Stinger przeszedł metamorfozę jakiej nikt się nie spodziewał. Oto broń nowej generacji

Stinger odradza się jako Red Wasp. Z pozoru nic się w nim nie zmieniło. Stary pocisk, ten sam kształt i to samo dziedzictwo zimnej wojny. Jednak w jego środku kryje się coś zupełnie nowego, bo technologia, która może całkowicie zredefiniować powietrzne zagrożenia wystrzeliwane z ziemi.
Żołnierze obsługujący FIM-92 Stinger

Żołnierze obsługujący FIM-92 Stinger

Na odludnych pustyniach południowego zachodu USA odradza się broń, która przez dekady uchodziła za przestarzałą. Teraz, pod kryptonimem Red Wasp, powraca z napędem, którego jeszcze niedawno nie dało się zmieścić w tak kompaktowej konstrukcji. To, co kiedyś chroniło przed śmigłowcami, dziś mierzy w drony i zwiadowców przyszłości. Jak więc stało się to możliwe, że 40-letni Stinger znów budzi respekt jako odpowiedź na ewoluującą rzeczywistość, w której rosnąca obecność dronów i systemów zwiadowczych wymusza szybkie, elastyczne i opłacalne rozwiązania?

Stary pocisk, nowe możliwości. Zimnowojenni strażnicy powracają jako Red Wasp

Dowiedzieliśmy się właśnie, że doskonale nam znany pocisk FIM-92 Stinger, a więc podstawowy element amerykańskiej obrony przeciwlotniczej od 1981 roku, przechodzi gruntowną modernizację. Dotychczas był to ot ręcznie odpalany pocisk krótkiego zasięgu z ambicjami trafienia na pokład przeróżnych pojazdów, który był skuteczny głównie przeciwko śmigłowcom i nisko lecącym samolotom. Jednak teraz, dzięki inicjatywie Red Wasp prowadzonej przez DEVCOM AvMC (U.S. Army Combat Capabilities Development Command Aviation & Missile Center), Stinger zyska silnik ramjet na stale paliwo (SFRJ), który znacznie zwiększy jego zasięg oraz skuteczność, a to zwłaszcza przeciwko współczesnym zagrożeniom, takim jak drony i samoloty zwiadowcze.

Czytaj też: Rosja ma nową broń. Dlaczego R-37M spędza sen z powiek wojskowym?

Technologia SFRJ działa na zasadzie początkowego przyspieszenia pocisku za pomocą konwencjonalnego napędu rakietowego. Kluczowy moment następuje w chwili, gdy ten etap się kończy, bo wtedy właśnie powietrze dostaje się do komory spalania, gdzie miesza się z paliwem stałym. Dzięki temu rozwiązaniu pocisk nie potrzebuje utleniaczy w roli wcześniej zatankowanych dodatków do paliwa, co z kolei poprawia jego zasięg i efektywność. Chociaż początkowo pomysł zastosowania tej technologii w tak kompaktowej konstrukcji jak Stinger spotkał się ze sceptycyzmem, to Amerykanie udowodnili jego wykonalność i potencjał już w ciągu 18 miesięcy podczas udanego testu w locie.

Czytaj też: Japończycy pokazali nowy samolot wojskowy. Dlaczego TX to rewolucja?

Modernizacja Stingera w ramach Red Wasp ma bardzo duże znaczenie strategiczne. W obliczu coraz częstszych zagrożeń ze strony dronów wyposażonych w zaawansowane systemy zwiadowcze, potrzeba broni przeciwlotniczych zdolnych do neutralizacji tych zagrożeń z większej odległości staje się istotna. Unowocześniony Stinger ma z kolei zapewnić żołnierzom właśnie możliwość eliminowania dronów jeszcze zanim te zagrożą bezpieczeństwu misji. Nie jest to jednak kwestia kolejnych tygodni, a nawet miesięcy.

Kolejny sukces tureckiej zbrojeniówki. BAHA robi furorę na świecie

Czytaj też: Chiny sprawdzają Z-21. Ta maszyna dorówna amerykańskiemu królowi przestworzy

Wiemy, że w najbliższych latach planowane są kolejne testy w locie, które mają zbadać różne konfiguracje silników i składy paliwa. Musimy też pamiętać, że choć program obecnie koncentruje się na napędzie, to jego celem jest też współpraca z przemysłem w kierunku stworzenia kompletnego systemu przechwytywania powietrznego. Finalnie technologia Red Wasp może w przyszłości zostać zintegrowana z nowymi koncepcjami pocisków, bo nie tylko wojskowymi, ale i cywilnymi.

Mateusz ŁysońM
Napisane przez

Mateusz Łysoń

RedaktorZwiązany z mediami od 2016 roku. Twórca gier, autor tekstów przeróżnej maści, które można liczyć w dziesiątkach tysięcy, książki Powrót do Korzeni oraz gry wideo DIGSITE ZERO.