Na mocy tej współpracy radar AESA ma trafić do ochrony amerykańskich rafinerii, centrów danych, węzłów logistycznych czy stadionów. Od razu nasuwa mi się jednak pytanie – czy kupno własnego radaru rzeczywiście rozwiązuje ich kłopot z dronami, czy tylko pozwala go wcześniej zauważyć?

Technologia myśliwców schodzi na dachy budynków
Hanwha Systems podpisała pierwszy kontrakt eksportowy na radary do Stanów Zjednoczonych. W ramach pilotażu dostarczy firmie Rebellion Industries urządzenia krótkiego zasięgu na początku 2027 roku. Koreańczycy nie są jednak zupełnie nowi na amerykańskim rynku, bo w grudniu 2025 roku zawarli z Boeingiem umowę na dostawy wyświetlaczy kokpitowych do myśliwców F-15. Tym razem oferują sprzęt, który ma wykrywać niewielkie cele z odległości do 10 km, a ich identyfikację ma wspierać algorytm AI, który ma odróżniać drony od ptaków także przy mgle, zapyleniu i zakłóceniach elektromagnetycznych.
Czytaj też: Zbudowali okręt wojenny w rekordowym tempie. 600-tonowy kolos zaskakuje

Sam AESA nie jest naturalnie wynalazkiem ostatnich miesięcy. Taki radar kieruje wiązką elektronicznie dzięki wielu elementom nadawczo-odbiorczym, bez konieczności mechanicznego obracania całej anteny. Spotykamy go między innymi w nowoczesnych myśliwcach i na zaawansowanych okrętach, choć koreański model ma zupełnie inne zadanie, bo jego rola sprowadza się do obserwowania niewielkich obiektów lecących nisko oraz niezbyt szybko. Hanwha zamknęła antenę, elektronikę i zasilanie w jednym module, który może pracować na budynku, pojeździe opancerzonym lub niewielkiej jednostce patrolowej.

Czytaj też: Polacy pomogli Austriakom zrobić coś niezwykłego. Wojskowi już zacierają ręce
Brzmi to wprawdzie obiecująco, ale nie utożsamiałbym deklarowanych 10 km z gwarantowanym wykrywaniem każdego quadcoptera. Producent nie przedstawił bowiem wystarczających publicznych danych o skuteczności wobec różnych rozmiarów celów, liczbie fałszywych alarmów czy pracy w otoczeniu metalowych konstrukcji. Nawet znakomity radar ma ograniczenia wynikające z przeszkód terenowych, o czym pisałem więcej przy systemie POINT@AIR. Do tego rozpoznanie drona przez algorytm jest dopiero początkiem, bo nie daje żadnych informacji o zamiarach operatora oraz samym operatorze.
Zobaczyć drona to jedno. Co zrobić z nim później?
Przy prędkości 60 km/h obiekt pokonuje 10 km w dziesięć minut. Tyle czasu dawałoby teoretyczne wykrycie na maksymalnym dystansie, ale już sama obecność magazynów, zbiorników czy innych przeszkód może ten margines drastycznie skrócić. Co ważniejsze, właściciel prywatnej rafinerii w USA nie zyskuje wraz z radarem automatycznego prawa do zagłuszania łączności ani zestrzelenia intruza. Reagowanie na drony podlega osobnym regulacjom, a określone uprawnienia służb wymagają spełnienia konkretnych warunków.

Dlatego znacznie bardziej interesuje mnie integracja koreańskiego sprzętu z platformą Sensor OS firmy Rebellion Industries. Radar ma być jednym z elementów systemu wykrywania i reagowania, a swoją drogą, tę logikę opisywałem przy wykorzystaniu sieci 5G do wykrywania dronów. W takim układzie liczy się nie tyle bazowanie na jednym sprzęcie, a połączenie informacji z różnych źródeł i przekazanie ich komuś, kto rzeczywiście może działać.
Czytaj też: X-BAT to już rzeczywistość. Ten myśliwiec ma startować pionowo i bez pasa startowego
Hanwha planuje już automatyzację produkcji w zakładzie w Gumi i kolejne odmiany radarów o zasięgu 5 oraz 1 km, które chce opracować do początku 2027 roku. Nadal jednak nie znamy żadnych cen i kosztów, więc tym samym nie wiemy, czy taka ochrona będzie ekonomicznie osiągalna dla przeciętnego obiektu przemysłowego. Uważam jednak, że sam kierunek jest znamienny, bo prywatna infrastruktura zaczyna potrzebować narzędzi obserwacji kojarzonych dotąd głównie z polem walki. Największym wyzwaniem nie będzie więc wyłącznie dostrzeżenie drona, ale zamiana tego sygnału w szybką, legalną i skuteczną reakcję.
Źródła: Hanwha Group

