7 14MH9 czymś ze stajni Apple. Wszystko zależy od punktu widzenia.
Sam laptop Lenovo Yoga Slim 7 14MH9 w wersji 512/16 GB to ewidentnie sprzęt skrojony pod konkretnego użytkownika. Takiego, który nie potrzebuje najwyższej wydajności w swoim laptopie, bo traktuje go bardziej jako narzędzie do lekkiej pracy i multimediów w domu czy biurze (na zewnątrz odblaskowa matryca jest utrapieniem), a po kilku latach zamiast go ulepszyć (na to nie liczcie przez architekturę systemu), po prostu go sprzeda albo podrzuci mniej wymagającemu członkowi rodziny. Nie jest to więc sprzęt zły, a po prostu specyficzny, ale jednocześnie nie odstrasza od siebie, jeśli wiecie, czego po nim oczekiwać. Jeśli jednak dopłacicie do tego modelu, aby zyskać 32 GB pamięci LPDDR5X, to zyskacie znacznie większą wszechstronność i nawet opcję względnie przyjemnej pracy w bardziej wymagającym oprogramowaniu takim jak Unity czy DaVinci Resolve, choć naturalnie tylko przy prostszych projektach i bez superszybkiego działania.
Solidna metalowa obudowa, wystarczający zestaw portów, świetna klawiatura, wysoka kultura pracy, ekran OLED, dobre głośniki, obsługa Windows Hello (niestety bez czytnika linii papilarnych), rozbudowane oprogramowanie, a do tego wytrzymały akumulator, na którym przepracujecie prawie całą dniówkę, a w razie problemu podładujecie do połowy w jakieś 50 minut. Czego chcieć więcej od sprzętu tego rodzaju z systemem Windows z wszystkimi jego zaletami i wadami? A, możecie docenić ciekawe bonusy od Lenovo, które mają złapać Was w pułapkę ekosystemów, a w tym 2-miesięczna wersja próbna pakietu Adobe Creative Cloud oraz roczny dostęp do platformy edukacyjnej CampusAI o wartości 1290 zł gratis, choć tylko zakupie do 31.05.2026. Poza tym dostajemy też dwa lata pełnej gwarancji zamiast jednego.
