Tym razem właśnie takie pytanie postawiłem sobie po zapoznaniu się z nowym pociskiem SUPER ICE izraelskiej firmy Rafael Advanced Defense Systems. Producent chce bowiem rozszerzyć swoją rodzinę ICE BREAKER o uzbrojenie, które będzie mogło razić znacznie większe cele, a jednocześnie zachowa najważniejsze zalety wcześniejszej konstrukcji. Brzmi jak typowa modernizacja? Nic bardziej mylnego, bo wystarczy spojrzeć na masę samej głowicy, żeby zrozumieć, że Izraelczycy postawili przed sobą zupełnie inne wyzwanie.
SUPER ICE to znacznie więcej niż większa głowica bojowa
Dotychczasowy ICE BREAKER jest pociskiem manewrującym o długości około czterech metrów i masie poniżej 400 kilogramów, który przenosi głowicę bojową o masie około 113 kilogramów. Jego zasięg sięga 300 kilometrów, a prędkość utrzymuje się na wysokim poziomie poddźwiękowym. SUPER ICE dostał z kolei głowicę o masie aż 454 kilogramów, czyli cięższą niż cały dotychczasowy pocisk. Mówimy więc o czterokrotnym zwiększeniu masy głowicy, co właściwie wyklucza potraktowanie tej nowości jako zwyczajnie ulepszonego oryginału.
Czytaj też: Wyeliminowali największą słabość dronów wojskowych. Poleci, ostrzela cel i wróci po więcej
Najciekawsze jest jednak to, że według Rafaela pocisk SUPER ICE ma oferować również większy zasięg i prędkość. Wspomniane już zwiększenie masy głowicy nie pomaga naturalnie w osiągnięciu żadnego z tych celów, więc konstruktorzy musieli odpowiednio zmienić cały bilans masy, napędu oraz zapasu paliwa. Niestety producent nie ujawnił jeszcze ani masy startowej, ani wymiarów, ani osiągów nowego pocisku, więc trudno ocenić, jak wielki skok technologiczny rzeczywiście zaliczył.
Ciekawie wypada również kwestia samej głowicy, którą Rafael określa jako zgodną ze standardem amerykańskiej bomby Mk 83. Trzeba jednak pamiętać, że klasyczna Mk 83 jest bombą ogólnego przeznaczenia o masie około 454 kilogramów, z czego około 202 kilogramy przypadają na materiał wybuchowy. Jej głównym mechanizmem rażenia jest eksplozja i odłamki, a nie głęboka penetracja umocnionych konstrukcji. Dlatego też nie zakładałbym z góry, że SUPER ICE może niszczyć najcięższe bunkry. Zwłaszcza że Rafael nie przedstawił szczegółowej konstrukcji głowicy ani wyników prób, które potwierdzałyby takie możliwości.
Pocisk, który ma odnaleźć cel nawet bez GPS
Znacznie ciekawsze od samej masy głowicy jest dla mnie to, jak Izraelczycy zamierzają wykorzystać SUPER ICE na współczesnym polu walki. Pocisk ma bowiem startować z samolotów, okrętów i wyrzutni naziemnych, a następnie autonomicznie pokonywać trasę na małej wysokości, wykorzystując ukształtowanie terenu i elektrooptyczny system naprowadzania. Ten ostatni porównuje obraz rejestrowany przez pokładowe sensory z zapisanymi wcześniej danymi odniesienia, dzięki czemu może wspierać nawigację oraz rozpoznawanie celu bez ciągłego korzystania z sygnałów satelitarnych.
Czytaj też: NATO zmilitaryzowało sieć 5G. Czy to przełom współczesnego pola walki?
O podobnym kierunku rozwoju systemów naprowadzania pisałem już przy technologii firmy OKSI, ale w przypadku SUPER ICE trzeba zaznaczyć coś bardzo ważnego. Takie możliwości miał już bowiem wcześniejszy ICE BREAKER, więc trudno mówić o zupełnie nowej funkcji. W praktyce Rafael rozwija istniejącą technologię, a jej skuteczność w nowym pocisku pozostaje do zweryfikowania. Lot na małej wysokości utrudnia z kolei wykrycie przez radary, ale nie gwarantuje niewidzialności, podobnie jak autonomiczna nawigacja nie gwarantuje skuteczności w każdych warunkach zakłóceń elektronicznych.
Izrael chce czegoś więcej niż kolejnego potężnego pocisku
Rafael podkreśla również zgodność SUPER ICE z istniejącą infrastrukturą rodziny ICE BREAKER, obejmującą systemy startowe, planowanie misji i zaplecze logistyczne. Producent przekonuje, że dzięki temu armie będą mogły wybierać uzbrojenie odpowiednie do konkretnego celu bez konieczności budowania całego systemu wsparcia od podstaw. Nie oznacza to automatycznie, że każdy samolot zdolny do przenoszenia ICE BREAKER poradzi sobie również z jego znacznie cięższym krewnym. Integracja uzbrojenia wymaga przecież uwzględnienia masy, gabarytów, obciążeń i oprogramowania konkretnej platformy.
Wszystko to sprawia, że SUPER ICE może okazać się ważniejszy dla rynku uzbrojenia, niż sugeruje samo zwiększenie masy głowicy. Pisałem już szerzej o znaczeniu pocisków manewrujących we współczesnej wojnie i w tym przypadku widzę kolejny etap rozwoju tej broni. Zamiast projektować kompletnie odrębne systemy do rażenia różnych celów, producenci próbują budować rodziny uzbrojenia wykorzystujące wspólne rozwiązania, ale oferujące zupełnie inne możliwości bojowe.
Czytaj też: Dron Bayraktar TB2 nie musi już atakować. Turcy zrobili z niego latający lotniskowiec
Czy Izraelczykom rzeczywiście udało się stworzyć cięższy, szybszy i bardziej dalekosiężny pocisk bez nadmiernego zwiększenia kosztów? Tego jeszcze nie wiemy. Rafael nie ujawnił bowiem ceny, klientów ani harmonogramu dostaw, a tym bardziej wyników niezależnych testów. Jedno jest jednak pewne – SUPER ICE nie może być zwyczajnym ICE BREAKER z większą głowicą, skoro sama ta głowica waży więcej niż cały wcześniejszy pocisk.
Źródła: Naval News, Globes, Rafael
