Zamiast opracować kolejnego niewielkiego robota na kołach, badacze z Uniwersytetu Stanowego Karoliny Północnej sięgnęli po humanoida Unitree G1, któremu nadali imię Howl. Maszyna ma samodzielnie odnajdywać jajka na podłodze i zbierać je za pomocą mechanicznych dłoni. Brzmi jak kolejny pokaz możliwości robotyki i sztucznej inteligencji? Jak najbardziej. Tyle że dla mnie znacznie ciekawsze jest pytanie, czy tak skomplikowana konstrukcja rzeczywiście ma sens w miejscu, w którym prostsze roboty radzą sobie z podobnym zadaniem już od lat.
Kurniki mają problem, którego nie rozwiążą taśmociągi
W tradycyjnych fermach klatkowych jajka trafiają zwykle na specjalne przenośniki, które automatyzują ich zbieranie. Jednak coraz popularniejszy chów bezklatkowy komplikuje całą sprawę, bo kury mają większą swobodę poruszania się i nie zawsze znoszą jajka w przygotowanych do tego miejscach. Według zespołu Ramesha Bahadura Bista od 2 do nawet 15 procent produkcji w niektórych takich obiektach może trafiać bezpośrednio na podłogę. Przy stadzie liczącym około 100 tysięcy ptaków oznacza to nawet 15 tysięcy jaj wymagających ręcznego zbierania każdego dnia.
Czytaj też: Robot dokonał historycznego wyczynu w kosmosie. Człowiek nie jest już potrzebny

Howl ma więc wykonywać pracę, która jest męcząca, powtarzalna i kosztowna. Bazowy Unitree G1 mierzy 132 cm wysokości i waży około 35 kg, ale jego najważniejszym wyposażeniem mają być odpowiednio sterowane dłonie oraz system rozpoznawania otoczenia. Naukowcy wykorzystują wirtualną rzeczywistość do demonstrowania ruchów, a następnie uczenie przez naśladowanie oraz uczenie przez wzmacnianie, aby robot potrafił samodzielnie wykonywać zadanie.
Jako programista gier od razu widzę tutaj problem, który dobrze znam z projektowania zachowania NPC. Stworzenie systemu omijającego statyczne przeszkody jest stosunkowo proste. Jednak kiedy otoczenie nieustannie się zmienia, a każde poruszenie musi uwzględniać pozycję innych obiektów, to sprawa bardzo szybko się komplikuje. W kurniku dochodzi jeszcze konieczność precyzyjnego i delikatnego chwytania delikatnych jajek oraz unikania kontaktu z żywymi zwierzętami. Podobne wyzwania związane z nauką manipulowania przedmiotami opisywałem już przy badaniach nad zręcznością robotów.
Humanoid kontra robot na kołach. Czy naukowcy nie komplikują sobie życia?
Najbardziej zastanawia mnie jednak sama konstrukcja Howla. W 2018 roku badacze z holenderskiego Uniwersytetu Wageningen opisali wyniki testów PoultryBota, który zdołał zebrać 46 procent jaj podczas prób laboratoryjnych. Z kolei naukowcy z Uniwersytetu Georgii oraz Georgia Tech pracowali nad francuskim robotem Spoutnic firmy Tibot, osiągając skuteczność przekraczającą 80 procent w warunkach doświadczalnych. Wyniki te potwierdzają jedno – do zbierania jajek wcale nie potrzeba humanoida.
Czytaj też: Humanoidalny robot nauczył się chodzić i pracować rękami osobno. Później zrobił coś wyjątkowego

Po co więc dokładać nogi, kilkadziesiąt ruchomych połączeń i skomplikowane algorytmy utrzymywania równowagi? Zwłaszcza że sam producent Unitree G1 deklaruje około dwóch godzin pracy na jednym ładowaniu, a musimy pamiętać, że jest to wartość dla bazowej platformy, a nie zweryfikowany czas pracy Howla w kurniku. Do tego dochodzi konieczność zapewnienia bezpieczeństwa kurom i odpowiedniej higieny chwytaków. Jajka leżące na ściółce są bardziej narażone na zanieczyszczenia bakteryjne, więc robot nie może po prostu przenosić ich bez zastanowienia z jednego miejsca w drugie.
Z drugiej strony, być może samo zbieranie jajek nie jest tutaj najważniejsze. Humanoid mógłby przecież wykonywać także inne czynności wymagające rąk, bo na przykład obsługiwać wyposażenie fermy, przenosić przedmioty czy pomagać przy rutynowych kontrolach. Badacze rzeczywiście przedstawiają właśnie taką szerszą wizję wykorzystania robotów w rolnictwie, ale nie oznacza to jeszcze, że Howl opanował te dodatkowe umiejętności. Podobny dylemat poruszałem zresztą przy robocie Isaac 1, którego konstruktorzy postawili na koła zamiast nóg.
Sztuczna inteligencja ma też pilnować zdrowia kur
Sam Howl jest częścią większego programu, bo naukowcy rozwijają również Poultry Talk, czyli specjalistycznego asystenta AI korzystającego z mechanizmu RAG. System pobiera informacje z naukowych publikacji i baz wiedzy dotyczących hodowli drobiu, aby odpowiadać na pytania o żywienie, choroby czy zarządzanie fermą. Już teraz działa jego wersja demonstracyjna, którą badacze udostępniają specjalistom do oceny, ale jeszcze ciekawszy wydaje mi się projekt monitorowania zdrowia poszczególnych ptaków.
Czytaj też: Naukowcy pozbawili roboty “wzroku” i nawigacji, a te zaczęły robić coś nieludzkiego
Kamery 2D i 3D mają pozwalać algorytmom oceniać stan upierzenia oraz masę ciała, a z czasem wykrywać niepokojące zmiany i wspierać indywidualne dostosowywanie żywienia. Przy stadzie obejmującym dziesiątki tysięcy kur taka automatyzacja mogłaby rzeczywiście przynieść ogromne korzyści, choć skuteczność systemu w wykrywaniu chorób nie została jakkolwiek potwierdzona.
Wszystko to pokazuje, że na razie Howl i wszystkie te technologiczne dodatki do hodowli pozostają bardziej projektem niż gotowym produktem. Zwłaszcza że naukowcy pracują nad symulacjami wykrywania i zbierania jajek, a dopiero konkretne próby pokażą, czy humanoid poradzi sobie w prawdziwym kurniku.
Źródła: Uniwersytet Stanowy Karoliny Północnej, Uniwersytet Georgii, Unitree Robotics

