Wielki powrót do wojennej zawieruchy – recenzja Call of Duty: Modern Warfare 4 

Jedni z ojców współczesnych strzelanek wypuścili niedawno kolejną częśc znanej nam wszystkim opowieści o obliczu wojny jaką jest Call of Duty: Modern Warfare 4. Ze względu na bardzo słaby odbiór Black Ops 7 wielu graczy podeszło do tego tytułu sceptycznie, bojąc się, że marka powoli umiera. Być może była to celowa strategia Activision, bo jeśli zeszłoroczna odsłona Black Ops okazała się potknięciem, tutaj mamy mocny powrót do pierwszej ligi.
Wielki powrót do wojennej zawieruchy – recenzja Call of Duty: Modern Warfare 4 

Cofnijmy się na moment do 2007 roku. Druga wojna światowa powoli zaczynała już nużyć w strzelankach, więc gracze szukali czegoś świeżego. Wtedy Activision wraz z Infinity Ward wypuściło CoD 4: Modern Warfare, przenosząc serię we współczesność, a ten ruch zadziałał wyśmienicie. Późniejszy reboot marki z 2019 roku ponownie tchnął w ten podcykl życie, choć już wydana w 2023 roku trzecia jego odsłona wyraźnie obniżyła loty. O tym, co jednak zagrało w najnowszej, czwartej części, opowiem za chwilę. Jeśli interesuje Cię, dlaczego i w jaki sposób Call of Duty: Modern Warfare 4 potrafi tak wciągnąć, zapraszam do lektury.

Fabuła – upadek bohatera 

Od razu zaznaczam, że nie grałem w poprzednią część i nie poznałem głównej historii z pierwszej ręki. Dla niektórych to pewnie kluczowa informacja, czy w ogóle można sięgać po ten tytuł bez znajomości tła. Odpowiadam: można, a nawet polecam, ponieważ główna historia zgrabnie się zazębia i wprowadza nowe postacie. Tło fabularne tej odsłony zaczyna się od ataku Korei Północnej na Południową, jednak właściwa oś historii startuje w momencie, gdy Task Force 141 wciąż liże rany po wydarzeniach z Modern Warfare III. 

Tutaj pojawia się moja osobista perełka, czyli opowieść o upadłym bohaterze, mowa oczywiście o kapitanie Price’ie. W tej odsłonie nie mamy już tego chłodnego, kalkulującego mentora z MW (2019), który zawsze powtarzał: „My brudzimy sobie ręce, żeby świat pozostał czysty”. Tym razem widzimy człowieka zmęczonego, przytłoczonego liczbą strat i kosztami własnych decyzji. Granica między „koniecznym złem” a zwykłą zemstą czy utratą kontroli staje się u niego niebezpiecznie cienka. 

Czytaj też: Nintendo przenosi otwarty świat na swoją strategię. Recenzja Fire Emblem: Fortune’s Weave

Podsumowując bez spoilerów, w grze wcielimy się w Price’a, żołnierza z Korei Południowej, a na chwilę również z Północnej (i tu uwaga: trafiamy w sam środek bardzo drażliwej moralnie kampanii, jeśli ktoś ma problem z krzywdzeniem słabszych, bardzo mocno odradzam w nią grać, serio). Przez moment zagramy nawet jako przywódca Korei Północnej. Jeśli kogoś pominąłem, to tylko dlatego, że grało się nim bardzo krótko, hehe. 

Kampania jest bardzo realistyczna, a postacie świetnie napisane i zagrane, aż człowiek miał wrażenie, że tak faktycznie wyglądałaby współczesna wojna. Jednak poza zachwytami nad fabułą ciężko mi napisać coś więcej, nie zdradzając za wiele z gry, a dzieje się tu naprawdę sporo. 

Rozgrywka – ciarki jak w starych, drugowojennych odsłonach

Co prawda grę przeszedłem w trybie single, a stronie multi poświęciłem czasu tyle, co kot napłakał, ale postaram się wyłożyć wszystko, co wiem. Zacznę od kampanii. Jak już w sekcji z fabułą napisałem, mamy tu do czynienia ze starym, sprawdzonym stylem CoD-a, czyli historia angażuje nas w różne oskryptowane miejsca. Oznacza to, że nie zabrakło wielkich pościgów, etapów skradankowych czy nietypowych miejsc do walki, jak chociażby klub nocny. 

Poza oczywistościami dla tego typu gry, twórcy pokusili się również o krótki etap z otwartym światem, w którym możemy iść, gdzie chcemy. Mamy tam do wykonania trzy misje, ale jeśli od razu do nich nie trafimy, tylko zaczniemy zbierać surowce i broń do lepszej walki, nikt się nie obrazi, czyli nie jest to etap na czas. Nie do końca rozumiem ten zabieg w tak pełnej akcji grze, jednak po przejściu tego fragmentu nie czułem się źle, jedynie brakowało mi tam jakiegoś pazura, bo było po prostu za łatwo. Gdyby działało to jak w grach z serii GTA, gdzie każda kolejna potyczka ściąga na mapę coraz silniejsze posiłki, byłoby dużo ciężej i ciekawiej. 

Grałem na średnim poziomie trudności i sama kampania wcale nie była lekka, pewien etap walki na noże dwóch wielkich postaci sprowokował mnie nawet do chwilowego obniżenia poziomu trudności (tak, w grze można go swobodnie zmieniać w trakcie zabawy). Mimo to czuję ogromną satysfakcję z trybu fabularnego. Co się tyczy reszty zawartości, mamy klasyczny tryb multi oraz tryb DMZ. 

Czytaj też: Mordobicie w Alanie Wake’u. Recenzja Control Resonant 

Skupię się najpierw na trybie DMZ, który wpisuje się w coraz większy trend, jakim jest formuła Extraction Shootera. DMZ (skrót od strefy zdemilitaryzowanej) to tryb zaczerpnięty z gatunku gier pokroju Escape from Tarkov czy ARC Raiders. Trafiasz na dużą, otwartą mapę, razem z drużyną lub solo. Twoim zadaniem nie jest wygranie standardowego meczu na fragi, tylko wykonanie misji, choć możesz również wpaść pozbierać surowce albo po prostu postrzelać do botów i innych graczy. Nie wiem, jak dokładnie wygląda to w Escape from Tarkov, ale według opinii graczy w DMZ jest znacznie bardziej agresywnie w starciach z innymi niż w takim ARC Raiders, mimo że sama mechanika pozostaje podobna. Jeśli zginiesz w trakcie rajdu, tracisz większość zebranego ekwipunku, ubezpieczoną broń (na którą potem trzeba czekać lub skracać czas odnowienia) oraz postęp misji z danej sesji. Daje to ogromną dawkę adrenaliny, której brakuje w zwykłym multi. 

Co się zaś tyczy samego trybu multiplayer, powiela on i dopracowuje swój sprawdzony schemat. Mamy tu klasyczne tryby pokroju Deathmatch, Domination, a także znane graczom CS-a Search & Destroy. Odpalając szybkie mecze, czekałem jedynie kilka sekund na dodanie mnie do drużyny, co jest świetną odmianą po 5-minutowym oczekiwaniu w ARC Raiders. Niestety ponownie mamy tu do czynienia z klaustrofobicznymi mapkami, których nie znoszę, choć doskonale wiem, że są typowe dla e-sportowych starć. Po prostu jestem typem fana Battlefieldowych bitew na dużą skalę, które są znacznie bardziej rozbudowane i czasochłonne w porównaniu do dynamicznego CoD-a. 

Mechanika – tak naprawdę sekcja DMZ 

Zacznę od odświeżonego i bardzo ciekawego trybu DMZ, który jest trochę osobną grą w grze. W tej odsłonie Infinity Ward podeszło do formuły Extraction Shootera o wiele poważniej niż w wersji z 2022 roku, budując wokół niego całą bazę wypadową i długofalowy system progresji. Wszystko zaczyna się od naszej Bazy Operacyjnej (FOB), która rozwija się wraz z postępami w grze. 

W bazie zarządzamy slotami aktywnych operatorów, przeglądarką misji, schowkiem oraz stacjami rzemieślniczymi. W miarę rozwoju odblokowujemy m.in. drukarki 3D (do wytwarzania wyposażenia i surowców), ulepszenia rusznikarza, handlarzy oraz tablice zleceń. Całość daje świetne poczucie, że zbierany w trakcie rajdów złom i surowce mają realny cel. 

Jeśli chodzi o same wypady, wchodzimy do zróżnicowanej strefy (takich regionów na Półwyspie Koreańskim), gdzie każdy punkt na mapie ma swój poziom zagrożenia. W trakcie naszej zbierackiej agresji dochodzi dodatkowo osobny wskaźnik poszukiwania (Wanted Level) oznacza on, że im więcej krwi napsujesz botom lub innym graczom, tym mocniejsza ekipa egzekucyjna zostanie za Tobą wysłana. 

Czytaj też: Capcom szturmem zdobywa 2026 rok. Recenzja Onimusha: Way of the Sword 

Dodatkową ciekawą funkcją jest kwestia rozwijanej broni. Jeśli masz swoje ulubione, wymasterowane giwery ze zmodyfikowanymi dodatkami, możesz zabrać je na rajd, a jeśli zginiesz, broń nie znika na stałe, tylko trafia na czas odnowienia (cooldown), który wynosi od 1 do 4 godzin. Czas ten możesz skrócić, oddając gotówkę lub cenne przedmioty wydobyte z mapy, w porównaniu do innych extraction shooter to bardzo ciekawa i z pewnością ułatwiająca życie zmiana. 

Jeśli zaś chodzi o zwykły tryb multi, który tak mocno cenią fani CoD-a, mamy tu do czynienia z klasycznym modelem sezonowej, darmowej i cyklicznej rozbudowy gry po premierze, opartym na konkretnych ramach czasowych i monetyzacji kosmetycznej. Dodatkowo wraz z pierwszym lub drugim sezonem startuje tryb Ranked Play (gry rankingowe na zasadach ligi e-sportowej CDL) dla graczy szukających czystej rywalizacji bez losowych gadżetów.

Grafika i muzyka – solidny kawał mięcha, jak na shootera 

Wyjątkowo zacznę od grafiki, która jest naprawdę przyzwoita jak na shootera. Dlaczego zwracam na to uwagę? Otóż widać piękno pierwszego planu, gdy patrzymy szybko, jednak czołgając się, widzimy w trawie brzydkie, niedorobione i rozmazane asety np. samej trawy. Jednak kto normalny w dynamicznej strzelance będzie na to zwracał uwagę? Poza takimi detalami grafika jest nienaganna. A jeśli chodzi o kampanię… jest po prostu świetna. Piszę tu oczywiście o przerywnikach filmowych, które zapierają dech w piersiach. 

Oczywiście największą robotę zrobili aktorzy wykorzystani w sesjach motion capture, dzięki temu przerywniki są bardzo filmowe, a widz wczuwa się w aktualny konflikt, mocno go przeżywając. Akcja przedstawiona w grze podnosi napięcie i adrenalinę, dzięki czemu gracz autentycznie czuje, o jaką stawkę toczy się gra. To wszystko świetnie budowała również muzyka, która była nienaganna i idealnie pasowała do sytuacji. 

Czytaj też: Recenzja Orbitals. Niespodziewany bohater Nintendo tego roku!

Muzyka w kampanii mocno stawia na ciężkie, niskie syntezatory, industrialny szum, zniekształcone gitary i pulsujący rytm. Ma to za zadanie potęgować uczucie paranoi, osaczenia i psychicznego zmęczenia. Jednak nie na tym najbardziej zawieszałem ucho – najważniejsza była dla mnie akustyka, bo to właśnie nią Call of Duty stoi od lat. 

Poza świetnym odzwierciedleniem dźwięków broni w różnych lokacjach, od ciasnych klatek schodowych po potężne wybuchy na ulicy, najlepiej akustyka wypadła twórcom w misji z klubem. Chodzi mi o dźwięki muzyki klubowej, które naturalnie przycichają i tłumią się po wejściu do bocznych pomieszczeń. Dodawało to niesamowitego realizmu, zamiast sztucznie wybijać gracza z rytmu, do którego w tym momencie aż chciałoby się strzelać.

Podsumowanie – jesteś cudowna! 

Dawno się tak dobrze nie bawiłem przy grze akcji. Co prawda niedawno ogrywałem coś zbliżonego, a mianowicie ostatniego Bonda, o którym też pisałem, ale tamta produkcja była bardziej przygodówką niż grą akcji. Akcji przez duże „A”, ponieważ czym innym jest strzelający szpieg, a czym innym wojskowy sznyt i konflikt wojenny na wielką skalę. 

Oczywiście nie jest to rodzaj rozgrywki, do którego zwykle mnie ciągnie i pewnie wiele musiałoby się stać, żebym sam z siebie kupił ten tytuł. Z wiedzą, jaką mam teraz po przejściu kampanii, wiem jednak, że wiele bym stracił. Jako że wychowywałem się na pierwszych częściach Call of Duty i doskonale pamiętam ich wizję II wojny światowej, tutaj poczułem się równie wyjątkowo, a raczej poczułem namiastkę realizmu niedoli zwykłego wojaka, którą odczuwałem właśnie w tamtych drugowojennych odsłonach. 

To jednak nie wszystko. To, co jest teraz najważniejsze dla każdego gracza, to stosunek ceny do zawartości, ale więc jak to wygląda w sklepach? Na platformach Steam oraz Battle.net gra kosztuje około 300 złotych, natomiast na konsoli PS5 cena wzrasta już do 350 złotych. Czy to dużo? Internet podpowiada, że kampania to około 7 godzin zabawy; mi jej przejście zajęło 10–11 godzin, a wymaksowanie wszystkiego zajmuje podobno 16–18 godzin. 

Jak już jednak wielokrotnie wspominałem, CoD nie samą kampanią stoi, a trybem multi, który rozrósł się teraz o DMZ czerpiące pełnymi garściami z formuły Extraction Shootera. Zawartość sieciowa jest więc obszerna, a ze względu na ogromne doświadczenie twórców nie jest czymś, co można traktować z przymrużeniem oka. Druga sprawa to samo wykonanie, o którym pisałem wcześniej, stoi ono na solidnym, średnio-wysokim poziomie, choć jeśli chodzi o samą kampanię, to jest to prawdziwa bomba, niestety krótka, bo 7–10 godzin to wciąż niedużo za taką kwotę. 

Zauważyłem też, że sporo osób narzekało na optymalizację i spadki płynności. Osobiście poza trybem DMZ nie uświadczyłem w kampanii żadnych problemów technicznych, ale w samym Extraction Shooterze było tego niestety sporo i mocno mi to przeszkadzało. To spory minus, jednak przy takim gigancie twórcy po prostu muszą to połatać, bo ten tryb ma potencjał stać się ich maszynką do zarabiania na lata, dopóki nie wymyślą czegoś lepszego. Moja rada jest prosta: stanowczo czekać na promocję. Gra zdecydowanie jest warta ogrania, ale nie za 300–350 złotych na premierę. Niechaj wojna pokaże Wam swoje prawdziwe oblicze! 

Napisane przez

Przemysław Dwojacki

Redaktor