
To właśnie tutaj odbyła się światowa premiera Ferrari Amalfi – sportowego GT w otwierającego drzwi do świata aut włoskiego producenta. Wydarzenie było zlokalizowane w porcie, w specjalnie zbudowanej hali – Ferrari Amalfi Villa – ulokowanej na falochronie. Tego wieczoru większość zabytkowych budynków w mieście była podświetlona na czerwono, a zwieńczeniem premierowych iluminacji była projekcja Cavallino Rampante – wierzgającego rumaka, symbolu Ferrari – na pionowej ścianie Mone Aureo.


Czytaj też: Test BMW i7 60 xDrive. Brylant z kawałka betonu
Słodka wisienka w cieniu demona
Trasa SS163 kończy swój bieg w Vietri sul Mare, które jest również wschodnią granicą trasy wijącej się przez malownicze miejscowości. Klimat tej części Półwyspu Sorrentyńskiego jest beztroski, zupełnie jakby drzemiący na północ od Gór Lattari demon – Wezuwiusz – zupełnie nie istniał. Walory krajobrazowe wybrzeża i trasy SS163 były wielokrotnie wykorzystywane w popkulturze – od filmów Rosseliniego i Nolana, przez trasy w grze Gran Turismo, do reklam samochodów i włoskiego soku z chmielu. To, tu jak nigdzie indziej, można zobrazować określenie La Dolce Vita – Słodkie Życie – takie ma być właśnie Ferrari Amafi – przyjemne i lekkostrawne – jak kojące wakacje we Włoszech.

Myślę o tym wszystkim w drodze do Katowic – polskiej stolicy aut egzotycznych. W siedzibie La Squadry czeka na mnie auto testowe – nowiutkie Ferrari Amalfi. Czasu na test mam niedużo, ale docelowa destynacja – Jura Krakowsko-Częstochowska – na szczęście jest niedaleko. Co prawda włoska droga SS163 nie sięga aż tak daleko na północ i skromne zakręty drogi wojewódzkiej nr 790 muszą mi wystarczyć, ale przynajmniej jesienna aura zapowiada się malowniczo i liczę na dobre zdjęcia.
Amalfi zastąpiło w ofercie Ferrari Romę, która przez swoją odmienną od reszty modeli stylistykę, nie miała łatwego życia. Krytycy uważali, że jest za mało włoska, że nowatorski wizualnie przedni grill jest zbyt podobny do tego w Astonie Martinie. Dla mnie projekt Flavio Manzoniego był tchnieniem stylistycznej świeżości – płynące linie długiej maski, nos przypominający rekina i przymrużone oczy – pardon – światła (Manzoni nie lubi porównań frontów aut do twarzy) i opadająca do tylnego zderzaka linia dachu komponowały się na piękne nadwozie niewielkiego GT.
Czytaj też: Test Audi RS 6 GT. Ból karku
La Bella Macchina z Maranello
Nowe model Ferrari ma, oprócz elementów dachu, zupełnie nowe nadwozie. Stylistyka została uproszczona – zniknął nielubiany (również przez inżynierów od aerodynamiki) podziurawiony pas przedni, w którego miejsce zaproponowano większy wlot powietrza pomiędzy zderzakiem i przednim splitterem. Światła są teraz połączone czarnym pasem, który przez swoją podobiznę do rozwiązań Toyoty jest chyba najbardziej kontrowersyjną częścią nadwozia. Ale „w tym szaleństwie jest metoda” – styliści, pod rękę z technikami umieścili w nim większość czujników, oczyszczając w ten sposób polakierowany na Rosso Corsa zderzak.

Tył już nie wyszedł tak dobrze – zniknęły dynamiczne załamania blachy poniżej linii świateł, które nadawały Romie lekkości i dynamiki. Tylna ściana – od świateł po zderzak – jest teraz pionowa. Tam, gdzie straciła forma, zyskała funkcja – większy jest otwór załadunkowy, a szerszy tylny spoiler powędrował na samą krawędź klapy bagażnika. Sam przestrzeń na bagaże jest o cały 1 (słownie: jeden) litr większa – standardowa pojemność wynosi 273 litry, ale można ją powiększyć o kolejne kilkadziesiąt po złożeniu tylnych siedzeń.

Walory sylwetki Ferrari Amalfi najlepiej widać z boku. Płynne linie startują w zaostrzonym nosie, falą mijają przednie koło, by przy słupku A rozdzielić się na dwie – tę przechodzącą nad dachem i tę, biegnącą pod oknami. Pierwsza łagodnym łukiem opada do krawędzi klapy bagażnika, druga wzbiera jeszcze nad tylnym nadkolem i rozpływa się nad tylnymi światłami. Wizualnej lekkości profilowi dodaje trójkątne podcięcie progu nadwozia, wypełnione karbonową listwą oraz obłędne felgi z kutego aluminium w rozmiarze 20 cali (z oponami 245/35 R20 z przodu i 285/35 R20 z tyłu). Ich trójwymiarowa struktura usprawniająca wentylację hamulców wymagała opracowania specjalnej techniki maszynowej obróbki metalu.
Czytaj też: Wszystkie drogi prowadzą na szczyt – Audi Sport Festival
Hamulce na kablu i czerwone głowy pod maską
Karbonowo-ceramiczne tarcze o średnicy 390 mm z przodu i 360 mm z tyłu są częścią zupełnie nowego układu hamulcowego brake-by-wire. Zupełnie nowy jest też sterownik ABS Evo, który współpracuje z czujnikiem dynamiki nadwozia mierzącym ruch auta w sześciu osiach. Zebrane dane pozwalają skutecznie dobrać siłę hamowania na każdym kole i uzyskać powtarzalne efekty podczas dużego obciążenia układu. Mimo braku fizycznego połączenia układ jest prosty do opanowania – dozowanie siły hamowania jest liniowe i po kilkunastu kilometrach operowanie pedałem staje się całkowicie intuicyjne, a w trakcie mocnego hamowania auto staje jak wmurowane – na zatrzymanie się od 100 do 0 km/h Amalfi potrzebuje 30,8 metra.

Pod maską pracuje prawdziwe dzieło inżynierii – umieszczony centralnie z przodu silnik V8 o oznaczeniu F154. Debiut pierwszej konstrukcji z tej wielokrotnie nagradzanej linii miał miejsce w 2014, wraz z debiutem pradziadka Amalfi – modelu California T. Co ciekawe, tamten silnik był pierwszą uturbioną jednostką marki od czasów zakończenia produkcji Ferrari F40.

F154 stał się bazą do budowy całej rodziny konstrukcji trafiających do różnych modeli Ferrari – 488, Portofiono, F8 Tributo, SF90, Roma i Amalfi (blok posłużył też do budowy silników dla Maserati). Silnik też jest miły dla oka – po podniesieniu maski moim oczom ukazały się charakterystyczne czerwone pokrywy wałków rozrządu z napisem „Ferrari”.

Pierwsza implementacja tego działa sztuki użytkowej miała miejsce w czterocylindrowym rzędowym silniku z modelu 500 TR. Ten jednomiejscowy spider zadebiutował w wyścigu na Monzie dokładnie 70 lat temu. Skrót „TR” oznacza Testa Rossa – czerwona głowa. Od tamtych czasów „czerwone głowice” stały się znakiem rozpoznawczym aut z Maranello. Magia!

V8 zamontowane w Amalfi ma dwa rzędy cylindrów z kątem rozwarcia 90º. Silnik ma pojemność 3 855 cm³, 32 zawory, bezpośredni wtrysk paliwa i, wbrew obecnym trendom, żadnego wspomagania elektrycznego. Układ generuje moc 640 KM i 760 Nm momentu obrotowego, a dzięki średnicy cylindra wynoszącej 86,5 mm i skokowi tłoka równemu 82 mm uwielbia wysokie obroty – maksymalną moc wykręca przy 7 500 rpm. Korbowody są przymocowane do płaskiego wału (ang. flat-plane crank), dzięki któremu, do spółki z odpowiednią kolejnością zapłonu i kolektorom wydechowym o równej długości, silnik generuje charakterystyczny, bardziej metaliczny dźwięk. Benefitów jest więcej – auto błyskawicznie reaguje na gaz, również dzięki odchudzonym wałkom rozrządu (-1,3 kg) oraz dwóm turbosprężarkom pracującym w układzie twin-scroll i kręcącym się do zawrotnych 171 000 rpm. Dodatkowo w Amalfi Ferrari zastosowało olej o niskiej lepkości (0W-30) mający zredukować opory podczas pracy zimnego silnika. Wyprodukowany przez Shell’a olej Helix Ultra jest pobierany z debiutującej w Amalfi mokrej miski olejowej.
Skąpane w oleju są również dwa sprzęgła 8-biegowej skrzyni biegów F1 DCT zintegrowanej z mechanizmem różnicowym na tylnej osi. Takie rozlokowanie mechanizmów bardzo korzystnie wpływa na rozkład masy. W Amalfi jest idealne – łączny ciężar wynoszący 1470 kg (na sucho) podzielony jest w proporcji 50:50 na przednią i tylną oś.

Czytaj też: Test Porsche Taycan Turbo S Cross Turismo. Idealny performance wagon. Prawie
Mamma Mia, jak to jeździ!
Za prowadzenie samochodu po drodze odpowiadają znakomite systemy elektroniczne, mechaniczne i aerodynamiczne. Wszystko zaczyna się, jak w rasowym aucie powinno, od kierownicy i znajdującego się na niej przełącznika Manettino. Poranek w dniu testu jest mglisty, a nawierzchnia drogi śliska, więc żeby powoli obudzić siebie i auto wybieram tryb Wet. Cugle systemu SSC 6.1 (ang. Side Slip Control) są teraz najbardziej ściągnięte, priorytet ma przyczepność – kontrola trakcji reaguje zachowawczo, a adaptacyjne amortyzatory pracują w trybie komfortowym. Pokonywanie krętego odcinka drogi, mimo wilgoci, nie robiło na Amalfi większego wrażenia. Dzięki niewielkim jak na tego typu auto rozmiarom, dobrej widoczności z kabiny i świetnej pozycji za kierownicą umiejscowienie auta na drodze jest proste i intuicyjne.

Zatrzymałem się na parkingu przy punkcie widokowym. Pora jest bardzo wczesna – liczyłem na efektowny wschód słońca, ale cała okolica jest zasnuta gęstą mgłą. To jest mi nawet na rękę, bo nie muszę dzielić swojej uwagi i mogę skoncentrować się tylko i wyłącznie na analizie nadwozia. W płynących czerwonych liniach są dyskretnie poukrywane aerodynamiczne rozwiązania korzystnie wpływające na chłodzenie silnika i hamulców oraz na zachowanie auta podczas ostrzejszej jazdy. Wlot powietrza w górnej części przedniego reflektora reguluje ciśnienie w przednim nadkolu (im szybciej auto jedzie, tym większa jest tendencja do unoszenia się) i trafia do komory silnika. Tylny spoiler na krawędzi klapy bagażnika ma trzy pozycje – LD (low drag), w której ogranicza opór powietrza podczas jazdy na wprost. Ustawienie MD (medium downforce) to ustawienie pośrednie, które jest kompromisem pomiędzy brakiem oporów i dociskiem. W tej pozycji spojler jest gotowy do błyskawicznego przejścia w pozycję HD (high downforce), w którym docisk może wzrosnąć do 110 kg (przy 250 km/h) i maksymalnie dociążyć tył auta podczas mocnego hamowania.


Gros odpowiedzialności za docisk, a właściwie za przysysanie auta do drogi, spoczywa na podwoziu. Karbonowy splitter rozdziela powietrze na to opływające nadwozie od góry i na to wędrujące pod spód Amalfi. Zintegrowane z nim dwa dyfuzory z przodu poza pierwotną funkcją, wspomagają chłodzenie przednich tarcz hamulcowych. Dalej znajdują się dwa turbulizatory wspierające docisk przedniej osi i przygotowujące powietrze do przepłynięcia pod płaską podłogą. W tym miejscu chodzi głównie o płynność i odpowiednie dotarcie do rozszerzającego kanał przepływu dyfuzora. Spowodowany jego kształtem nagły spadek ciśnienia w tylnej części auta przyspiesza ruch powietrza pod jego środkową częścią i znacząco poprawia docisk. Tak naprawdę to to, co się dzieje w tej części podwozia, ma większe znaczenie od przepływu powietrza górą nadwozia.
Kolejną rundę po okolicy chcę zrobić w komfortowych nastawach, w których Amalfi w rękach swoich przyszłych właścicieli będzie pokonywało większość swojego przebiegu. Zawieszenie Magneride z podwójnymi wahaczami z przodu i układem wielowahaczowym z tyłu mają taką samą twardość (a raczej miękkość) jak w trybie przeznaczonym na mokrą nawierzchnię. Reakcja na gaz jest bardziej żwawa, ale wciąż płynna. Auto zaczyna się inaczej zachowywać w trybie Sport – wciśnięcie gazu szybciej wkręca silnik na obroty, głośniej słychać świst z turbin, zawieszenie się usztywnia, a dyferencjał szybciej spina. Tył samochodu przypomina, że jedziemy tylnonapędówką, ale elektronika czuwa, żeby kierowca nie znalazł się plecami do kierunku jazdy.

Godziny testu mijają, mgła opada i robi się cieplej. Nawierzchnia jest już sucha, a opony Goodyear Eagle F1 Supersport (jeden z trzech wariantów do wyboru) nagrzane. Przestawiam Manettino w tryb Race. Adrenalina rozchodzi się po moim organizmie, a zmysły wyostrzają. Wyostrzają się też systemy i mechanizmy w Ferrari – SSC popuszcza trochę wodzy i pozwala na większe, ale wciąż w pełni kontrolowane, uślizgi tylnej osi. Kontrolę stabilności w łukach wspiera system FDE 2.0 (Ferrari Dynamic Enhancer) regulujący ciśnienie w hamulcach. Auto staje się bardziej pobudzone, ale wciąż poddające się kierowcy. Przyspiesza też skrzynia DCT – każdą zmianę biegów szerokimi łopatkami wbudowanymi na stałe w kolumnę kierownicy, wyraźnie czuć w krzyżu. Moje wyostrzona uważność koncentruje się na układzie kierowniczym – piekielnie szybkim i bezpośrednim. Rozpędzam się na dwójce, cyfrowa igła obrotomierza błyskawicznie wędruje w górę. Akompaniują jej ledy wbudowane w wieniec kierownicy – czerwona skala rośnie do siedmiu, potem niebieski i BACH! – trójka. Na więcej nie mam ani odwagi, ani punktów karnych, więc odpuszczam i wsłuchuję się w opadające obroty V8-ki.

Odwagi (i okoliczności) nie ma też do przestawienia Manettino w pozycję ESC Off, która zupełnie wyłącza kontrolę stabilności. Wracam w tryb komfort i daję ochłonąć sobie i autu. Czas na kawę i przygotowanie auta do zdjęć wnętrza.
Czytaj też: Wizyta w sercu McLarena. Od siedziby w Woking po Artura Spider i McLaren W1
Świetne wnętrze z poprawionym sterem
Ferrari swoimi znakomitymi kierownicami wylewa balsam na moją chorobliwą obsesję na tym punkcie. Tak, ergonomia tej części kabiny jest odmienna od konkurencji – nie ma chodziażby drążka kierunkowskazów, ale szybko się można do niej przyzwyczaić. Ta oferowana w Amalfi jest w dodatku milowym krokiem (wstecz), bo przywraca fizyczne przyciski do obsługi funkcji auta. Mało tego, do wszystkich modeli (od SF90), w których fabryczna kierownica standardowo oferowała wyłącznie obsługę dotykową, można dokupić retrofit – panel z przyciskami.

Najważniejszy i najbardziej wyczekiwany powrót to przycisk Start/Stop – anodyzowany na czerwono guzik umieszczony z lewej strony jest symetrycznym kontrapunktem dla przełącznika Manettino. Po bokach znajdują się przyciski do obsługi świateł (po lewej) i wycieraczek (po prawej). Na ramieniu na lewo od poduszki jest zestaw przycisków do obsługi tempomatu i telefonu oraz dezaktywujący znienawidzone systemy ostrzegania przed przekroczeniem prędkości. Zestaw po prawej steruje wyświetlaczem kierowcy i informacjami wyświetlanymi po obu stronach cyfrowego obrotomierza. Osobliwą ciekawostką jest brak monitora spalania w Amalfi – rozumiem to, po co dodawać Acida do La Dolce Vita…

Wieniec kierownicy jest zaskakująco wąski i naprawdę wygodny. Dłonie naturalnie układają się po bokach tak, żeby mieć dostęp do ramion i kierunkowskazów włączanych przyciskami. W testowanym egzemplarzu jest opcjonalne karbonowe wykończenie w zestawie z ledami zsynchronizowanymi z obrotomierzem – opcja za przeszło 3 000 €. Karbonowe są też łopatki do zmiany biegów, tunel centralny, wstawki w desce rozdzielczej i nakładki na progi (w sumie za około 9 000 €). Skoro już jesteśmy przy akcesoriach z włókna węglowego, to gadżety zamontowane na nadwoziu – przedni spojler, progi, dyfuzor i wstawka w tylnym zderzaku – kosztują około 21 000 €.

W kabinie są też inne opcjonalne materiały – skóra (na fotelach i podsufitce) i Alcantara (na dole deski rozdzielczej, tunelu środkowym i fotelach. Te ostatnie mają również opcjonalną wentylację i, wisienkę na torcie, haft z wierzgającym rumakiem Ferrari na zagłówkach. Te dodatki wygenerowały dodatkowy wir w cenniku – łącznie około 8 000 €. Jedyna dyskusyjna rzecz w dodatkach to mini wyświetlacz po stronie pasażera, na którym można podziwiać pnące się ku górze obroty – prawie 4 000 €. Ale co tam, to w końcu Ferrari za 278 468 € (cena bazowa to 196 883 €, opcje są warte 81 585 €), a nie kompakt segmentu B.

System multimedialny szumnie nazwany HMI – Human Machine Interface obsługuje się z poziomu 10,25-calowego wyświetlacza zamontowanego poziomo i dołu środkowej części deski rozdzielczej. Wizualnie wkomponowało się to świetnie – styliści mogli się wykazać w rzeźbie górnej części kokpitu. Gorzej z ergonomią, bo odległość od drogi, którą musi pokonać nasz wzrok, jest zbyt duża. W tej kwestii chyba nie ma złotego środka. Ludzko-maszynowy interfejs bezprzewodowo obsługuje Android Auto i Apple CarPlay, natomiast dźwięk płynie z opcjonalnego systemu hi-fi Burmester. Nie mam pojęcia jak gra, nawet przez myśl mi nie przeszło, żeby nim zastąpić muzykę płynącą spod maski…

Czytaj też: Lotus wjechał do Polski – byłem na otwarciu salonu i przejechałem się Emirą
Księżyc nad Amalfi
Słońce powoli chyli się ku zachodowi. Kończę zdjęcia i planuję trasę powrotną do Katowic. Zjeżdżam z Kromołowca w kierunku drogi krajowej numer 94 gdzie, zgodnie z przewidywaniami, staję w wieczornych korkach. Nie jest to typowy scenariusz testu egzotycznego coupé, ale cóż – gęsty i wolny ruch też jest częścią Gran Tourismo. Na szczęście w tych okolicznościach mój czarny rumak nie wyrywa się zniecierpliwiony i pokornie przestępuje z nogi na nogę – Amalfi jest przystępnym autem, którego spokojnie można używać na co dzień, nawet w zatłoczonych centrach miast.
Korki się rozrzedzają, mogę jeszcze raz wyprostować prawą nogę i ostatni raz wsłuchać się w ośmiocylindrową włoską piosenkę o beztroskim, słodkim życiu. Wyobrażam sobie nocną jazdę po serpentynach południa półwyspu Sorrento. Parkuję pod salonem, skąd zaledwie dobę wcześniej wyruszyłem i wciskam czerwoną pastylkę na sen – zapada cisza. Spoglądam jeszcze we wsteczne lusterko i dostrzegam światło księżyca połyskujące w falach rozbijających się o skaliste brzegi Amalfi.










































