Zbudowali okręt wojenny w rekordowym tempie. 600-tonowy kolos zaskakuje

Amerykańska marynarka wojenna właśnie wydaje około 1,2 miliarda dolarów na trzydzieści bezzałogowych okrętów, a koreański Hyundai postanowił dołączyć do tego interesu w dość bezczelny sposób. Zamiast czekać na kontrakt, wymagania techniczne i oficjalne zamówienie, razem z firmą Anduril wyłożył własne pieniądze i zbudował 600-tonową jednostkę, której nikt nawet nie zamówił. Nie jest to podejście, którego spodziewałbym się po branży zbrojeniowej, a więc segmentu przyzwyczajonego do wieloletnich programów, licznych opóźnień i rosnących kosztów.
Zdjęcie poglądowe – marynarze na pokładzie

Zdjęcie poglądowe – marynarze na pokładzie

W tym wszystkim najciekawsze jest to, jak Koreańczycy osiągnęli tak krótki czas budowy. Najpierw kupili napęd i kluczowe wyposażenie, a dopiero później projektowali kadłub wokół dostępnych elementów. Czy to ryzykowne? Zdecydowanie, bo każdy większy błąd na etapie planowania mógłby skończyć się kosztowną przebudową. Jednocześnie właśnie takie podejście pozwoliło im przejść przez kluczowe etapy projektu w zaledwie dziewięć miesięcy. Teraz pozostało udowodnić, że ekspresowo zbudowany okręt potrafi rzeczywiście działać bez załogi, a nie tylko dobrze prezentować się przy nabrzeżu.

600 ton bez załogi. ASV Alpha chce przekonać Amerykanów

HD Hyundai i Anduril zwodowały ASV Alpha (AL001) 12 listopada 2026 roku w południowokoreańskim Ulsan. Jednostka ma około 600 ton wyporności, a więc mówimy o pełnoprawnej platformie morskiej, a nie powiększonej motorówce z komputerem zamiast sternika. Według producenta podobnej wielkości okręt załogowy mógłby potrzebować około 50 marynarzy do operowania, podczas gdy Alpha ma wykonywać długotrwałe misje bez ani jednego człowieka na pokładzie.

Sam proces projektowania i budowy trwał około roku od zawarcia umowy w listopadzie 2025 roku, choć trzy najważniejsze etapy zajęły po trzy miesiące, a objęło to projektowanie, składanie sekcji kadłuba i montaż wyposażenia. Wszystko dzięki temu, że Hyundai odwrócił tradycyjną kolejność prac, zabezpieczając dostęp do podzespołów jeszcze przed zakończeniem projektu, co ma dwa oblicza. Z jednej strony taki sposób działania ogranicza oczekiwanie na dostawy, ale jednocześnie zmniejsza swobodę projektantów. Zamiast bowiem dobierać idealne wyposażenie do okrętu, trzeba zaprojektować okręt wokół tego, co da się szybko kupić.

Czytaj też: Chcą pogodzić rzeczy niemożliwe. Nowy pocisk SUPER ICE ma niemal półtonową głowicę

Chociaż brzmi to jak coś, z czego mogą narodzić się tylko problemy, to uważam, że właśnie tutaj kryje się największa wartość całego przedsięwzięcia. Amerykanie potrzebują nie tylko kolejnych bezzałogowców, ale przede wszystkim zdolności do szybkiego zwiększania ich liczby. Jeden zaawansowany okręt niewiele zmieni, jeśli jego budowa będzie trwała kilka lat. Koreańczycy pokazali natomiast, że potrafią znacząco skrócić proces produkcyjny, choć oczywiście prototyp o wyporności 600 ton trudno bezpośrednio porównywać z wielkim niszczycielem, który musi spełniać znacznie bardziej wymagające normy.

Sztuczna inteligencja ma zastąpić sternika i mechaników

ASV Alpha korzysta z dwóch współpracujących systemów. VAone firmy HD Korea Shipbuilding & Offshore Engineering odpowiada za autonomiczną nawigację, kontrolę napędu i zarządzanie stanem technicznym jednostki. Z kolei Lattice od Andurila obsługuje autonomię misyjną, przetwarza dane z sensorów i pomaga koordynować działania rozpoznawcze oraz bojowe. Z kolei ostateczna decyzja o wykorzystaniu broni, czyli np. odpaleniu pocisku, pozostaje po stronie człowieka.

Czytaj też: X-BAT to już rzeczywistość. Ten myśliwiec ma startować pionowo i bez pasa startowego

Znacznie bardziej interesuje mnie jednak automatyzacja maszynowni. Samodzielne wyznaczanie trasy i unikanie innych jednostek to jedno, ale co ma zrobić 600-tonowy okręt, kiedy w środku oceanu odmówi posłuszeństwa generator albo dojdzie do zalania części kadłuba? Hyundai deklaruje, że VAone potrafi wykrywać nieprawidłowości, przełączać systemy na rezerwowe i automatycznie reagować na zagrożenia pokroju pożaru czy zalania. Brzmi imponująco, ale wykrycie usterki nie oznacza jeszcze zdolności do jej fizycznego usunięcia.

Przy okazji bezzałogowego USX-1 Defiant zwracałem już uwagę na znaczenie autonomii w długotrwałych operacjach morskich. W przypadku Alpha dochodzi podobne pytanie o granice samowystarczalności. Komputer może odizolować uszkodzoną instalację czy uruchomić rezerwowy generator, o ile konstruktorzy przygotowali odpowiednie mechanizmy. Nie naprawi jednak każdego przewodu ani nie wymieni fizycznie uszkodzonej pompy. Dochodzi też odporność na zakłócenia łączności i nawigacji satelitarnej, która w warunkach wojennych może okazać się równie istotna co sprawność samego napędu.

Na razie mamy przede wszystkim deklaracje producentów, choć w październiku 2026 roku firmy przeprowadziły wspólne próby oprogramowania na osobnej, 368-tonowej jednostce w rejonie Long Beach. Testy obejmowały między innymi zmianę zadań podczas rejsu i symulowane awarie maszyn. Alpha musi jednak dopiero udowodnić podobne możliwości. Na jej pokładzie znalazł się również wymienny, 12-metrowy moduł na wyposażenie rozpoznawcze lub uzbrojenie, ale producent nie przedstawił jeszcze pełnych parametrów prędkości, zasięgu i rzeczywistej długotrwałości misji nowego okrętu.

Koreańczycy zbudowali okręt, ale największy problem dopiero przed nimi

Marynarka Wojenna USA we wrześniu 2026 roku wybrała trzy firmy do dostarczenia łącznie 30 średnich jednostek bezzałogowych. Galliano Marine Services, HII i Saronic Technologies otrzymały umowy obejmujące po dziesięć okrętów, a średni koszt jednego wynosi około 40 milionów dolarów, czyli 160 mln zł. Łącznie daje to 1,2 miliarda dolarów, a więc około 4,8 mld zł według kursu z 16 listopada. Alpha nie należy do tego zamówienia, podobnie jak opisywany przeze mnie wcześniej bezzałogowy H38.

Hyundai i Anduril muszą więc przekonać Amerykanów do przyszłych kontraktów, a sytuację komplikuje jeszcze jeden wymóg. Okręty dla amerykańskiej marynarki mają powstawać w amerykańskich stoczniach, więc samo udowodnienie zdolności do szybkiej budowy w Korei Południowej może nie wystarczyć. Firmy muszą jeszcze wykazać, że potrafią przenieść odpowiednią technologię, organizację produkcji i kontrolę jakości za ocean.

Czytaj też: Sześć kół, wojskowe rakiety i ani jednego kierowcy. Tak wygląda przyszłość Armii USA

Teraz przed Alpha są teraz około trzy miesiące prób i końcowych prac wyposażeniowych w rejonie Ulsan, a następnie testy w Stanach Zjednoczonych w 2027 roku. Dopiero wtedy poznamy więcej szczegółów dotyczących niezawodności i rzeczywistych możliwości autonomii.

Źródła: Chosun, Naval News, USNI News, Aju Press

Mateusz ŁysońM
Napisane przez

Mateusz Łysoń

RedaktorZwiązany z mediami od 2016 roku. Twórca gier, autor tekstów przeróżnej maści, które można liczyć w dziesiątkach tysięcy, książki Powrót do Korzeni oraz gry wideo DIGSITE ZERO.