27 lat temu, a właściwie to już 28, gdyż premiera miała miejsce w styczniu 1999 roku, nic chyba nie mogło zapowiedzieć nadejścia nowego tysiąclecia jak premiera psa robota. Sony AIBO to urocza maszyna, która od tamtej pory przeżyła cztery generacje i jest symbolem wielkiego Sony, za którym tęsknię.
Nostalgia z każdej strony! Kiedyś każdy marzył o takim psie Sony, ale musiał nam wystarczyć McDonald
AIBO to imię powstałe od pełnej nazwy maszyny, czyli Artificial Intelligence RoBOt. Akronim ten, oznacza także w tłumaczeniu z języka japońskiego coś na wzór partnera, kumpla. Dla mnie chyba nie ma większego symbolu tamtych czasów. Jasne, można się spierać, że to były discmany albo iPod, lecz chyba nic nie wywoływało takich emocji jak robot.

Były one wszędzie. W telewizji walczyły między sobą, w dokumentach ukazywano twór Hondy w szpitalach, a pierwsza dekada zakończyła się perfekcyjną klamrą w postaci robota WALL-E. Marzenia dzieci, kierowały je jednak do McDonalda, bo to właśnie tam miało się namiastkę przyszłości i nieosiągalnego bogactwa potrzebnego do kupienia robota Sony AIBO.

Nie wierzę, że te uczucia nie utrzymują się do dzisiaj. Jeżeli ktoś spojrzy na to zwierzątko, powiedzcie mi, że nie macie od razu ochoty go przytulić? To jest przecież najsłodsza wersja robota, jaka kiedykolwiek powstała. Widać od razu, że to właśnie miał być kompan człowieka, w przeciwieństwie do dzisiejszych robotów psów – jak te Boston Dynamics – straszących po nocach.
Czytaj też: Pajęczy robot wspina się po ścianach do pracy. Będzie mógł wyręczyć człowieka
Historia stworzenia AIBO zaczęła się w pierwszej połowie lat 90. kiedy Sony było w zasadzie czymś porównywalnym pod kątem znajomości i efektu WOW jak dzisiaj Apple. To od nich się spodziewano kolejnej rewolucji w segmencie telewizorów, audio i nowoczesnych technologii. Co zresztą dostarczali, pomiędzy innymi, szalonymi projektami jak pierwszy aparat z matrycą APS-C o przedziwnym kształcie albo nawet premiera PlayStation 1 z napędem na płyty.

AIBO potrafił się podnieść kiedy się wywrócił i kosztował oszałamiających 2500 dolarów za sztukę, czyli dzisiejszych (uwzględniając inflację) ponad 20 tysięcy złotych. Co ciekawe, to jednak nie powstrzymało sukcesu mechanicznego kompana. Sony wyprzedało wszystkich 5 tysięcy sztuk w ciągu 20 minut. Nic zatem dziwnego, że w przypadku drugiej generacji, firma była odważniejsza i stworzyła ich osiem razy więcej.
Czytaj też: Ponad 3000 schodów, jajka i arbuzy na plecach. Chińczycy urządzili robotom prawdziwy test przetrwania
Jednak historia AIBO nie trwała długo, firma chciała zwiększyć swoją opłacalność i zaprzestała produkcji AIBO w 2006 roku, niejako zamykając etap marzeń o robotycznej rzeczywistości, która dzisiaj powróciła ze wzmożoną siłą. Aczkolwiek, jak się można dowiedzieć, AIBO znów jest czymś dostępnym, chociaż z jakiegoś dziwnego powodu, prezentuje się troszkę straszniej niż swój pierwowzór.

Robot jest dostępny za pośrednictwem strony oficjalnej Sony, ale przeszedł lifting wyglądu, żeby przypominał bardziej rzeczywistego psa. Moim zdaniem, w efekcie AIBO zatracił całą swoją tożsamość i stał się po prostu kolejną zabawką, drogą i błyszcząc chłodem, próbującą zastąpić żywe stworzenia. To zaś w erze AI po prostu nie leży dobrze.

Powrót nastąpił 10 lat temu, kiedy Sony zaprezentowało nową, czwartą już generację robota, która potrafi teraz nawiązywać więź ze swoim użytkownikiem oraz podobno nawet innymi osobami. Trudno jednak pokochać ten pyszczek tak mocno jak dawniej, ma w sobie po prostu za wiele z realistycznego psa. Jednocześnie się cieszę, że wciąż istnieje, bo tworzy swoiste połączenie z erą marzeń, które były chyba trochę bardziej niewinne niż dzisiaj.
Czytaj też: Waży tyle co nic, dostał packą i poleciał dalej. Ten robot jest absurdalnie trudny do zniszczenia
Współczesny robot to maszyna imitująca człowieka, którego ma zastępować w trudnych zadaniach w pracy. Ma budować okręty, latać w kosmos i tak najnormalniej, pragmatycznie i cynicznie się do czegoś przydawać. Z kolei AIBO? Sony stworzyło robota mającego cieszyć swojego użytkownika i tyle albo AŻ tyle.
Źródło: theverge

